Piemont

Sabaudia-Piemont, Piemont Państwo
Przedrostek	Księstwo, Królestwo
Pod dynastią	Savoia
Wiara	katolicyzm
Pod seniorem	brak

Sabaudia-Piemont na Dynastei

Dynasteia I

Rozpoczęta w 1601 roku edycja była pierwszą w której Zgredźmin objął dynastię tutaj panującą, wcześniej była ona obsadzona przez Ogara który jednak nie zapisał się znacząco w losach tego państwa w tej edycji. Pierwsze działania zostały natychmiast pokierowane na próby ekspansji terytorialnej państwa, wyeliminowania Habsburgów w Italii i osadzenia w roli hegemona w tym regionie Sabaudczyków. Co początkowo zakończyło się sukcesem, Sabaudczycy opanowali Lombardię, Parmę, Reggio i Modenę oraz Raguzę. Ostatecznie jednak wszystko wróciło do punku wyjścia po klęsce w wojnie z Gonzagami.

I Wojna z Hiszpanią 1606-1606(?)

W 1606 roku Sabaudia wypowiedziała wojnę Imperium Hiszpańskiemu które rok wcześniej najechało Wielkie Księstwo Toskanii. Wojna ta zakończyła się dość szybko i to niespodziewanym zwycięstwem Sabaudczyków którzy otrzymali Zachodnią Lombardię z Mediolanem oraz tytułem Księcia Mediolanu, nie zachowała się żadna bitwa z tej wojny.

II Wojna z Hiszpanią 1607-1607(?)

Wojna wywołana ponownie przez Sabaudię z powodu niedotrzymania przez Hiszpanów układu pokojowego z 1606 roku. Mimo obietnicy wycofania się z Toskanii przez Hiszpanów prowadzone tam nadal były działania wojenne. Wojna zakończyła się w tym samym roku podpisaniem rozejmu który obowiązywał już do końca edycji.

Wojna z Turcją 1607-1610

Sabaudia dołączyła do Krucjaty przeciwko Turkom zainicjowanej przez Świętą Ligę wysyłając nawet dość pokaźne siły do walki z Osmanami. Wojska Sabaudzkie operowały w regionie Raguzy i Albanii. Nie zachowały się opisy bitew z tej wojny, wiadomo że Sabaudczycy brali udział w przynajmniej jednej bitwie w której ponieśli oni klęskę. Pokój między Turcją a Sabaudczykami został zawarty w 1610 w wyniku tegoż pokoju otrzymali oni Raguzę i powołane zostało Wielkie Księstwo Raguzy na którego czele stanął Wiktor Amadeusz di Savoia.

Wojna z Księstwem Modeny, Reggio i Ferrary 1609-1610

Wojnę wywołało Księstwo Modeny, Reggio i Ferrary wysyłając do boju nieistniejące wojska. Wojna zakończyła się klęską d'Estów oraz okupacją, a w końcu i aneksją, Księstwa przez Sabaudię. Pokój zawarto ze szlachtą Modeny, Reggio i Ferrary, na jego mocy na tronie Modeny, Reggio i Ferrary zasiadł Emanuel Filbert di Savoia.

Wielka Wojna Włoska 1613-1617

Wielka Wojna Włoska rozpoczęła się od wypowiedzenia wojny Księstwu Parmy wojny przez Wielkie Księstwo Toskanii. W krótkim czasie do wojny dołączyła Sabaudia która wywiązała się ze zobowiązań sojuszniczych wobec Toskańczyków. W roku 1614 do wojny dołączyło Księstwo Mantui, Guastalli i Montferratu które postanowiło sprzeciwić się agresywnej polityce Sabaudii i Toskanii.

W wyniku wybuchu kolejnej wojny na ziemiach władanych przez Savoiów doszło do niepokojów, w Mediolanie doszło do buntu podobnie w Modenie i Ferrarze a także u sojuszników w Toskanii. Problemy te spowodowały skierowanie części sił Sabaudzkich do zlikwidowania zarzewi buntu z Parmy co wykorzystała Parma i Mantua. Pierwszym starciem tej wojny była Bitwa pod Busseto w 1614 która miała dwie odsłony. W pierwszym etapie starły się siły Toskańczyków z Mantuańczykami i Parmeńczykami którą wygrali ci drudzy. Bitwa najpewniej byłaby zwycięstwem Mantui i Parmy gdyby nie to że praktycznie w chwilę po zakończeniu walk między Toskańczyków i ich przeciwników na tyły dotychczasowych zwycięzców nie uderzyły wojska Sabaudzkie. Bitwa była popisem zdolności dowódczych Emanuela Filberta di Savoia który na czele 3500 jazdy zmiótł praktycznie z pola bitwy wojska Mantui i Parmy zmuszając je do chaotycznego odwrotu. Wojska Sabaudczyków skierowały się do oblężenia Piacenzy nie ścigając uciekających wojsk przeciwnika.

Kolejnym starciem była Bitwa nad rzeką Po w 1615 roku. W wyniku klęski pod Busseto wojska Mantui i Parmy zamknęły się w Piacenzie mając nadzieję na otrzymanie pomocy z Mantuii tymczasem Sabaudczycy nałożyli oblężenie na miasto. W mniej więcej tym samym czasie I Armia Pomocnicza pacyfikowała zbuntowaną Ferrarę i szykowała się do wkroczenia do Mantui. Zaangażowanie gdzie indziej pozostałych wojsk Sabaudzkich wykorzystali Mantuańczycy którzy skierowali pod Piacenzę wojska najemne które miały odwrócić niekorzystne położenie ich wojsk w Parmie. W wyniku tego ruchu wojska Sabaudzkie były zmuszone do walki na dwa fronty broniąc się przed odsieczą Mantuańską i mając baczne oko na obrońców zamkniętych w Piacenzie. Pech chciał w czasie bitwy ranny został Emanuel Filbert co podłamało morale Sabaudzkie i ostatecznie odstąpili oni od Piacenzy.

Mimo przegranej sytuacja strategiczna była na niekorzyść Modeńczyków i Parmeńczyków. Wojska Sabaudzkie po bitwie nad Po rozpoczęli oblężenie Mantui a Toskańczycy Parmy. Jednakże kolejne lata spędzone zostały na wzajemnym ściganiu się obu wojsk i walkach podjazdowych rozstrzygnięcie miał przynieść dopiero rok 1617 i bitwy o Parmę i Piacenzę oraz pościg za niedobitkami Mantuańskimi. Pierwsza bitwa była pełnym sukcesem Sabaudczyków i Toskańczyków a stolica Księstwa padła po w ciągu trzech dni ostatecznie spływając krwią nie tylko obrońców ale także mieszczan, szlachty i każdego innego kto nie był Sabaudczykiem czy Toskańczykiem. Z rzezi umknęły niewielkie oddziały Mantuańczyków które skierowały się pod Rzym aby się zreorganizować. Do niewoli dostał się też Cezar Guastalla-Gonzaga. Bitwa po Piacenzę i na pograniczu Parmeńsko-Mantuańskim były zasadniczo już tylko formalnością, pospolite ruszenie w Piacenzie szybko uległy wojskom Sabaudzkim a większość ocalałych z pod Parmy znalazła śmierć kilkanaście kilometrów od tegoż miasta.

Wojna zakończyła się pokojem z Piacenzy na którego mocy większość Księstwa Parmy i Piacenzy trafiła w ręce Medyceuszy, Mantua i Montferrat w ręce Sabaudczyków, a sama Piacenza z niewielką ilością ziem przyległych do miasta pozostała w rękach lokalnej dynastii.