Gilberto I Arrazzo

Bitwa pod Turutą, przełomowy moment w historii królestwa

Książę Urugellu Almoryk II poddaje się królowi Marcosowi po Bitwie na Wilczym Polu

Kawaleria legalistów została zmasakrowana pod San Jose przez najemników Orioli

Miguel Pablo Oriola

Castiglione w roku 1184 czerwony kolor to hrabstwo Gonzagi, fioletowy to władztwa południowe, żółty to Republika.

Wojska Generała Nazario podczas marszu


Lwia kompania rozbija się o Tercios w trakcie bitwy pod La Paz

Adronizm

Na początku był mrok a z mroku wszystko samoistnie powstało. Nie stało się to za sprawą pradawnych bóstw, jak chcę tego niektóre sekty. Z przedwiecznej ciemności wyłoniło się słońce, dające pierwszy blask wiekuistym przestworzom. Później dołączyły do niego gwiazdy, księżyce i planety. Jedną z nich była Varne. Planeta skalista, ognista, niegościnna. Pełna wulkanów, skarlałych drzew i drapieżnych zwierząt, polujących na wszystko co się rusza. Właśnie na niej, w nielicznych nadających się do życia dolinach pojawili się ludzie. Nie wiadomo kiedy, nie wiadomo jak. Byli słabi. Z trudem utrzymywali się przy życiu, nie dając upaść swemu gatunkowi. To co różniło ich od innych zwierząt, to był rozum. Łączyli się w małe wspólnoty,  najczęściej zamieszkujące jedną jaskinię. Umieli rozpalać ogień, robić proste narzędzia z kamienia. Polować, zbierać zioła i stosować prymitywną  medycynę. Byli jednak rozproszeni. Często poszczególne wspólnoty rywalizowały między sobą. Wyznawali swoich bogów, istoty których imię zostało zapomniane w dziejach świata.
Wszystko zmieniło objawienie się Ajkolasów (zwanych także Panami lub Strażnikami). Istot o niewielkiej mocy, swoistych duszków, które jednak górowały nad ludźmi zarówno umiejętnościami jak i wiedzą. Ich moc pozwoliła im zjednoczyć ludzi w większe bandy- plemiona, z których czasem powstały pierwsze cywilizacje. Za cenę bezwzględnego posłuszeństwa podzielono się z ludźmi różnymi wynalazkami i technologiami. Rolnictwem, udomowieniem zwierząt, pleceniem wikliny, wytopem metali i kowalstwem, kołem, pieczeniem chleba, robieniem alkoholi… Można by długo wymieniać dobrodziejstwa, którymi obdarzyli ludzkość. Rzeczywistość jednak nie była tak piękna. Ajkolasi byli z natury kłótliwymi istotami. Rywalizowali ze sobą.  Do swoich porachunków używali ludzi. Wybuchały liczne, krwawe wojny. Burzono miasta, palono wsie. W czasach pokoju je odbudowywano. Tworzono marmurowe pałace, które pochłaniały życie kolejnych istot.
Kiedy w przebogatych pałacach, obleczonych w złoto i onyks, kolejni Stróżowie przepędzali dni na rozkoszach – ludzkość cierpiała. Wzywali oni przyjścia wybawienia od tego terroru. Lecz ono nie przychodziło. Kiedy Alkajosi usłyszeli modlitwy ludu zapragnęli by to im cześć oddawano. Wtedy to też kazano plemionom oddawać cześć im, a imiona tych do których pierwotnie zwracano udręczone głosy zaginęły w niepamięci.
Verne po wsze czasy pogrążony był w mroku, lecz pewnego dnia zwyczajnego. Kiedy wieże pałacu Isil – sud pięły się ku słońcu, a Morze Der obmywało piaski Zatoki Adermas; wielka góra Tor Amun zapadła się pod siebie. Niezliczone tony skał i ziemi zapadły się same w sobie, tworząc w miejsce najwyższego szczytu kotlinę. Lud Geremes, który obozował pod nią utrzymywał, że zanim jeszcze pyły opadły – z kurzu wyłonił się potężny mężczyzna, wyższy od niejednego domu, a przyobleczony w zbroję wykonaną z czerwonego złota.

Kiedy zbiegli się zaciekawieni poddani przemówił do nich spiżowym głosem [słowa według wykładni Magna Sopatum III Powszechnego z 879 RNE]:
„Jam jest Adro – pierwszy i jedyny tego imienia. Jam jest gniew na wrogów. Jam jest zguba kłamców. Jam jest nadzieją dla jej pozbawionych. Jam jest wyzwolenie.”
Jeszcze kiedy mówił to z swego tronu, zwlókł się lokalny Stróż co zowił się Sacribus. Rzekł on pod wrażeniem potęgi bijącej od Adro, że gotów jest go przyjąć pośród swych sług, jeśli mu pokłon odda. Sądził w swej pysze, że okazuje mu niesłychaną łaskę pozwalając mu przeżyć. Jednak to Adro mu ją okazał kiedy jednym ruchem miecza szybko go zabił. Wszyscy patrzący dookoła zamarli. Jak to? Zabił boga? Kim on jest? W taki oto sposób zginął pierwszy Aljakos. Jednak nie ostatni.
Adro ogłosił, że przybył wyzwolić ludzkość z mroków niewoli i dlatego ruszył w swą drogę, od plemienia do plemienia. Jego szlak znaczyła krew zabitych Panów, a za nim zbierała się coraz większa gromada ludzi. Adro zapłakał nad ich losem. Bo sam jeden nie był w stanie jednocześnie walczyć z Aljakosami, przewodzić im, a także dbać o podstawowe potrzeby wyzwolonej ludzkości. Dlatego też nie wiadomo skąd przyzwał swe rodzeństwo. Co do sposobu, miejsca skąd przybyli, a nawet ich liczby w poszczególnych kościołach trwają spory. Najpopularniejsze wyliczenie pojawia się w „Liber Verne Cudia” z 566 RNE. Wymieniono tam 5 braci (Elis, Celest, Natin, Kalikin, Ores) i 5 siostr (Iana, Diona, Lenea, Eulalia, Neria).
W każdym razie przyzwał Adro ich i oddał w pieczę każdemu część wyzwolonych ludów, aby sam mógł skupić się na toczonej wojnie. Tak to wzięły początki w tym wydarzeniu największe ludu wyznające adronizm.
Pochód wyzwolonych trwał i obejmował coraz większe ziemie swym ogniem. Wtedy to Stróżowie zaniepokoili się. I tak bardzo się zatrwożyli, że odstawili na bok swe spory i próżność i porozumieli się między sobą. Tak to na zebraniu jakie odbyło się na płaskowyżu Urre-gai co w danym języku oznacza miejsce końca, wybrali spośród siebie Henhona (króla), który miał ich poprowadzić przeciw Adro i jego rodzeństwu. Henhon zwał się Sigi i według podań był najokrutniejszym i najpotężniejszym ze wszystkich Alkajosów.
Tak to wielkie armie złożone z setek tysięcy milionów zebrały się naprzeciw siebie na nizinie Dos-gai (miejsce śmierci). O bitwie jaka rozegrała się tam napisano wiele podań, ballad i legend. Tak wiele, że nie wiadomo, która oddaje prawdę. Jedna wersja, mówi, że bitwa trzy noce trwała, inna, że aż ich 300. Wszystkie jednak się zgadzają co do jednego – Adro wygrał, a jego triumf był pełny. Resztki Alkajsów rozbite uciekły na dalekie krańce świata, tam gdzie jasność Adro ich dopaść nie mogła i skryli się tam przed jego potęgą.


Po triumfie na nizinie Dos-gai, Adro zebrał po raz ostatni wszelkich swych popleczników i krewnych w jednym miejscu. Teraz kiedy cała ziemia stała przed nimi otworem nie było potrzeby gromadzenia się na tym samym terenie. Dlatego też Adro porozdzielał ludzkość pomiędzy swe rodzeństwo jak i najwierniejszych ze swych ludzkich stronników i przykazał im by każdy poprowadził swe plemię na niezamieszkane ziemie, gdzie będą mogli się w spokoju rozwijać. Tak też nastąpił koniec Zjednoczonych Plemion kiedy każdy poszedł w swym kierunku. Tylko Adro ze swym pierwotnym ludem odszedł w kierunku dawnej góry – Tor Amun, która stać się miała w jego zamierzeniu najświetniejszym z miast świata.


Okres jaki nastąpił po tym wydarzeniu zwie się Erą Jasności – gdyż były to najlepsze czasy dla ludzkości. Plemiona żyły w harmonii, a ich patronowie dbali o nich. Rodzeństwo dostarczyło ludzkości wiele nowych wynalazków i technologii ułatwiających codzienną egzystencję. Wojny zaś były jedynie sporadyczne i mało krwawe (chyba, że walczono z resztkami Alkajosów i ich sługami). Jednakże wszystko co dobre musi się skończyć.


Według zachowanych przekazów, pewnego dnia Adro bez słowa zniknął ze swego szklanego pałacu w Tor Amun. Potem jak odnotowywano pojawiał się jeszcze u swego rodzeństwa, a oni po pewnym czasie razem z nim znikali. Jedni bez słowa, inni przy zdawkowych pożegnaniach. Jedynie zachowała się relacja z słów Diony, która to oznajmiła przed swym zniknięciem, że sprawy innych światów czekają i jest ona wraz ze swym rodzeństwem potrzebna gdzie indziej. Jednak ludzkość ma się nie martwić, gdyż wrócą kiedy Verne znowu zagrozi mrok i przybędą wybawić ponownie od niego świat.


Wraz z odejściem świętego rodzeństwa zakończyła się trwająca setki lat Era Jasności. Nastały czasy mroczne, gdzie ludzkość pozbawiona opieki zatraciła większość osiągnięć i darów z poprzednich czasów. Ziemię zaczęły nawiedzać zarazy, a tereny pustoszyć nagłe i krwawe wojny. Jedne plemiona rozpadały się, inne przenosiły swe siedziby. Wtedy to w tym ciemnym okresie zatracono większość tekstów i pamięci o dawnych mileniach. Okres zawieruchy i upadku trwał wiele lat – nikt nie zliczy ile. O jego końcu, a zatem i początku Nowej Ery zaczęto mówić, kiedy upadła cywilizacja Szemtel – jedno z „mrocznych” państw z końcowego okresu ery – które w swej tyranii było tak okrutne, iż mówiło się, że nie ludzie tam rządzą, a Alkajosi.




Różności:
Kalkin – patron śmierci – personifikacja kostuchy raczej niż Hadesu
Nasz świat jest jednym z wielu. W innych Adro dalej toczy walkę z mrokiem (w różnej postaci)
Dusze zmarłych idą za Adro do kolejnego świata, gdzie pomagają mu walczyć z mrokiem; zatem w ortodoksji stosuje się pochówek z rynsztunkiem
Nie wiadomo kto stworzył świat (zapewne bogowie/bóg do których modlili się pierwotni bogowie - ale zostali zapomniani)
Adro nigdy w oficjalnej mitologii nie pretendował otwarcie do bycia bogiem (potem uznano go za takiego, z braku innych no i dzięki wywzoleniu)
Mamy dobrych i złych spośród rodzeństwa, ale każdy ma swoje wady. I te wady są tolerowane, a w niektórych krajach nawet wychwalane i mamy to prawdziwe zło - znowu ten ogólny mrok czego personifikacją byli min. Alkajosowie
Pojawiają się księgi objawione (niewiele, w fragmentach) – uznane na sopatum przez wybranych ortodoksów
Prorocy byli u zarania ery – lokalni; teraz ortodoksja nie uznaje by ktokolwiek był od lat
Komunikacja z bogami jest kwestią sporną – zależy od lokalnych kultów
W Elis kult ma charakter astralny – kapłani próbują odczytywać wiadomości z gwiazd; kontakt z Elisem jest baaardzo rzadki (ostatni uznawany lokalnie jakieś 80 lat temu)
Magna Sopatum – odpowiednik soborów

---

Adro – władczy, litościwy, honorowy - patron wszystkiego
Elis – ambitny, przebiegły, zazdrosny – patron polityków, dyplomatów i skrytobójców
Celest – pracowity, uparty, niecierpliwy – patron kowali, rzemieślników 
Natin – kreatywny, rozrzutny, odludek – patron naukowców i wynalazców
Kalikin – nieśmiały, ostrożny, pokorny – patron umierających i wędrowców
Ores – rozrzutny, otyły, witalny – patron karczmarzy, biesiadników i winiarzy
Iana – samotniczka, gwałtowna, władcza – patronka kapłanów
Diona – honorowa, sprawiedliwa, uparta – patronka matek, umów i paktów
Lenea – gadatliwa, inspirująca, pogodna, kochliwa, uwodzicielska, rozwiązła – patronka artystów, miłości i kultury
Eulalia – skąpa,chciwa, energiczna – patronka bankierów i pieniądza
Neria – niecierpliwa, łatwowierna, okrutna - patronka mórz

---

Magna Sopatum:
Magna Sopatum z Tarcvinium – 489 – Uznanie „boskości” Adro; uznanie miecz Adro za symbol wiary; określenie „wielości” światów poza naszym; wykładnia kwestii śmierci
Magna Sopatum z Veii – 651 – Uznanie 10 rodzeństwa – kanoniczna 10; dozwolenie lokalnego kultu patrońskiego
Magna Sopatum z Brundium – 879 – ustalenie jednolitej wersji mitów założenia; ustalenie podstawowego kanonu ksiąg objawionych; uznanie Alkajos za sługi mroku
Magna Sopatum z Elis – 921 – nieuznawane przez część ortodoksów – ustalenie kultu astralnego, za sposób komunikacji z patronami; wykładnia komunikatów

Struktura kościelna:
- Patriarcha Nogales, przywódca religijny w Castiglione
- Arcybiskupi Veracruz oraz Guadalajary 
- Biskupi w każdym mieście
- Kanonicy, bezpośredni wysłannicy biskupów
- Proboszczowie we wsiach i miasteczkach
- Księża

W Castiglione panuje prymat kultu Celesta.

Rada Starszych - obrady patriarchy oraz arcybiskupów, ustalają kodeks etyki duchowieństwa oraz pomniejsze zmiany w obrzędach
Synod Celestyński - wewnętrzne obrady biskupów, arcybiskupów i patriarchy z władcą na czele, to najważniejsze zebranie w Castiglione zwoływane przy specjalnych okazjach
Gran Guerra - święta wojna

 

Ród Esterra to ród stosunkowo młodyv a przez wielu uważany wręcz za uzurpatorski. Po śmierci Porfirio Diaza na południu zapanowała anarchia, wielu dowódców z jego armii postanowiło skorzystać z okazji i wykroić sobie niezależne władztwa. Jednym z tych dowódców był Marcello Esterra, pułkownik 2. pułku kawalerii, zajął on początkowo jedynie leżący nad rzeką zamek Valdefuentes oraz okoliczne ziemie po czym ogłosił się księciem. Jednak na południu był dalej chaos i widząc okazję do powiększenia swojego księstwa Marcello wykorzystał ją, zajął cały dzisiejszy obszar hrabstwa a następnie zmarł przekazując władzę panującemu do dzisiaj Hugonowi. Nie zdecydował się na wstąpienie do koalicji przeciwko Nazario a gdy ten wygrał złożył mu hołd rezygnując z tytułu książęcego. Dzięki temu ród dalej rządzi chociaż reszta hrabiów gardzi nim. Otóż jeszcze ojciec Hugona przed wstąpieniem do wojska był zaledwie stolarzem.

Hrabstwo będące najbardziej przychylne wobec króla ze względu na więzy krwi. Eugenio jest wujem obecnie panującego a ziemie uzyskał oczywiście po przejęciu tego terenu przez swojego krewniaka. Tereny zostały mu oddane z uwagi na chaos panujący w tej dzielnicy, panoszyły się po niej kilkusetosobowe oddziały bandytów a na dodatek częste były rajdy piratów. Eugenio dostał pieniądze na zorganizowanie 1000 osobowej milicji którą miał zająć te tereny i oczyścić ze wszelkiego tałatajstwa. Jak widzimy udało mu się to, chociaż zyskał przy tym reputację okrutnego i bezwzględnego, zrównywał z ziemią każdą wieś, gdzie choćby jedna osoba pomagała bandytom. Przyniosło to spadek zamożności jednak teraz drogi w La Palmie są jednymi z najbezpieczniejszych w królestwie.

Ród panujący otrzymał te ziemie na 5 lat przed rebelią Orioli, są znani ze świetnego wyczucia w polityce. Najpierw sprzymierzyli się z Porfirio Diazem a następnie z Nazario powiększając swoją domenę. Zajmują się bardziej pomnażaniem pieniędzy niż prestiżu, są chyba jedynym rodem który nie pragnie tytułów oraz urzędów, są poza tym.

Porywczy i wojowniczy hrabia znany z rygorystycznego trzymania się kodeksu honorowego. Protoplasta tego rodu zasłużył się w walkach o Tijuanę dzięki czemu otrzymał parę wsi, po następnych zasługach kolejni członkowie rodu powiększyli swoją domenę do obecnych rozmiarów. Mają niewielkie długi u rodziny Medellin. Prowadzą spór z sąsiednimi Lopezami o kilka wsi które tamci siłą zajęli po śmierci Porfirio Diaza. Nazario za honorową postawę po przegranej i hołd pozwolił im zachować hrabstwo.

Ród o wojskowych tradycjach, otrzymali ziemię w spadku po poprzednim rodzie około 200 lat temu. Przetrwali wojnę domową gdyż sprzymierzyli się z Nazario przeciwko Velasquezom którym wcześniej zabrali kilka wsi. Aktualnie trwa od parunastu lat spór sądowy z sąsiadami.

Gonzalesowie to przedstawiciele starej szlachty, rządzą na tych ziemiach od ponad 600 lat. Ich historia to spory z okolicznymi potężnymi miastami Jalisco. Zawsze wspierali królów w wyprawach przeciwko nim i nic dziwnego, port w Rosario to poważny konkurent dla takich miast jak Velacruz. Po śmierci dziada obecnego hrabiego i niepozostawieniu przez niego testamentu podzielono Palmirę na dwie części. O ile ojcowie obecnych hrabiów darzyli się szacunkiem o tyle aktualnie dochodzi do częstych konfliktów przerywanych jedynie w czasie kiedy trzeba razem działać dyplomatycznie czy zbrojnie przeciw miastom. 

Druga odnoga Gonzalesów, Ezequiel konsekwentnie dąży do ponownego zjednoczenia swojej dzielnicy oraz uważa, że całe hrabstwo należy się jemu. Teoretycznie pod jego kontrolą jest kluczowy port Rosario jednak przez umowy zawarte przez swojego ojca port jest jedynie w połowie jego a w połowie nielubianego krewniaka.

Rodzina wpływowa nie tylko na swoich ziemiach lecz także w stolicy w której głowa rodu sprawuje urząd kanclerza. Obecne ziemie zostały im nadane około 300 lat temu więc nie należą jeszcze do tzw. starej arystokracji. Ród ten zainicjował poddanie się Nazario na północy dzięki czemu zyskali wyjątkową sympatię władcy który oddał im ziemię obalonego króla Almerii.

Bogate hrabstwo graniczące z Urugellem będące od wieków pod panowaniem prawdopodobnie najstarszego rodu hrabiowskiego w Castiglione. Mówi się, że Batistowie rządzili jeszcze za pierwszej dynastii i już wtedy zarządzali bardzo gęsto zaludnionymi ziemiami. Krąży jednak również plotka, że ród chciał wbić nóż w plecy innym hrabiom Almerii podczas wojny z republiką aby w zamian zatrzymać swoje władztwo. Z tego powodu są bardzo nielubiani przez Velasquezów na południu oraz Cortesów na północy. Są w bardzo dobrych stosunkach z Solami.

Cortesowie są przez niektórych za ród starszy od Batistów, nie można tego potwierdzić jednak jest jednak pewne, że należą do starej arystokracji pamiętającej jeszcze tytuł diuka. Początkowo ziemie te były marchią a władcy panowali tak jak dzisiaj z okazałej twierdzy Castelo Blanco zwanej też "Bramą Północy". W nieokreślonym bliżej czasie ziemie te otrzymali Cortesowie którzy do dzisiaj mają nie lada wyzwanie. Otóż czerpią ogromne zyski z bardzo lukratywnego handlu z północą kontynentu jednak górski teren od zawsze był terenem który upodobali sobie bandyci. Gdyby nie żelazna ręka rodu najpewniej nikt by się tam nie zapuszczał jednak szubienice przy głównych traktach zachęcają kupców do podróży. Gorzej jest w dzikszych terenach, Cortesowie od lat proszą króla o posiłki gdyż z prawnie przysługującymi im oddziałami nie są w stanie wyplenić bandytów. Pilnują północnej granicy królestwa, są bardzo honorowi. Mają bardzo dobre stosunki z Velasquezami na południu oraz hrabiami Palmiry między którymi często pełnią rolę mediatorow. 

Hrabiowie mają w obowiązku trzymać w ryzach swoje domeny, płacić niewielki podatek od zboża oraz wystawić wojska w wypadku wojny. Każdy hrabia może mieć do 500 zbrojnych nie licząc milicji miejskich oraz załóg zamków. Wojska są opłacane z kiesy hrabiów. W wypadku wymarcia rodu w hrabstwie ziemie trafiają do domeny królewskiej.