禁宮
Zakazane Miasto

Miasto Hangzhou, prefektura Shen

Największy kompleks pałacowy Cesarstwa,
stanowi tak naprawdę osobne miasto w
mieście. Poza cesarskimi rodami prawo
wstępu do niego mają jedynie członkowie
kast Tajemnych Pytań i Smoczej Krwi.
Karą za przekroczenie murów Zakazanego
Pałacu bez pozwolenia jest śmierć. Pałacowe
mury oddzielają cesarską siedzibę zarówno
od strony równin, jak i samego miasta.

少林寺
Klasztor Putidamo

Prefektura Wu'xi

Najczcigodniejszy klasztor w całym Ta'in.
Tutaj Mu Yuan stworzył teorie yuanizmu,
filozofii, która odmieniła oblicze Cesarstwa.
Od tysiąca lat w klasztorze kształci się mnichów
wiernych doktrynie ich patrona, zyskując miano
najważniejszego centrum jego myśli. Specjalne
przywileje nadane przeorom klasztoru pozwalają
im utrzymywać pod bronią nie tylko pokaźny zastęp
zbrojnej milicji ale też miejscowych mnichów,
ponoć obeznanych z tajemnymi sztukami walki.

少林寺
Wodospady Hukou

Góry Wu, prefektura Zhou

Niezwykle duży wodospad, uznawany za
miejsce w którym swój bieg zaczyna rzeka Yo.
Mimo dość surowego, północnego klimatu,
woda jest zwykle ciepła, przez co okoliczna
roślinność jest niezwykle jak na ten rejon
bujna. Niezwykłe piękno tego miejsca nie raz
już inspirowało twórców i artystów Cesarstwa.
Wielu mędrców i uczonych, a nawet cesarzy
przybywało tu w celu medytacji i odpoczynku.

七柱的宝塔
Pagoda Siedmiu Filarów

Miasto Nankin, prefektura Junnan

Wzniesiona jako największa tego typu
budowla w całym Cesarstwie pagoda ta
jako jedyna budowla ocalała z kompleksu
pałacowo-świątynnego w Nankinie po
wielkim pożarze, jaki nawiedził miasto
w roku 1068. Powiada się, że stało się
tak z powodu łaski duchów rzeki. Mieszkańcy
miasta wierzą, że duchy zabitych przez ogień
zamieszkują wnętrze pagody. Jest to niemal
obowiązkowy przystanek podczas niemal
każdej podróży rzeką Yan, nawet w trakcie
podróży cesarskich. Tylko mieszkańcy miasta
Louyang ostentacyjnie omijają ten przybytek.

楊玉環
Ogrody Guifei

Miasto Laozhou, prefektura Bao

Wśród uczonych istnieje powiedzenie,
że jedyne dobrego, co przyniosły rządy
dynastii Wschodnich Zho to ogrody Guifei.
Znajdujące się na południowy-wschód od
miasta, ogrody obejmują obszar większy
od niektórych dzielnic. W przeszłości były
wielokrotnie niszczone i odbudowywane w
innych stylach, a różni cesarze i urzędnicy
za punkt honoru poczytywali sobie możność
pozostawienia po sobie jakiegoś śladu w tym
wielkim dziele. Obecnie duża część ogrodów
pokryta jest wodą z rzeki Yan, tak że możliwe
jest pływanie po nich niewielkimi łodziami.
Między zaopatrzonymi w niewielkie pawilony
i pałacyki wysepkami przemieszczać się można
również za pomocą niewielkich mostów.

哈拉和林
Wędrowne Miasto

Prefektura Wei

Tainowie Wei to w dużej mierze nomadowie
żyjący na wielkiej równinie Wei od pokoleń.
Poszczególne plemiona zwykle żyją w małych
pół-osiadłych osadach, między którymi podróżują
razem ze stadami hodowanego bydła i koni.
Największym skupiskiem klanów Wei jest jednak
Wędrowne Miasto, czyli ogromny obóz namiotów
rozbijany w określonych miejscach z nastaniem
odpowiedniej pory roku. Przemarsze "miasta" to
niezapomniany widok tysięcy wozów i jeźdźców,
pędzących przed sobą ogromne stada zwierząt.
Zmienne położenie obozu nie sprzyja rozwojowi
handlu, który skupia się raczej w Danchun. Mimo
to nie ulega wątpliwości że to tu znajduje się
"stolica Wei" bliska sercu każdego koczownika.

樂山大佛
Wielki Le-Shan

Prefektura Che

Le-Shan, to czwarty z Siedmiu Mędrców yongizmu
- wielkich filozofów, którzy stworzyli podstawy pierwszej
z taińskich filozofii, odgrywających wielką rolę aż po dziś
dzień. Chociaż w swych naukach uczeni ci nigdy nie
przypisywali sobie boskiej czci, to w kilkadziesiąt lat
po śmierci filozofa ówczesny władca dzisiejszej prefektury
Che ogłosił go błogosławionym przez niebiosa i nakazał
wzniesienie ku jego pamięci olbrzymiego posągu, którego
łaska miała spływać na pływających po rzece Ussuri rybaków.
W istocie odłamki skalne, odłupywane w trakcie trwającej 90
lat budowy, zasypały zapadlisko, skutkiem czego nurt rzeki stał
się spokojniejszy. Po upowszechnieniu się filozofii yuanizmu i
zawirusze dziejowej, w trakcie której prefektura Che przechodziła
z rąk do rąk, monument mocno podupadł i nieco zerodował,
niemniej jednak wielu uczonych i pisarzy wciąż uznaje go za
jedno z najważniejszych przedstawień Czwartego Mędrca i za
świadectwo cywilizacji całego ludu Kai oraz za hołd oddany ważnemu
cesarskiemu urzędnikowi.

五個亭子的花園
Ogród Pięciu Pawilonów

Prefektura Zhou

Ogród Pięciu Pawilonów to ostatni dar
mądrego cesarza Pei Ha dla swego ludu.
Jest to wielki kompleks ogrodowy,
mieszczący w swoich granicach niezliczoną
liczbę starannie rozmieszczonych zagajników,
strumyków, pięknych kamieni i roślin
sprowadzanych z każdego zakątka Ta'in.
To miejsce piękna i delikatności jest
jednocześnie uczelnią i szkołą jedyną
w swoim rodzaju. Między poszczególnymi
częściami Ogrodu znajdują się bowiem
pawilony, od których pochodzi nazwa
miejsca. Każdy z nich jest w praktyce
samowystarczalnym kompleksem niewielkich
i subtelnie wkomponowanych w krajobraz
budynków, w których mieszkają, tworzą
i doskonalą się w swej sztuce specjalnie
zaproszeni artyści z najwyższych kręgów.

W Pawilonie Wody przyjmowani są malarze.
Uznani pejzażyści, doskonali portreciści,
zdolni rysownicy. Twórcy wszelkich rodzaju
ilustracji i malowideł szkolą się tu i rozprawiają
swobodnie w swym gronie o swej szlachetnej sztuce.

Pawilon Kamienia jest miejscem do którego
zmierzają twórcy przemieniający kamienie,
metale i porcelanę w rzeczy piękne. Rzeźbiarze,
złotnicy, jubilerzy i twórcy wszelkich pochodnych
od tych sztuk dzieł znajdują tu swoje miejsce
i możliwość pracy na wszelkich możliwych do
zdobycia materiałach.

Pawilon Powietrza wzniesiono dla tych,
którzy tworzą piękno przy pomocy słowa.
Mowa tu zarówno o poetach, których jest
w tym miejscu najwięcej, ale również o
pisarzach prozy i krytykach literackich,
a także mistrzach kaligrafii i teoretykach
pisma. Barwną tą plejadę uzupełniają
recytatorzy i śpiewacy, razem z muzykami
instrumentalnymi i kompozytorami.
Najrozleglejszy i najgłośniejszy ze wszystkich,
Pawilon Powietrza położony jest w największym
oddaleniu od pozostałych, aby zapewnić im spokój.

Pawilon Ognia jest z kolei miejscem pracy tancerzy.
Jest to jedyny Pawilon, w którym zawsze jest więcej
kobiet niźli mężczyzn. Ćwiczą się one tu nie tylko w
tańcu, ale również przygotowują się do wypełniania
zaszczytnej pracy jako cesarskie żony. Poza arkanami
sztuki miłosnej, nauczane są one zawiłej sztuki etykiety
cesarskiego dworu, usługiwania wielkim panom
i prowadzenia z nimi konwersacji, a także dopełniania
dworskich rytuałów. Błędem byłoby uważanie, że
z Pawilonu Ognia wychodzić mogą jedynie proste kochanki.
To właśnie tutaj przyjmowani są adepci pragnący posiąść
sekrety starożytnej taińskiej sztuki parzenia herbaty czy
stosowania akupunktury. Poza tym, to właśnie w Pawilonie
Ognia zgromadzeni są wszyscy wielcy nauczyciele szermierki
Kasty Oświeconych Przysiąg.

Pawilon Ziemi jest ostatnim, lecz wcale nie najmniej
ważnym elementem Ogrodu. To właśnie w tym miejscu
najłatwiej pojąć można jak ogromne zadanie gromadzenia,
poszerzania i przekazywania wiedzy i mądrości jest realizowane
w całym przybytku. Pierwotnie do Pawilonu Ziemi zapraszano
jedynie najwybitniejszych filozofów i mędrców wraz z ich uczniami.
Z czasem miłośnicy mądrości sami zaczęli przyjmować w swe
szeregi uczonych i badaczy zajmujących się innymi kategoriami.
Miejsce to potocznie zwane jest często także Pawilonem Szacownych
Ojców, gdyż większość tutejszych mistrzów jest nad wyraz wiekowa,
a płynąca z nich aura dostojeństwa zdaje się promieniować nawet
na bacznie studiującą ich nauki młodzież.

西風寺
Świątynia Zachodniego Wichru

Prefektura Miyun

Świątynia ta wzniesiona została wkrótce po
odparciu inwazji barbarzyńców z zachodu,
zwanej jako Szkwał. Położona była wówczas
blisko zachodniej granicy Prefektur, na terenach
wciąż uważanych za niebezpieczne i narażona
na atak. Tylko niezłomna wola opatów Geng
Weia i Tian Yana sprawiły, że mnisi nie opuścili
tego przybytku. Z biegiem czasu stał się on
miejscem do którego wysyłano ludzi, których
chciano się pozbyć z bardziej cywilizowanych
świątyń. Pomimo kilkukrotnej groźby unicestwienia,
świątynia ostatecznie przetrwała aż co czasów Cao
Cao, który przesunął granice daleko na zachód,
zabezpieczając klasztor przed zagrożeniami
zewnętrznymi. Zawierucha późniejszej rebelii
He Cao również szczęśliwie ominęła ten przybytek,
choć wiele okolicznych wiosek zostało zrównanych
z ziemią w trakcie działań wojennych. Według
zamieszkujących świątynie mnichów przyczyną
pomyślności i szczęścia ich domostwa jest obecność
w nim trzech Jadeitowych Lwic - posążków upamiętniających
kobiety, które stanęły na czele powstania ludowego przeciw
barbarzyńcom w czasach Szkwału.