Pierwsze zapiski zawarte w zbiorach kamiennych tablic oraz podania są zgodne co do miejsca narodzenia się Ludu Varangów, które znajduje się na dalekiej i mroźnej północy, wysoko w górach wiecznie przykrytych śniegiem. Ponieważ w tamtym czasie ludzie nie korzystali z kalendarza, więc nawet dzisiejszym skrybom ciężko oszacować ile lat lub pokoleń minęło od powstania państwa.

Znaczącą datą była "Wielka Migracja", która odbyła się około 1000 lat temu. Było to całkowite porzucenie przez Varangów domu w wysokich górach i przeniesienie się w okolice aktualnego miejsca, przy Morzu Wewnętrznym. Wielka Migracja zgodnie z zapiskami była spowodowana wieloletnimi ciągłymi zimami, które były przerywane jedynie krótkimi okresami wiosennymi, podczas których nie dało się uprawiać ziemi i karmić zwierząt, co spowodowało głód i w końcu porzucenie ziem. Z drugiej strony podania i legendy mówią, że obok ciągłej zimy i głodu z lodowców zeszli Wysocy Ludzie, którzy przepędzili Varangów. Ci Wysocy Ludzie są określani jako potężne giganty o zimnej zielonej skórze i czerwonych oczach, które siłą przepędziły Varangów.

Po osiedleniu się na terenach w tej chwili najbardziej na północy nad wodą Varangowie szybko zaczęli przejmować od okolicznych prymitywnych ludów ziemię w pobliżu wody i na południe.

Z uwagi na wojowniczy charakter Varangów i duży nacisk na wojsko, to po nastaniu względnego pokoju i ustatkowaniu się nastąpił problem dla kultury opartej typowo na grabieniu i walce. Część ludzi poświęciła się rybołówstwu, które na nowych terenach było świetnym źródłem pożywienia z uwagi na ogromne morze oraz wielkie rzeki, a zarazem była to nowość dal Varangów. Druga część zajęła się uprawą roli i hodowlą zwierząt, a przez to kontynuowała utracone na północy tradycje. Trzecia część i najliczniejsza nie mogła pogodzić się z panującym pokojem i zajęła się wyprawami na ziemie sąsiadów i grabieżą. Doprowadziło to do wielu konfliktów i było to główną przyczyną powstania Kompanii najemnej. Była to armia Varangów, która zgodnie z umową i odpowiednią zapłatą działała dla zleceniodawcy. Od tamtego czasu Varangowie uczestniczyli w niezliczonej ilości bitew i konfliktów, wspierając lub też tworząc trzon całej armii dla większości państw w regionie.

Varangowie pochodzą z zimnych północnych terenów dlatego też mają bardzo jasną karnację o zimnym odcieniu, są dość wysocy i raczej żylaści.

Całym ludem rządzi wódz i on ma ostateczne słowo, ale jest wspierany przez radę złożoną ze starszyzny. Starszyznę wybiera lud w powszechnych wyborach.

Wódz jest wybierany przez radę starszyzny, która ocenia kandydatów pod kątem wiedzy o: dzikich zwierzętach, roślinach leczniczych i trujących, prowadzeniu wojska do bitwy, urządzaniu zasadzek i bronieniu się przed zasadzkami. Finalny test był nastawiony na sprawdzenie wytrzymałości fizycznej, siły i zwinności. Ocena ta nazywa się Próbą Wodza i polega na pierwszym sprawdzeniu wiedzy kandydata, a później sprawdzenia jego możliwości fizycznych. Szczegóły tej tradycji znane są tylko starszyźnie.

Varangowie nie są podzieleni na sztywne kasty, co pozwala na zmianę ścieżki życiowej i względny awans społeczny w każdym pokoleniu. Teoretycznie w każdej rodzinie może być członek starszyzny, rybak, rolnik i wojownik, w praktyce rodziny bez ziemi nie będą uprawiać jej np. u innej rodziny. Każdy jest zobowiązany do przekazania raz na sezon ilości pieniędzy wyznaczonej przez członka starszyzny na danym terenie na utrzymanie państwa. Jeden członek starszyzny zwykle wybierany jest w jednej większej osadzie lub w kilku mniejszych. W przypadku stolicy jest to kilkunastu starszych. Każdy ze starszych ustala na dany sezon ile pieniędzy mogą oddać jego wyborcy. Pieniądze są zbierane przez osoby zaufane w danej społeczności i składane u starszego, który następnie razem z nimi je liczy i oddaje transportem do stolicy dla władcy. Władca po dokonaniu przeliczeń ustala ile pieniędzy wróci z powrotem do starszyzny na ich utrzymanie oraz na potrzeby lokalnej społeczności.

Niewolników raczej się nie widuje na terenach Varangów, ale nie jest to zakazane. Tak samo kanibalizm też istnieje i jest pozostałością z czasów przed Wielką Migracją i traktowany jest bardziej jako rytuał niż forma pożywienia. Rytualne zjedzenie serca lub innego narządu mocy następuje w przypadku starć honorowych do śmierci w których wygrany ceni sobie przeciwnika (jego zdolności lub cechy fizyczne) i zjada jego serce w celu przejęcia sił witalnych/mocy/zdolności.

Zaraz po Wielkiej Migracji środkiem płatniczym były piękne muszle znajdowane w morzu, ale od wielu stuleci jedynym prawdziwym środkiem płatniczym są monety wykonane ze srebra i złota.

Aktualnie od niedawna na tronie zasiada Magnus Mądry.

Stolicą jest największe i najstarsze miasto Varg znajdujące się na północy blisko morza. Tutaj zwykle cumują łodzie i następuje wymiana towarów.

Varangowie są szczerzy i prości i te cechy cenią u innych. Każdy kto oszuka lub zdradzi jest napiętnowany, działa to szczególnie wśród samych Varangów, którzy praktykują ostracyzm. W przypadku potwierdzonego zdrajcy, złodzieja lub kłamcy (tylko kłamstwa ekonomiczne lub ważne społecznie), następuje zebranie starszyzny - zależnie od zajmowanego stanowiska zbiera się od dwóch do wszystkich czyli kilkudziesięciu starszyzny, która decyduje o losie pojmanego. Kara zależy od wyrządzonej szkody i zaczyna się od chłosty, kary pieniężnej po wygnanie i rytualną egzekucję. W przypadku cudzoziemców jest podobnie, schwytani zostają naznaczeni na policzku (wypalona mała gwiazda), a Ci którzy umknęli są wpisywani na listę i ich długi są w inny sposób egzekwowane. 

Historyczny podział na trzy kasty to rybacy, rolnicy i żołnierze. Wśród Varangów znajdują się też rzemieślnicy, górnicy, handlarze i inne zawody.

Właściwie przybyszów z innych krain jest bardzo mało w centrum państwa, gdyż zwykle załatwiają swoje sprawy na pograniczach lub w nadmorskich miejscowościach. Jest to spowodowane głównie brakiem dróg i nie wpuszczaniem obcych do większości osad.

Ponieważ duży nacisk lud ten kładzie na wojsko, więc większość życia obraca się wokół właśnie tego. Pod stolicą Varg znajdują się koszary i poligony mieszczące tysiące wojowników. W wojsku panują klasyczne zasady z podziałem na stopnie i zostało to przejęte z innych kultur. Aktualnie podział w wojsku jest na piechotę, kawalerię i strzelców. Każda z tych kategorii dzieli się na wyspecjalizowane podgrupy.

Narodowym daniem jest smalec ze skwarkami, cebulką i jabłkiem, podawany na pajdzie chleba. Do tego podawany jest tradycyjny alkohol Duch Lasu o mocy ok. 60 woltów.

Varangowie właściwie nie wyznają religii, ale szanują innych, którzy to robią. Czymś na kształt religii można nazwać kult przodków, który jest praktykowany od początku tego ludu. Kult przodków polega na braniu przykładu z wybitnych jednostek i podążanie ich śladami oraz czasem składanie ofiar podobiznom przodków uwiecznionym w kamiennych posągach. Przodków jest wielu, ale najbardziej znani są byli wodzowie, którzy osiągnęli szczególne sukcesy w wojnach lub za ich panowania żyło się dobrze. Asmund Wielki, Sigurd Mocny, Astrid Odważna i Torunn Rozważny to Ci najbardziej znani.

Asmund Wielki patron mądrości, władzy, poezji i magii. Uważany za pierwszego Varanga. Według legend wyszedł z lodowca na północy i był olbrzymem. Jako pierwszy zjednoczył plemiona tworząc lud Varangów. Jego atrybutem jest laska i włócznia. W stolicy Varg stoi jego duży 3 metrowy pomnik wykonany z czarnego kamienia. Pierwszego dnia wiosny rano składane mu są w ofierze młode zwierzęta, których mięso jest zjadane na wieczór podczas uroczystej kolacji.

Torunn Rozważny symbol dobra, piękna i mądrości. Pierwszy syn Asmunda. Legendy mówią że był dobrym gospodarzem i nauczył lud budowy domów z kamienia i rzemiosła. Każdy w domu posiada jego małą podobiznę zwykle umieszczaną na piecu. Będąc w potrzebie domownicy składają mu (czyli wrzucają do pieca) ręcznie wykonane drewniane figurki symbolizujące problem lub prośbę.

Astrid Odważna jest patronką myśliwych i wojowników. Pierwsza zapisana w kamiennych tabliczkach jako ta, która poprowadziła Varangów z północy do ziemi obiecanej. Jej symbolem jest łuk. Większość ludzi nosi mały wystrugany w drewnie lub metalowy brelok/naszyjnik w kształcie łuku na szczęście.