Lokacja: MAPA

Historia Kaaresh sięga jeszcze czasów plemienia Qadur, jednego z wielu plemion Medii. Wtedy też przywódca plemienia: Yasir Al-Qadur oskarżył jednego z przywódców innego plemienia o zamordowanie jego córki, w ramach zemsty za to, że wcześniej Yasir odmówił im wydania jej za niego za mąż. Zorganizowano więc walkę, aby bogowie wybrali po czyjej stronie jest prawda, podczas tego pojedynka przegrał, oraz zginął pierworodny i jedyny syn Yasira, a plemię Qadur wygnano z ziem Medii. Wraz z paroma sojuszniczymi plemionami Yasir zdecydował się wyprowadzić swój lud i najechać na wschodnie wybrzeża, na ziemie Elamu i miasta-kolonie Tarcvinium. Najazd się udał, a Qadurowie wraz z sojuszniczymi plemionami podporządkowali sobie zdobyte ziemie i de facto zniewolili tamtejszy lud. Yasir z kolei koronował się na Sułtana Kaaresh, od nazwy, którą nazywano tamtejsze ziemie. Władza pierwszego Sułtana nie trwała jednak długo, gdyż parę lat później został otruty, a wobec braku następcy Sułtanat rozbił się na wiele małych organizmów państwowych. Najsprawniej rozwijały się państwa-miasta, byłem miasta Elamu, czy też kolonie Tarcvinium, które przejęli i zaadoptowali nowi mieszkańcy Kaaresh. Był to okres poważnych zmian w polityce i kulturze dawnych plemion Medyjskich. Państwa-miasta nazywane także Srebrnymi Miastami, szybko zdominowały region, a zwłaszcza Qaraj, który z czasem utworzył Ligę Srebrnych Miast, de facto podporządkowując sobie pozostałe miasta Kaaresh. Wzrost znaczenia miast spowodował także zmiany w społeczeństwie, dawne plemiona Medyjskie zaczęły studiować kulturę i sztukę Elamu i Tarcvinium i adaptować je w swojej własnej tworząc unikalne i odmienne wzorce kulturowe. Ponadto powszechny przepych i dobrobyt w jakim żyli mieszkańcy Srebrnych Miast spowodował dość drastyczną liberalizację życia publicznego.

Około roku 500 z zapomnianej ojczyzny Kaareshytów przybywa prorok Rafaam, który naucza mieszkańców o jedynym bogu Razie, o jego córkach Shammas i Hilal i licznych zastępach Dżinnów i Ifrytów. Pomimo początkowego sceptycyzmu do kaznodziei przywódcy Ligi postanawiają przyjąć wiarę czując narastającą presję ze strony poddanych i uczynić z niej religię państwową. Dwieście lat później Naabir Saraad spisuje nauki poprzednich Naabirów kodyfikując wiarę. 

Przełomem w historii Kaareshu były podboje Kserksesa zdobywcy. Wobec gromadzących się pod granicami Srebrnych Miast wojsk Imperium Jerhyn Al-Tawwab wywiesza białe flagi i postanawia rozwiązać problem dyplomatycznie. Wobec zgodności interesów kompromis osiągają dość szybko. Dochodzi do podpisania hołdu lennego, w ramach którego Srebrne Miasta na zasadach sporej autonomii, dołączają do Imperium. Podpisane zostaje jednocześnie porozumienie o tolerancji, w ramach której zakazuje się prześladowania Vohanizmu na terenie Kaaresh, oraz Razaizmu na pozostałych ziemiach Imperium na czas wieczysty. Ponadto Al-Tawwab obieca wspomóc wojska Kserksesa w zdobyciu wysp Fogijskich [wyspy Ella, jak zmienił nazwę to przepraszam] dzięki dostarczeniu odpowiedniej okrętów. Oczywiście atak na wyspy, jako osłabienie handlowego rywala nie był wykonywany jedynie jako wywiązanie się z obietnic. Srebrne Miasta wystawiły potężną flotę i pod dowództwem Jerhyna zniszczyli flotę Fogijską otwierając tym samym drogę do inwazji Kserksesa. 

Kolejne lata, w których Liga była częścią składową Imperium to powolny upadek potęgi i bogactwa Miast i ich polityczna degradacja. Wszystko było spowodowane restrykcyjną polityką władcy, mającej na celu osłabić handel, a co za tym idzie peryferyjne i odmienne kulturowo rejony Imperium. Niezadowolenie narastało, a ujście znalazło podczas wybuchu Wojen Sprawiedliwych. Wtedy też Srebrne Miasta zdecydowały się sięgnąć po niepodległość. Powołały swoich ludzi pod broń oddając ich pod dowództwo niejakiego Chalana Al-Jaffara. Dowódca okazał się wybitnym taktykiem pokonując w kilku bitwach wojska nieprzyjaciół. Wraz z sukcesami Kaareshyty rosły jego polityczne wpływy i powszechne poparcie, nikt jednak nie spodziewał się, że człowiek ten zmieni nie do poznania oblicze Kaaresh. Otóż gdy tylko stało się jasno, że wojna jest wygrana Al-Jaffar w płomiennym przemówieniu wezwał swoje wojska do marszu na Qaraj. Oporu praktycznie nie było, miasta poddały się niemal natychmiast licząc na łaskę rewolucjonisty. Chalan koronował się na Sułtana Kaaresh. Panowanie Al-Jaffarów trwa po dziś dzień. Obecnym Sułtanem jest wiekowy Gulzar, a do przejęcia władzy szykuje się jego wnuk: Narxes, czy zbuduje dziedzictwo, które przetrwa próbę czasu?

Najwyższą władzą w Kaaresh sprawuje Sułtan. W przeciwieństwie do innych monarchii nie jest on w żaden sposób otoczony boską czcią. Jest on opiekunem swojego ludu, a nie boskim namiestnikiem na ziemi. Władza jest sprawowana dożywotnio i przekazywana dziedzicznie najczęściej z ojca na syna. Kobiety mają prawa do dziedziczenia, aczkolwiek znajdują się dość daleko w jej hierarchii. Istotnymi funkcjami we władzach Sułtanatu są Szejkowie, czyli zarządcy największych miast, dawniej funkcja ta była związana z zasiadaniem w Radzie Ligi Srebrnych Miast. Dalej zarządzają oni miastami, ale nie mają oficjalnego wpływu na politykę Sułtanatu, nie mniej przez ich pozycję i tradycję każdy władca Kaaresh musi się liczyć z ich zdaniem, zwłaszcza jeżeli chodzi o politykę handlową, podatki, czy sprawy morza. Trzecią odnogą władzy są Arcymagowie, czyli ważniejsi duchowni Razaizmu. Nie posiadają oni żadnego oficjalnego wpływu na władzę nie mniej poprzez swój autorytet ich głos jest słyszalny w kręgach Sułtana.