Opis Zakonu Płonących Mieczy - Wersja do druku +- Imperius XII (https://archiwa.chilioi.domenomania.eu/imp12) +-- Dział: Państwa (https://archiwa.chilioi.domenomania.eu/imp12/forumdisplay.php?fid=16) +--- Dział: NPC (https://archiwa.chilioi.domenomania.eu/imp12/forumdisplay.php?fid=17) +---- Dział: Zakon Płonących Mieczy (https://archiwa.chilioi.domenomania.eu/imp12/forumdisplay.php?fid=35) +---- Wątek: Opis Zakonu Płonących Mieczy (/showthread.php?tid=668)

Opis Zakonu Płonących Mieczy - pingwin9314 - 12-Feb-2019 Zakon Płonących Mieczy Ustrój: Zakon Rycerski (Feudalne Państwo Wyznaniowe) Stolica: Ahrenburg Religia: Adronizm ortodoksyjny Przywódca: Wielki Mistrz Alaryk aep Liebermann [1152; Przebiegły, Pragmatyczny, Gadatliwy] Ustrój: Zakon Płonących Mieczy ma teokratyczną strukturę państwową, na szczycie której stoi Wielki Mistrz, który jest wybierany dożywotnio przez Kapitułę Zakonną składającą się z mistrzów krajowych i dalszych wysokich dostojników. Władza Wielkiego Mistrza jest niemal absolutna, aczkolwiek w kluczowych kwestiach politycznych musi on uzyskiwać zgodę Kapituły Zakonnej. Członkowie Kapituły rekrutują się z ogółu rycerzy, nie są jednak demokratycznie wybierani, lecz powoływała ich do swojego składu sama Kapituła, w miarę powstawania w niej wakatu, zwykle na skutek śmierci jednego z jej członków. Kapituła wybierała najważniejszych dygnitarzy, którzy pełnili funkcję rządu Zakonu: [indent]- Wielki Komtur Zamkowy – pełniący funkcję ministra gospodarki i spraw wewnętrznych, zastępca Wielkiego Mistrza; - Wielki Marszałek – pełniący funkcję ministra wojny; - Wielki Wysłannik – pełniący funkcję ministra dyplomacji; - Wielki Skarbnik – zajmujący się finansami zakonu; - Wielki Mincerz – odpowiedzialny za opiekę nad uzbrojeniem, końmi i stanem twierdz; - Wielki Szafarz – odpowiedzialny za handel.[/indent] Społeczeństwo i Kultura: Oprócz powyżej wymienionych urzędów, w poszczególnych prowincjach zakonu funkcjonują komturzy krajowi, którzy mają wokół siebie lokalne kapituły i lokalnych dygnitarzy. Podporządkowani im są szeregowi rycerze zakonni. Rycerze ci wywodzą się wyłącznie z rodzin szlacheckich. Przy przyjmowaniu do stanu rycerskiego zwraca się szczególną uwagę na ich pochodzenie, natomiast bez znaczenia jest ich wcześniejsze życie. Na mocy przywileju pierwszego Wielkiego Mistrza Zakonu Roberta aep Liebiermanna, przyjęcie w poczet Zakonu chroniło przed odpowiedzialnością prawną za wcześniejsze czyny we wszystkich państwach androńskich. Rycerze są zaopatrywani w zbroję, konia i pełen rynsztunek rycerski na koszt Zakonu. Na zbrojach noszą czerwone płaszcze z czarnym wąskim mieczem. Wszystkie wyższe funkcje zakonne mogą pełnić wyłącznie rycerze. Zależna od Zakonu jest większość ludności chłopskiej i mieszczańskiej. Na dole hierarchii stoją używani do najcięższych prac niewolnicy, którzy pochodzili z ludności podbitej lub zostali porwani w trakcie wojen. Perełką kultura i sztuki zakonnej są miniaturowe malowidła, które przyozdabiają ściany świątyń oraz zamków. Zazwyczaj przedstawiają one historię Zakonu bądź życie codzienne rycerstwa: Historia Zakonu Płonących Mieczy: [indent]ok. 600 RNE – pierwsze pisemne wzmianki o ludach Reterów, Centów i Iglitów – kronikarz Marcus opisuje ich pojawienie się na zachodnim limesie Imperium Tarkwijskiego ok. 700 RNE – zaczynają się ruchy plemion na granicach Imperium 703 RNE – plemię Iglitów wyparte ze swych siedzib przez Centów przekracza limes i terroryzuje prowincje graniczne 704 RNE – legat Dollabelus Ygnus aep Erstus bije Iglitów pod Ferten; resztki plemiona uciekły za granice i zostały wchłonięte przez Reterów 722 RNE – wobec chaosu w Imperium, Reterowie i Centowie przekraczają granice i maszerują przez miasta – paląc i niszcząc 731 RNE – Centowie osiadają w północnych prowincjach Imperium, gdzie tworzą własne państwo 733 RNE – Reterowie zostają pobici przez Centów, kiedy próbują przejść przez ich ziemie; pokonani wycofują się w głąb upadłego Imperium gdzie zakładają siedziby 750 – 830 RNE – okres tzw. Asymilacji Reterskiej – Reterowie asymilują się z podbitą ludnością poimperialną, przyjmując wiele z jej zwyczajów, rozpoczyna się proces powolnej adronizacji państwa 821 RNE – Król Ernstus II przyjmuje adronizm z rąk Patriarchy Tarcvinium – w stolicy Erdbengu zostaje ustanowiony patriarchat dla Królestwa Retersji 823 RNE – ażeby wesprzeć proces adronizacji, patriarcha Celstus funduje Zakon Płonących Mieczy i nadaje im ziemie w okolicy Ahen, gdzie z czasem powstaje warowne miasto – Ahrenburg 826 – 834 RNE – III Wojna z Centami, lata walk wyniszczają oba państwa 834 RNE – zawarty zostaje Pokój Fustyński – Centowie dozwalają na działalność misjonarzy adronizmu w swym państwie; nad misją patronat obejmuje Mistrz Zakonu Płonących Mieczy 854 RNE – tak zwana „Masakra Centycka” - w wyniku reakcji pogańskiej Centowie mordują większość misjonarzy, ginie Mistrz Robert II 855 RNE – wybuch IV Wojny z Centami; król Berst zbiera chorągwie by pomścić zdradę 857 RNE – w wyniku zasadzki centyjskiej pod Olstrą ginie kwiat rycerstwa Rereryjskiego; na polu bitwy śmierć ponosi król Bersnt, z oboma synami jak i patriarcha Ulpius; do niewoli dostaje się brat króla – Genzryk, lecz Centowie ścinają go po bitwie 858 RNE – Do Erdbengu docierają wieści o rzezi – zostaje ogłoszony okres „Wielkiej Żałoby”; wobec wymarcia dynastii panującej urząd regenta powierzony zostaje Wielkiemu Mistrzowi Konradowi 859 RNE – pod Hizją zostaje odparty najazd Centów przez Konrada; zawarty zostaje pokój z Centami 860 RNE – wobec wakatów na tronie królewskim i patriarszym, regent Konrad zostaje proklamowany zwierzchnikiem państwa, wobec odmowy przyjęcia korony Królestwo Reteryjskie przechodzi do historii, a państwo zostaje przejęte przez Zakon ok. 870 RNE – Reorganizacja Konradcka – proces zwiększania znaczenia zakonu w administracji przez przejęcie większości urzędów, zakon przejmuje większość ziem po wybitym rycerstwie 921 RNE – wobec podupadania Erdbengu stolica zostaje przeniesiona do Ahrenburgu 947 RNE – Centowie najeżdżają ziemie Zakonu – początek V Wojny z Centami 949 RNE – Wielki Mistrz Dietrich bije Centów w otwartej bitwie nad rzeką Selią; Centowie uciekają w głąb swego Królestwa 950 RNE – Dietrich odrzuca propozycje rozmów pokojowych i kontynuuje marsz w głąb kraju 950 – 955 RNE – okres I Kampanii Adronickiej – Zakonnicy zajmują coraz to nowe miasta Centów, lecz ci zmieniają taktykę i zaczynają stosować walkę podjazdową 956 RNE – wobec wyczerpania obu stron zawarty zostaje pokój, od 200 lat granica się zmienia, Ziemia Selijska zostaje przyłączona do Zakonu ok. 960 – 980 RNE – na zajętych obszarach rozpoczyna się adronizacja ogniem i mieczem, ci co nie przyjęli Adro zostają wybici 981 RNE - Reakcja Selijska wybucha, lecz zostaje szybko i krwawo stłumiona 1053 RNE – Wielki Mistrz Ulrich wyprawia się do Królestwa Centów – początek II Kampanii Adronickiej, trwającej 10 lat 1063 RNE – W wyniku zawarcia pokoju Centom zostaje 1/2 dotychczasowych ziem, mogą zachować wiarę lecz Król Vitaus składa hołd lenny zakonowi, na pozostałych ziemiach zostaje powtórzony scenariusz Selijski 1136 RNE – Na tron centyjski wstępuje Jogila, wzywa on Centów do powstania i wypowiada wojnę Zakonowi 1136 – 1138 RNE – na ziemiach przyłączonych do Zakonu zaczynają wybuchać powstania, lecz Wielki Mistrz Roderyk je tłumi 1139 RNE – w bitwie pod murami Centiuls zwycięstwo odnosi Roderyk; Jogila zostaje znaleziony martwy na polu bitwy; stolica Królestwa zostaje spalona do gołej ziemi, a na jej gruzach Roderyk ogłasza aneksję wszystkich ziem centyjskich 1140 – 1178 RNE – stopniowe załamywanie się oporu i ducha centyjskiego, ostatnie światynie i chramy są burzone, a bandy partyzanckie wybijane; wreszcie w 1180 komtur Wertus ogłasza zakończenie pacyfikacji Nowego Daru (nazwa tych ziem)[/indent[ Od zakończenia wojen Zakonnicy stale rozbudowują potężną twierdzę chroniącą najważniejszy port rzeczny państwa - Ahrenburg, czyli stolicę Zakonu Płonących Mieczy. Silnie ufortyfikowany kompleks, wokół którego systematycznie powstają nowe osiedla, wśród gawiedzi nazywany jest mianem "Czerwonej Twierdzy".