[tab]Djodoarski jest językiem z grupy języków vunoalfiańskich (te z kolei należą do jeszcze większej grupy deudiskazyjskich). Zaczął przeistaczać się z dialektu w odrębny język mniej więcej w VI wieku przed Środkową Erą, prawdopodobnie w wyniku zasilenia wędrującego ludu przez inne, mniej lub bardziej spokrewnione grupy. Część historyków wskazuje, że mogły to wręcz być zupełnie obce kultury, powiązane jedynie losem - przez kontynent przetaczała się wtedy wielka plaga oraz powiązany z nią wielki głód. Niemniej, sporo słownictwa vunoalfiańskiego pozostała w użyciu, podczas gdy inne słowa zostały zupełnie zastąpione lub uproszczone. Djodoarski bierze swoją nazwę od vunoalfiańskiego jeszcze określenia "powstańcie niezłamani", nawiązującego do trudów wędrówki i przetrwania ludu.

Przyjęcie alfabetu tarkwinijskiego datuje się na okres drugiej wojny Djodoarów z Tarcvinium, gdy co najmniej część obywateli Imperium mogła wejść w zależności z najeźdźcami i rozpoczęła się wymiana wiedzy na większą skalę. Djodoarowie we wcześniejszych czasach z całą pewnością używali run, zresztą rosnąca popularność alfabetu imperialnego nie pozbawiła ich całkowitego znaczenia, biorąc pod uwagę że wiele słów jeszcze z okresu średniego królestwa (począwszy od II wieku przed Środkową Erą) zawierało pisane runy jak: ʊ, θ, æ (coraz częściej wypierane przez pisane łącznie imperialne litery ae), ɒ, p, ɮ, ʌ, ɪ, ɛ, ɔ, ɹ oraz ɔ. Stopień ich stosowania zależał właściwie w wielkiej mierze od przywiązania skryby do tradycji lub znajomości run w zależności od alfabetu. Djodoarowie przede wszystkim posiadali wiele sposobów na zapis najpopularniejszych dźwięków swojego języka, różnych odmian o, u, j, e. Dopiero około V-VI wieku Środkowej Ery niemal całkowicie wypadły z użytku.

Język ten, zwłaszcza na początku Środkowej Ery, nie posiadał zbyt bogatego słownictwa. Bardziej wysublimowane słowa tworzono wedle potrzeby w wyniku połączenia ze sobą prostszych słów w jeden, dłuższy wyraz. Bywało to frustrujące dla obcokrajowców, którzy częstokroć nie byli w stanie wymówić wielu miejscowych nazw, co spotykało się zwykle z rozbawieniem i dumą Djodoarów, uważających swoją kulturę za wyższą od pozostałych. Z tego też powodu język ten był trudny do opanowania i znała go przede wszystkim rodzima populacja, niechętna zresztą dzieleniu się wiedzą z obcymi i względem ich nieufna. Dopiero dzięki zabiegom władców około II wieku przed Środkową Erą wzmocniono prawo chroniące obcokrajowców i rozwinięto współpracę handlową z sąsiadami.
Wedle niektórych historycznych przekazów nie tylko bitność drużyny antykróla Njublu, ale i poziom skomplikowania ich języka skłonił satrapę Baktrii do zatrudnienia gwardii djodoarskiej - dzięki temu mógł być pewien, że nie dogadają się z miejscowymi koteriami dworskimi i pozostaną lojalni, jako osoby z zewnątrz.