Hufce Æìr Dìnn (wojskowość)

[Kocurrrek]

placeholder

[Kocurrrek]

LAINNDLEIDANG

[indent]Pospolite ruszenie obejmuje rody możnych (Hautættin) oraz klany æirdinnczyków i jest to obok danin, druga z najwyższych powinności poddanych względem króla. W odróżnieniu jednak od płacenia różnorakich podatków, stawianie się do walki (przynajmniej dla wysokich rodów varangskich, oraz członków klanów) czynione jest z ochotą o ile idzie o obronę królestwa. Lainndleidang mniej chętnie uczestniczy w najazdach na kraje ościenne, ale i tak wiele mocniej to sobie ceni niż Borgleidang.
Oddziały te dzielą się na dwa typy jazdy: chorągwie rycerskie i chorągwie klanowe.

[indent]Chorągiew rycerska
Wysokie rody Varangów (Hautættin), będące u władzy i zarażone pewnymi cechami kultury annarieckiej, do boju stają niewiele różniąc się od południowego rycerstwa.
Każdy z rycerzy posiada ciężką warstwową kolczugę lub zbroję łuskową wzmacnianą z wierzchu elementami metalowego pancerza (np. naramienniki), oraz elementami z utwardzanej skóry. Pancerz skórzany wzmacniany elementami kolczymi noszą też rumaki. Wśród Varangów, którzy przeszli na drogę rycerstwa nie przyjęła się jednak tarcza w boju konnym. Owszem, wielu ma typową okrągłą tarczę varangską, ale nie używają jej w walce z konia nosząc zwykle przewieszoną przez plecy. Pełni ona raczej formę dekoracyjno-rozpoznawczą. Na niej wszak jest herb, a sylwetka jeźdźca z tarczą na plecach wydaje się masywniejsza (co minimalnie może oddziaływać na psychikę wroga). Dopiero gdy padnie koń, rycerze sięgają po tę osłonę i stają się wtedy cholernie sprawnym i srogo opancerzonym tarczownikiem. Zamiast tarczy, w konnym boju Hautættin trzymają w drugiej ręce lżejszą broń (krótki miecz, toporek, nadziak, etc.) Główną bronią jest długa włócznia, a po jej strzaskaniu… co kto lubi. Cepy bojowe na długich trzonkach, długie miecze, topory jeździeckie, ot malownicza mieszanka.
Nie wszyscy wojowie w chorągwi to rycerze, bo wliczają się do nich również ich giermkowie, ale nie odbiegają oni od swych Hauldr (rycerzy) ani uzbrojeniem, ani umiejętnościami.
Taktyka jest prosta. Przełamujące szarże najczęściej stosowane przeciw masom piechoty. Nawet włócznicy nie są bezpieczni od uderzenia Hautættin, bo rozpędzony ciężki rumak z ciężkim jeźdźcem na grzbiecie ma taką masę, że nawet nadziewając się na włócznie i tak obali obrońców swym ciałem otwierając drogę następnym szeregom szarżujących. W przypadku twardego przeciwnika kryjącego się za lasem długich włóczni i pik, Hautættin stosują jednak często inną taktykę. Zamiast uderzać szarżą, obrzucają zwarty szyk wroga włóczniami i toporami, po czym oddalają się by giermkowie dostarczyli im nową broń i albo powtarzają manewr, albo znów zmieniają taktykę by pocisnąć jednak szarżą.

typ: ciężkozbrojna konnica
liczebność: 250 rycerzy
cechy: PR, Zdyscyplinowani, Druzgocząca szarża [spec.], Miotacze włóczni/toporów [spec.]
ilość: 17% wojsk



Chorągiew klanowa
Wielu æirdinczyków dysponujuących wierzchowcem, służy w chorągwiach rycerskich jako giermkowie dla Hautættin, jednak tylko najlepsi i wykazujący się dyscypliną mogą tego doświadczyć. Pozostali członkowie klanów aedrińskich stawiający się na rozkaz króla konno, formowani są w chorągwie klanowe lekkiej jazdy.
Ich uzbrojenie bardzo odbiega od siebie. Głowy klanów często uzbrojeni są prawie tak jak rycerze, a z drugiej strony najbiedniejsi stawiają się może i w siodle, ale jedynie ze skórznią na ciele i toporem w dłoni. Niektórzy mają proste, lekkie kusze jeździeckie, lub krótkie łuki, a zdarzają się wśród nich nawet konni procarze.
W walce, ta hałastra nie ma zbytnio szans dotrzymać pola dobrze zorganizowanej kompani choćby zwykłej piechoty, dlatego pełnią rolę raczej zwiadowców armii i łupią tereny wroga spędzając trzodę na prowiant, albo wyłapując jeńców. Wyjątkiem są nieopatrznie pozostawione przez dowódcę wroga, bez osłony innych jednostek, kompanie strzeleckie. Szybkość, mobilność i niebywała ruchliwość konnicy klanowej, to prawdziwy bicz boży na biednych łuczników. Jazda ta oczywiście nie kierowana do właściwej bitwy, potrafi często nagle pojawić się jakby znikąd by wpaść w pełnym cwale w szeregi pozostawionych samych sobie łuczników i pozostawić za sobą krwawe zgliszcza.

typ: lekkozbrojna konnica
liczebność: 500 jeźdźców
cechy: PR, Niezdyscyplinowani, Przeciw dystansowym, Łupieżcy, Zwiad
ilość: 17% wojsk[/indent][/indent]

[Kocurrrek]

BORGLEIDANG

[indent]W ramach pospolitego ruszenia obowiązek wystawienia wojsk ciąży również na miastach królestwa. Te w całości składające się z bitej piechoty kontyngenty nawet w połowie nie są złożone z mieszczan. Kupcy i rzemieślnicy wolą opłacić się  wystawić w swoim imieniu zawodowego, lub choćby dobrze wyszkolonego rębajłę, zamiast ryzykować w boju i zostawiać swój interes bez doglądu. Takich ‘zastępców’ znajdują na prowincji, w klanach. Wielu æirdinczyków mieszkających po wsiach specjalizuje się właśnie w rzemiośle wojennym najmując się mieszczanom. Często te relacje zastępstwa w boju’ między rodzinami mieszczan i klanowymi, są stałe i utrzymują się z pokolenia na pokolenie.
Są to oddziały mieszane  ciężkozbrojnej piechoty i strzelców.


[indent]Hufiec piechoty miejskiej
Æirdinnczycy służący w tej formacji jako tarczownicy uzbrojeni są w ciężkie kolczugi (lub przynajmniej mocne skórznie), duże tarcze, krótkie miecze, długie topory, włócznie i oszczepy. Uzbrojenie nie jest jednolite, gdyż toporncy nie mają włóczni i odwrotnie. Specyficzną taktyką na polu bitwy jest obrzucenie szarżującego na nich wroga oszczepami z najbliższej odległości (tak zwane “prosto w ryj”) i następujący tuż po tym, śmiały i agresywny kontratak w celu złamania przerzedzonego wroga (korzenie ma to w tradycjach dinndileańskich). W przypadku silniejszego przeciwnika, na którego może to nie wystarczyć, po obrzuceniu oszczepami tarczownicy stawiają charakterystyczną dla nich ścianę tarcz i starają się wiązać wroga walką tak długo, póki inne oddziały nie załatwią sprawy na flankach, a przez ten czas dalsze szeregi sponad głów pierwszej linii leją po łbach wrogów długimi toporami. Często w murze tarcz otwiera się “furty” pozorujące złamanie szyku. Wpuszcza grupę kilkunastu ucieszonych przeciwników, po czym tarczownicy pierwszego szeregu znów zamykają ścianę tarcz, a na wpuszczonych tak w głąb szyku wrogów spadają ciosy praktycznie ze wszystkich stron w formie prawie że brutalnej egzekucji (korzenie ma to w tradycjach varangskich).

Æirdinnczycy służący w tych formacji jako strzelcy uzbrojeni są w skórznie (lub choćby pikowane przeszywanice), kusze (rzadziej łuki) i różnoraką broń ręczną (najczęściej topory). Cechą charakterystyczną hufów strzelczych, jest posiadanie przez większość z wojów tarcz (noszonych na plecach), podobnych do tych, którymi posługują się tarczownicy. To daje osłonę kusznikom przed wrażym ostrzałem, gdy odwracają się i pochylają by naciągnąć swe kusze. Poza tym w przypadku potrzeby stanięcia do walki wręcz, strzelcy stają się słabszą namiastką tarczowników, przez co w razie walki wręcz ich szanse na przetrwanie zdecydowanie rosną.

typ: ciężkozbrojna piechota, średniozbrojni strzelcy
liczebność: 500 piechurów (300 tarczowników/200 strzelców)
cechy: PR, Zdyscyplinowani, Dystansowi, Miotacze oszczepów [spec.], Mur tarcz [spec.]
ilość: 17% wojsk[/indent]

[Kocurrrek]

UPPLAINDHÆRD i CÆLIHFYRD

[indent]Obowiązek wsparcia króla Æir Dinn w boju posiadają również jego poddani nie zamieszkujący granic właściwego królestwa. Zarówno jarlowie z unii valborgskiej, jak i klany dinndileańskich górali z Cælih w odpowiedzi na rozsyłanie wici przybywają na czele swych hufców i czynią to o wiele chętniej niż inne oddziały pospolitego ruszenia w przypadku wojen poza granicami kraju. Jednych i drugich wszak dzieli bardzo wiele, ale łączy jedno - umiłowanie grabieży. Dla wojów z północy i południa, obu tak niegościnnych, górskich prowincji, wojenne łupy to okazja na wzbogacenie się.


[indent]Hirdy jarlów upplainndzkich
Drużyny jarlów unii valberskiej z wszech miar przypominają hufce tarczowników (organizacja tarczowników æirdinnskich zresztą wzięła się właśnie z pewnych wzorów na piechocie varangskiej). Różnic jest kilka na niekorzyść tego oddziału.
Po pierwsze varangowie z Upplandu nie zarzucili wypraw morskich, toteż tamtejsi wojowie choć sprawniejsi w boju od zwykłych tarczowników, są słabiej opancerzeni, gdyż na statkach ciężkie kolczugi używane są rzadziej.
Po drugie drużyny jarlów nie używają oszczepów.
Po trzecie siła ta zorganizowana w jeden hufiec składa się tak naprawdę z kilku do kilkunastu drużyn dowodzonych przez jarlów, z których jeden ustalany jest naczelnym jarlem wojennym hufca. Dają tu jednak o sobie znać animozje pomiędzy jarlami, a nawet samymi zbrojnymi z hirdów względem siebie. Zebranie tych bitnych wojów w jeden hufiec na polu bitwy osłabia zatem ich dyscyplinę.
Tyle złego. Jest jednak coś co równoważy te problemy. Jeżeli już puścić tych sukinkotów nie całym hufem na pole bitwy, ale rozproszonymi drużynami na jakiś teren, to nawet konnica klanowa przysiadnie z wrażenia widząc co hirdy jarlów mogą uczynić biednemu najechanemu krajowi. Chłopskie milicje mogą mieć nadzieje na stawienie oporu poddodziałom konnicy klanowej, ale nawet posiadając 2-3 krotną przewagę liczebną, są bezradni wobec drużyny bitnych wojów prowadzonej przez jarla. Varangowie łupiestwo mają we krwi i dopracowywali to z pokolenia na pokolenie przez tysiąc lat. Z drugiej strony są świetną siłą do zapewnienia spokoju na okupowanych terenach. Jakiemuś dziesiętnikowi, czy setnikowi tarczowników zostawionych do pilnowania jakiejś wsi czy miasteczka, może zadrżeć ręka, lub chwycą go skrupuły, co może wykorzystać ruch oporu. Varangowie takiej litości i sumienia nie mają. Za lekki czyjś wyskok wyrżnięcie mężczyzn dzieci i starców, a kobiety wiązan w pęta? Prosze bardzo!
Jednostka ta budzi wręcz przerażenie w okupowanej ludności.
liczebność: 500 piechurów
cechy: PR, Niezdyscyplinowani, Łupieżcy, Pacyfikacja
ilość: 9% wojsk



Górale z Cælih
Górskie klany Dinndileańczyków, które nie poszły drogą cywilizowania się, oraz asymilacji z Varangami bardzo ochoczo i licznie stawiają się na wyprawy wojenne. Nawet więcej, król jest na mocy przymierza z tymi klanami zobowiązany do brania tych hord do swojej armii. Powód tego jest prosty, Pogórze Caelih to jeden z najbiedniejszych rejonów kontynentu i górale na wyprawach wojennych mają szansę na podbudowanie swojej sytuacji.
Opancerzenia właściwie nie posiadają, ich broń to włócznie, miecze, czasem nawet zwykłe domowe siekiery i długie noże. do tego tworzą organizacyjnie niezdyscyplinowane watahy zainteresowane bardziej grabieżą niż walką w polu. Ich zaletami są liczebność, waleczność i świetna umiejętność walki w górach, ale żaden dowódca przy zdrowych zmysłach nie opierałby na nich taktyki bitewnej dając do utrzymania centrum lub flanki, albo używając do przełamywania szyków wroga. Czasem jednak ich masowe szalone szarże wyśmienicie sprawdzają się  jako ostateczny cios w wahającym się na obie strony starciu. Dlatego najczęściej w boju używani są jako ostateczny odwód.
Inna sprawa, że są jak szarańcza i wrogie ziemie, przez które przyjdą, potrzebują sporo czasu by się odbudować ze zniszczeń i grabieży. O ile konnica klanowa, czy piechota jarów varangskich łupi z rozmysłem wartościowe dobra, to górale łapią co tylko da się unieść. Są jak Armia Czerwona…

typ: lekkozbrojna piechota
liczebność: 750 piechurów
cechy: PR, Niezdyscyplinowani, Łupieżcy, Przyjazny teren: góry
ilość: 9% wojsk[/indent]

[Kocurrrek]

BERSERKEROWIE I KÆDVEEŃSCY ŁUCZNICY

[indent]Prócz zwykłych wojsk pospolitego ruszenia, na wezwanie władcy stawiają się też dwa specyficzne, mało liczne oddziały. W przypadku berserkerów, jest to wynikiem chęci osiągnięcia chwały i boskiej uwagi na polu bitwy, zaś łucznicy z wielkiej puszczy służą w imię innych mieszkańców Vestermark (ludność z tej prowincji jest najbardziej narażona na najazdy Córdileańczyków, toteż zwolniona jest z wystawiania zwykłego pospolitego ruszenia), oraz w ramach obustronnej umowy z królem.

[indent]Berserkerowie
Æirdinnczycy, którzy mają podstawy aby wierzyć w to iż nie zostaną zapamiętani po śmierci, albo zostaną zapamiętani źle (czyli po śmierci czekałyby ich nicość lub potępienie) czasem wybierają zadbanie o swój pośmiertny los niejako „rzutem na taśmę”. Chcą oni przypodobać się Asvindurowi na polu bitwy.
Typowe wyobrażenie bersirków, to wytatuowani, półnadzy szaleńcy odziani w skóry. Może i dawniej tak było, ale ubiorem i pancerzem berserkerzy nie różnią się zbytnio od wojów z hufów tarczowniczych. Może poza tym, że w jednostce tarcz używa zdecydowanie mniej wojów, a większe nasycenie jest broni dwuręcznej, wielu walczy również dwoma broniami na raz.
Od tarczowników zdecydowanie już różni ich taktyka na polu bitwy. Berserkerzy to jednostka typowo ofensywna nie kryjąca się za murem tarcz, ale celująca w przełamanie szyku przeciwnika. Walczą z taką pogardą śmierci i brutalnością, przypominającymi niejako dziki szał, że budzą przerażenie w szeregach wroga. Berserkerowie cofają się z pola przegranej bitwy tylko wtedy, gdy dostaną takie polecenie od dowódcy. W przeciwnym razie nie ma siły aby spędzić ich z pola inaczej niż wyżynając do nogi. W przypadku przegranej, najlepsze co może im się przytrafić to rozkaz osłaniania odwrotu, walczą wtedy w ogromnym uniesieniu i prawie szale. Ludzie nie mający krewnych by żyć w ich wspomnieniach, więźniowie skazani za gwałty i rabunki będący obiektem nienawiści ofiar… mają okazję być zapamiętanymi przez innych, czmychających z pola bitwy wojów, za oddanie życia w ich osłonie. Nierzadko wygrane przez wroga starcie zmieniło się w iście pyrrusowe zwycięstwo, gdy wraży dowódca pchnął swe siły w pościg za ustępującymi æirdinnczykami przez niewielki zdałoby się, stuosobowy huf straży tylnej. W jednej z bitew, bersirkowie z takim zacięciem i z takim uniesieniem stawiali opór, że podziałało to na uchodzące z pola walki hufce, które zebrały się w sobie i wróciły do starcia by w końcu przeważyć szalę i wygrać bitwę.

typ: średniozbrojna piechota
liczebność: 100 piechurów
cechy: PR, Niezdyscyplinowani, Nie do złamanie w boju [spec.], Przerażający [spec.]
ilość: 4% wojsk



Kædveeńscy łucznicy
Nazwa jest trochę mylna, bo o ile rzeczywiście siedmiu na dziesięciu łuczników tego hufu wywodzi się z wielkiej puszczy Kædveen, to uzupełniają ich strzelcy z innych lasów królestwa. Prawo do polowań na grubego zwierza w głębi puszczy przyznawane jest głównie mieszkańcom Vestermarku i muszą oni sobie to pozwolenie wykupić. W efekcie mocno bogacą się na handlu futrami i zazdrośnie strzegą swego przywileju polując nie tylko na zwierzynę, ale i na kłusowników próbujących szczęścia bez wykupionego glejtu. Zobowiązani są oni stawić się na wezwanie króla na wyprawy wojenne, na tych samych zasadach co rycerstwo, a ich szeregi uzupełniają królewscy leśnicy z innych lasów, jak choćby Wilczych Wzgórz.
Nie mają oni żadnych pancerzy, a jedyną ich bronią są długie łuki (rzadziej kusze), oraz długie sztylety. Jako, że to ludzie spędzający całe życie na strzelaniu, przewyższają oni umiejętnościami nawet osławiony królewskich strzelców z hirdu królewskiego (inna sprawa, że niektórzy z kædveńskich myśliwych przechodzą czasem na żołd tej jednostki gwardyjskiej.
Na polu bitwy wykorzystuje się ich rzadko, ale nie ma nikogo, kto lepiej niż oni nadaje się w Æir Dinn do zwiadu w lesie, czy też zorganizowania w kniei zasadzki na wraże wojska.

typ: lekkozbrojni strzelcy
liczebność: 200 piechurów
cechy: PR, Zdyscyplinowani, Zwiad, Zasadzki [spec.], Przyjazny teren: las
ilość: 4% wojsk[/indent]

[Kocurrrek]

PIECHOTA ZACIĘŻNA

[indent]Członków klanów, którzy specjalizują się w wojaczce i aspirują do najmowania się mieszczanom w ramach zastępstwa powinności borgleidag, jest więcej niż  potrzeba na pokrycie ilości wojów, które miasta zobowiązane są wystawiać. Powód tego jest prosty - król czasem sam mobilizuje hufy piesze zaciężne z własnej szkatuły, zanim roześle wici. Służba w hufcu królewskim jest bardziej prestiżowa, oraz o wiele lepiej płatna, bo tarczownicy i strzelcy dostają tam o wiele wyższy żołd, a władca dozbraja zbrojnych do najwyższego poziomu uzbrojenia. Zaciężne, królewskie oddziały piechoty oczywiście nie są jednostką elitarną, ale przewyższają bitnością i uzbrojeniem kontyngenty miejskie.
Zwyczajowo nie są to też hufce mieszane, bo król werbuje oddzielnie tarczowników i strzelców.

[indent]Hufiec królewskich tarczowników
Patrz opis tarczowników z borgleidag.

typ: ciężkozbrojna piechota
liczebność: 500 piechurów
cechy: Z, Zdyscyplinowani, Miotacze oszczepów [spec.], Mur tarcz [spec.]
ilość: 9% wojsk



Hufiec królewskich kuszników
Patrz opis strzelców z borgleidag.

typ: lekkozbrojni strzelcy
liczebność: 500 piechurów
cechy: Z, strzelcy
ilość: 4% wojsk[/indent]

[Kocurrrek]

HIRD KRÓLEWSKI

[indent]Wielu władców na świecie ma swoją elitarną gwardię skupiającą najbitniejszych i fanatycznie oddanych wojów chroniących ich życie, rodzinę i siedzibę. w Æir Dinn jest podobnie, a przyboczny hufiec króla, to duma tego kraju.



Hird Królewski
Garnizon Folkvangu i Vannaheim, oraz straż przyboczna władcy, składająca się z najbardziej oddanych, doświadczonych i najbardziej bitnych wojów. Jest to w Aeir Dinn formacja wręcz legendarna, jej członkowi zwani są „Einherjar” (lub „Valkyrie” w przypadku nielicznych tarczowniczek i kuszniczek wchodzących w skład oddziału). Dziesiętnicy gwardii mają w królestwie status równy dalszej rodzinie królewskiej.

typ: lekkozbrojni strzelcy
liczebność: 200 ciężkozbrojnych piechurów i strzelców
cechy: Zaciężni, Garnizon, Zdyscyplinowani, Oddani sprawie (ochrona króla i jego rodu)
ilość: 9% wojsk[/indent]