Magistrat ds. wojny [ARMIA]

[Badet]

[Badet]

Wei-Suo
魏索

System organizacji wei-suo (dosłownie "chorągiew-batalion") został stworzony przez cesarza Meng Jina w VIII wieku naszej ery i od tego czasu nie uległ większym zmianom. Zgodnie z jego założeniami taińska armia opiera się na zawodowych formacjach wojskowych zwanych batalionami, pogrupowanymi w cztery armie, odpowiadające czterem kierunkom świata. Drugim z jej elementów jest służba "lenników i przyjaciół cesarstwa", którzy w zamian za wyłączenie z systemu wystawiania i opłacania stałej armii służą cesarzom pod własnymi chorągwiami w oddzielnych jednostkach. Chorągwie i bataliony podlegają zwierzchnictwu wyznaczanych przez cesarzy generałów, a także kanclerzy odpowiednich armii. W ramach systemu funkcjonuje też szereg rang wzajemnej wojskowej hierarchii, a także regulowane są zasady wzajemnej współpracy i zwierzchnictwa jednych sił zbrojnych nad drugimi.

[Badet]

Nazwa: Xian Wei (Smocza Chorągiew)
[spoiler]Cechy: PR, Zdyscyplinowani
Liczebność: 200 ciężkiej jazdy
Opis fabularny: Smocze dynastie to czterdzieści siedem wielkich rodów o wysokim statusie społecznym. Są oni szlachtą taińskiego społeczeństwa, ich pochodzenie gwarantuje im szereg praw i przywilejów stawiających ich ponad członkami innych kast. Podstawowym przywilejem, jakim dysponują, jest wyłączne prawo na posiadanie i używanie długich mieczy dao. Rody te otrzymują (poza swymi zwykłymi przychodami) państwową pensje. W zamian ich obowiązkiem, jako "lenników i przyjaciół cesarstwa" jest stawanie na wezwanie cesarzy. Teoretycznie każda dynastia powinna wystawić na żądanie osobną chorągiew, jednak często zdarza się, że dany ród nie ma po prostu dostatecznie dużej liczby dorosłych mężczyzn, więc kilka rodów wspólnie zbiera się pod sztandarem jednego z nich. Zawsze jednak chorągiew prowadzona musi być przez przywódcę jednego z rodów. Xiańczycy przez setki lat utrzymali wiele swych zwyczajów, w tym tradycje samodoskonalenia i nauki szermierki, co w połączeniu z bogatym ekwipunkiem, jaki zostaje im zapewniony i częstym praktycznym użyciem ich umiejętności w licznych wojnach Cesarstwa sprawia, że stanowią oni elitę sił zbrojnych Ta'in.
Ilość w armii: 10%

[/spoiler]

Nazwa: Wei Wei (Chorągiew Wei)
[spoiler]Cechy: PR, Łupieżcy, Zwiad
Liczebność: 500 konnych łuczników
Opis fabularny: Lud Wei zwany to dużej mierze koczownicy, od dziecka przyuczani do jazdy konnej. Praktycznie wszyscy mężczyźni ich plemion ćwiczą się w strzelaniu z łuków i polowaniach na żyjące na równinie Wei zwierzęta z pomocą tresowanych sokołów. Zwierzęta te często zabierają ze sobą na wojnę, wykorzystując je do przekazywania wiadomości między swoimi niezwykle lotnymi oddziałami. Chociaż dla osiadłych Tainów taki sposób walki jest często barbarzyński, ludzie Wei świetnie potrafią również plądrować wrogie terytoria, żyjąc z tego co znajdą i zdobędą. Wzywane na wojnę plemiona rzadko zaopatrują swoich synów w ciężkie pancerze czy barwne stroje, jednak praktycznie zawsze dbają o to, by ich wojownicy jeździli na mocnych koniach, dzierżyli sprawdzone łuki i prezentowali się pod barwnymi chorągwiami. Oddziały koczowników często zaskakują przeciwnika, atakując go również bezpośrednio z wykorzystaniem włóczni i krótkiej broni, szczególnie jeśli ten nie spodziewa się tak agresywnych działań po typowo strzeleckiej formacji.
Ilość w armii: 20%

[/spoiler]

Nazwa: Puren Suo (Batalion Milicji)
[spoiler]Cechy: PR, Garnizon
Liczebność: 250 kuszników zheng, 250 halabardników
Opis fabularny: Członków kasty Pu ren, czyli miejskiej biedoty, często zatrudnia się w miastach jako członków sił porządkowych podległych gubernatorom miast. Oddziały takie są następnie uzbrajane na koszt gubernatorów i pełnią obowiązki policyjne pod ich nadzorem. W sytuacji zagrożenia gubernatorzy są zobowiązani zapewnić nimi wsparcie cesarskim armiom. Teoretycznie żołnierze ci otrzymują wtedy normalny żołd i wszystkie przywileje kasty żołnierskiej, w praktyce jednak zwykle nie oddalają się zbytnio od swoich ojczystych miast i przy dłuższych kampaniach stają się nieprzewidywalni. Często jednak najlepsi z nich otrzymują ofertę wstąpienia do kasty żołnierskiej. Kusznicy miejskich batalionów wykorzystują powszechnie kusze zheng, czyli samopowtarzalne wyrzutnie bełtów. Jest to klasyczny taiński wynalazek. Broń ta jest niezwykle szybkostrzelna i łatwa w obsłudze, dysponuje także niezłą siłą rażenia. Niski zasięg rekompensuje się zwykle ustawianiem strzelców na ufortyfikowanej pozycji (często miejskich murach), które pozwalają dodatkowo oprzeć broń. Brak celności większości strzelców zwykle jest niwelowany przez ich liczbę, która pozwala zatrzymać każde wrogie natarcie w gradzie tysięcy błyskawicznie wystrzeliwanych bełtów. Przeładowujących kuszników osłaniają halabardnicy, odziani w półpancerze, chroniące głównie górną, nieosłoniętą blankami część ciała.
Ilość w armii: 20%

[/spoiler]

Nazwa: Zhao Suo (Batalion Szponów)
[spoiler]Cechy: Zaciężni, Oddanie (Smocze dynastie)
Liczebność: 300 ciężkozbrojnej piechoty, 200 łuczników
Opis fabularny: Zwyczaj adoptowania przez Smocze Rody walczących w ich imieniu wojowników jest dość stary i wiąże się bezpośrednio z małą liczebnością ludu Xian, jak i z ich odwieczną rywalizacją z kastą urzędniczą. Generalnie rzecz ujmując, Szpony to zbiorcza nazwa na każdego adoptowanego do jednego ze Smoczych Rodów człowieka. Tworzą oni prywatne gwardie i oddziały poszczególnych rodów, często wykorzystywane w politycznych rozgrywkach między nimi. Często zdarza się jednak, że całe oddziały Szponów są oddawane na potrzeby armii Cesarstwa. Wojownikom jest wtedy wypłacany normalny żołd i wynagrodzenie. Teoretycznie podlegają wówczas jedynie wyznaczonym przez cesarzy zwierzchnikom. W walce wykorzystują długie miecze dao*, których mogą używać, jako członkowie Smoczych Rodów, a także długich łuków, które są uważane za broń równie szlachetną. Rody zwykle zapewniają im dobre wyposażenie, dzięki czemu gros z nich to ciężkozbrojni wojownicy, wyposażeni często znacznie lepiej niż szeregowi wojownicy państwowej armii. Bataliony Szponów są powszechnie uważane za bardziej elitarne i prestiżowe niż zwykłe bataliony cesarskie.
Ilość w armii: 20%

[/spoiler]

Nazwa: Shibing Suo (Batalion Piechoty)
[spoiler]Cechy: Zaciężni, Pacyfikacja
Liczebność: 220 kuszników, 250 halabardników, 250 tarczowników, 30 oficerów, 200 służących
Opis fabularny: Shibing to kasta zawodowych żołnierzy, otrzymujących żołd i zaopatrzenie na koszt państwa. Wywodzą się oni głównie z niższych warstw społecznych, więc są dobrze zaznajomieni z panującymi na najniższym szczeblu drabiny społecznej warunkami. Zwykle są to ludzie twardzi, przystosowani do ciężkiego życia i niewygody. Za szczególnie wartościowych uważa się rekrutów z ludu Tainów Zhou. Teoretycznie służba w armii jest dobrowolna, a rekrutacja opiera się na ochotnikach, jednak w sytuacji potrzeby prefekci często uciekają się do przeprowadzenia przymusowej branki i wcielenia ludzi (głównie małorolnych rolników albo ludzi luźnych) do kasty Shibing. Przeciętny piechociarz nie dysponuje zbyt rozbudowanym wyposażeniem obronnym - standardem jest hełm albo czapka, gruby materiałowy mundur i niekiedy pikowany kaftan. Zdarzają się także elementy lamelkowanych lub kolczych pancerzy, zwłaszcza u oficerów. Tarczownicy uzbrojeni są dodatkowo w duże prostokątne tarcze i topór albo kord, kusznicy w ręczną kuszę (zwykłą, niekiedy samopowtarzalną), a halabardnicy rzecz jasna w halabardy. Bataliony ćwiczone są w formowaniu i utrzymywaniu różnych formacji, takich jak kwadrat, okrąg albo trójkąt, nieodmiennie wokół sztandarów i rydwanów przewożących oficerów.
Ilość w armii: 30%

[/spoiler]

[Badet]

"1001 Niebiańskich Manewrów"
兵法
autorstwa Sun Tzi

Sun Tzi, Drugi Mędrzec yongizmu to postać legendarna - genialny dowódca i nauczyciel, mędrzec, filozof i uczony, który narodził się w prostej chłopskiej rodzinie i któremu wojna odebrała zarówno wzrok jak i władzę w nogach. Gdyby nie to, prawdopodobnie jego geniusz pozwoliłby na podbój świata. Los chciał jednak, że stało się inaczej. Jego spuścizna, największym i jedynym dziełem jest traktat zwany "1001 Niebiańskich Manewrów". Jest to wieloznaczna księga stanowiąca opus magnum w dziedzinie wojskowości. Opisane w niej są setki manewrów, porad, rozwiązań, schematów i sposobów postępowania. Napisana jest w specyficzny, wieloznaczny sposób i od wieków jest nieodłącznym elementem taińskiego kanonu literatury. Uczeni latami studiują księgę i uczą się jej na pamięć. Dowódcy noszą jej hasła na sztandarach, a poszczególne rozdziały odczytywane są w czasie niektórych yongijskich uroczystości niczym poematy. Wielokrotnie już cesarskie edykty nakazywały prowadzenie działań wojennych w oparciu "1001 Manewrów". Sam wielki Cao Cao nigdy nie rozstawał się z tą pozycją, odnajdując jej ponadczasową mądrość i wykorzystując ją do odniesienia spektakularnych zwycięstw. Z drugiej strony uporczywe trzymanie się zbyt płytko lub fałszywie interpretowanych wskazówek zawartych w tekście doprowadziło już wielu nadmiernie pewnych siebie czytelników do klęski. Sun Tzi był bez wątpienia geniuszem, ale jego dzieło wymaga bystrego umysłu i sporej odwagi, by posiąść mądrość z jego słów.

[Badet]

Bu-Jun
部軍

Bu-jun czyli dosłownie "armia-oddział" to zbiór reguł określające sposób funkcjonowania profesjonalnej armii Cesarstwa. Zgodnie z nim każdy oddział jest miniaturowym odpowiednikiem armii - samowystarczalnym i do pewnego stopnia uniwersalnym. W przeciwieństwie do wielokrotnie spotykanych na polach bitwy barbarzyńskich armii, wojska Tainów nie opierają się na osobistych umiejętnościach i brawurze czy zaciekłości poszczególnych wojowników, ale na zgraniu i dyscyplinie wśród żołnierzy. Dyscyplina ta wymuszana jest na żołnierzach w sposób bezwzględny. Za najmniejszy przejaw nieposłuszeństwa lub niekarności żołnierzom wymierzana jest kara. Panuje odpowiedzialność zbiorowa - za przewinę jednego żołnierza winę ponosi cały oddział. Do kary śmierci włącznie. Sprawia to, że szeregowi żołnierze mają stać się maszyną zdolną do wykonywania manewrów na wielką skalę, posłuszną i precyzyjną w rękach dowódcy. Jednocześnie wyprucie z emocji i przyzwyczajenie do posłusznego wykonywania każdych rozkazów pomaga wojsku w pełnieniu licznych innych zadań, często mu zlecanych - takich jak utrzymywania porządku na prowincji, pomoc w zbieraniu podatków, wykonywaniu prac budowlanych i remontowych oraz patrolowanie granic. Nawet jeśli oficjalnie jakiś oddział zostaje rozwiązany, armia zwykle nie wypuszcza tak łatwo raz przeszkolonych ludzi, przydzielając ich do szeregu innych zadań operujących na pograniczu regularnej służby wojskowej. Z jednej strony sprawia to, że rzadko można liczyć na skrócenie służby poniżej obowiązkowy czas, z drugiej jednak czyni żołnierski fach zawodem dość stabilnym (o ile nie zginie się na polu walki).

Jednocześnie, w związku z długimi tradycjami przejmowania władzy przez liderów wojskowych, armia została już dawno temu mocno odseparowana od reszty społeczeństwa. Zakaz zbliżania się w czasie pokoju do stolicy dużym oddziałom wojskowym, a także nadzór ze strony cywilnych urzędników wpłynął na potrzebę ustanowienia przy wojskowych batalionach etatów pracujących na potrzeby armii rzemieślników. Chociaż nie biorą oni udziału w walce i nie ćwiczą się w używaniu broni, to pobierają normalny żołd i wykonują liczne prace niezbędne do obsługi dużych zgrupowań żołnierzy. W "1001 Niebiańskich Manewrach" napisano, iż na każdą kompanie złożoną z siedemdziesięciu dwóch żołnierzy przypadać powinno trzech jadących na wozie oficerów, dziesięciu kucharzy i służących, pięciu ludzi dbających o mundury, pięciu koniuszych zajmujących się paszą i pięciu do zaopatrywania w opał i wodę. Razem czyni to kompanie jednostką stuosobową, w której 75 ludzi przypada na jeden lekki rydwan, a kolejnych 25 na jeden wóz bagażowy. Typowy batalion zawodowej piechoty liczy 10 kompanii, zatem etatowo liczy on 1000 ludzi na żołdzie.

Ostatnią kwestią opisywaną przez bu-jun jest system rang wojskowych. Oficerami mogą zostać zarówno odznaczający się, doświadczeni i zasłużeni żołnierze, jak i wyznaczeni przez wyższe dowództwo oficjele lub członkowie Smoczych Rodów. O ile wysokie stanowiska często są okupowane przez cywilnych urzędników nie mających pojęcia o wojsku, lub też przez traktujących to jako pole do zdobycia wpływów na cesarskim dworze arystokratów, o tyle niższe rangi zwykle pozostawiane są w rękach zawodowych żołnierzy. Nie jest to jednak zasada, można odnaleźć zarówno członka zamożnej Smoczej Dynastii stojącego na czele kompanii, jak i prostego żołnierza z ludu w randze generalskiej - najsłynniejszym przykładem takiej kariery był Cao Cao, którego wyczyny opiewane są w legendach.


Lista rang oficerskich przedstawia się następująco:
[indent]Tunzhang (屯長) to odpowiednik dziesiętnika lub sierżanta. W czasie bitwy ich zadaniem jest dawanie przykładu kompanom z kompanii i pilnowanie, by wykonywali rozkazy. W przypadku rozdzielenia kompanii zdarza się, że dowodzą niewielkimi grupami żołnierzy (np. zwiadowcami). Jest to jednocześnie ranga honorowa, wiążąca się z nieco wyższym żołdem. Otrzymanie jej może nastąpić w ramach nagrody za bohaterski czyn na polu walki. W kompanii jest zwykle co najmniej dwóch Tunzhangów, a zdarza się, że i więcej.

Junhou (軍候) to kapitan, dowódca kompanii. Jest to najniższa ranga oficerska upoważniająca do dowodzenia kompanią piechoty. Kompania zwykle funkcjonuje w ramach batalionu, więc Junhou jest odpowiedzialny głównie za dyscyplinę i wyszkolenie swoich ludzi.

Sima (司馬) jest majorem, drugim oficerem w batalionie. Powszechnym zwyczajem jest kierowanie poszczególnych kompanii pod opiekę któregoś z majorów (często według podziału na parzyste i nieparzyste) obecnych w batalionie. Dbają oni o zaopatrzenie i potrzeby logistyczne żołnierzy, kierując się organizacją obozów, koordynując przemarsze czy nadzorując współprace kompanii na polu bitwy.

Xiaowei (校尉) to tytuł przysługujący dowódcy batalionu lub chorągwi (pułkownik). Jest on odpowiedzialny za cały swój oddział we wszystkich niemal aspektach. Często nazywany jest "ojcem swoich żołnierzy", chociaż jeśli w ich opinii źle wypełnia swoje obowiązki, określenie to często zmienia się na znacznie bardziej dosadne. Xiaowei różnych formacji mają różne statusy, dzięki czemu w przypadku sporów między dwoma różnymi oddziałami łatwo można określić, który z nich ma pierwszeństwo przed drugim.

Pian jiangjun (偏將軍) to półgenerał. Jest to względnie wysoka ranga, często nadawana rzeczywiście uzdolnionym dowódcom, którzy nie mają dość wpływów czy możliwości, by osiągnąć rangę generała, a którzy mają już doświadczenie w dowodzeniu jednostkami. Często zajmują się też zadaniami niezwiązanymi z prowadzeniem wojen, takimi jak nadzorowanie szkolenia rekrutów czy praca za biurkiem wśród cywilnych urzędników.

Duwei (都慰) jest komendantem, dowódcą wojskowej placówki - zwykle fortu, twierdzy lub obozu szkoleniowego. Teoretycznie stoi on poniżej Pian jiangjuna, ale niektóre stanowiska duwei powiązane są z pozycjami gwarantującymi status równy niemalże generalskiemu. Generalnie im istotniejsza twierdza, tym wyższą pozycję ma jej duwei. Pierwsze miejsce należy oczywiście do duwei Qiang.

Jiangjun (將軍) to wreszcie generał. W czasie pokoju generałowie zwykle nie otrzymują przydziałów i są trzymani z daleka od swoich oddziałów jako zabezpieczenie przed puczem. W chwili gdy jest to potrzebne, otrzymują dowództwo nad jedną z cesarskich armii, stając się jej niezależnym i niekwestionowanym przywódcą. W swoich poczynaniach generał nie jest jednak zwykle zupełnie wszechwładny - musi współpracować z odpowiednim kanclerzem w kwestiach skarbowo-logistycznych (przez ręce kanclerza przepływa żołd dla armii, on także zatwierdza listy nowych rekrutów), a także (przynajmniej teoretycznie) bezwzględnie przestrzegać cesarskich zaleceń. Poza tym jednak generał wyjęty jest spod zwykłej jurysdykcji prawnej. [/indent]


Oprócz powyższych rang, bu-jun przewiduje również szereg innych, dodatkowych. Są to między innymi:
[indent]Zhijinwu (執金吾) - "noszący złotą pałkę", żołnierz odpowiedzialny za wymierzanie kar i nagród, jak również pełniący obowiązki tymczasowego dowódcy straży w czasie potrzeby

Chengmen xiaowei (城門校尉) - "pułkownik bramy", czyli odpowiednik majora w garnizonie twierdzy, odpowiedzialny za pilnowanie bramy i za to kto wchodzi i wychodzi przez nią. Niekiedy również dowódca mniej ważnych posterunków, gdzie nie ma duwei.

Huben (虎賁) - "szybki niczym tygrys", żołnierz będący członkiem gwardii przybocznej jakiegoś dygnitarza, przywódcy lub nawet samego cesarza. Tytuł honorowy, podwajający żołd przysługujący jego posiadaczowi z tytułu normalnie zajmowanego stanowiska.

Yulin (羽林) - "pierzasty las". Odpowiednik starszego szeregowego. Otrzymują go rekruci będący synami lub wnukami żołnierzy, którzy polegli w czasie służby. Nie wiąże się z dodatkowym żołdem ani obowiązkami, ale często traktowani są oni lepiej przez innych żołnierzy i oficerów i cieszą się większym prestiżem.
[/indent]

[Badet]

Jiànduì
艦隊

Nazwa: Geobukseon Chuán (Żółwie okręty)
[spoiler]
Liczebność: 5 żółwich okrętów
Opis fabularny: Nazwa okrętów pochodzi od charakterystycznych metalowych żółwich "łusek" dachu. Są one zaopatrzone w kolce. To, w połączeniu ze szczelnym kadłubem, sprawia, że okrętu praktycznie nie da się wziąć abordażem bez użycia tarana albo długotrwałej pracy z siekierami, która jest o tyle ciężka, że kadłub okrętu jest wzmocniony metalem. Czyni to okręt dość powolnym, co po raz kolejny potwierdza jego nazwę. Nie jest to jednak przeszkoda dla prowadzenia walki, bowiem dobrze ukryta w środku załoga może spokojnie prowadzić ostrzał przeciwnika za pomocą broni strzeleckiej (ręcznych łuków, kusz) oraz z wielkich kusz (a'la arkbalisty w liczbie zwykle 26 na statek), często ładowanych również garncami z olejem lub innymi łatwopalnymi substancjami w celu podpalenia wrogich okrętów. Żółwie okręty to jednostki stricte wojskowe, nie nadające się do transportu towarów ani żołnierzy z racji na swoje niewielkie i ciasne wnętrza. Tylko cesarska flota ma prawo nimi dysponować, próba zakupu ich przez cywilów jest nielegalna i surowo karana.
Cechy: Flota Prywatna, Wyposażona w machiny (balisty), Odporna na abordaż, Rzeczna
Występowanie w flocie krajowej: 0%

[/spoiler]

Nazwa: Fu Chuán (Ogniste okręty)
[spoiler]
Liczebność: 1 pływająca platforma, 4 łodzie patrolowe
Opis fabularny: Ogień na statku to rzecz niezwykle niebezpieczna i deprymująca dla wrogów. Tainowie już dawno pojęli ten fakt i zaadaptowali go do swojej morskiej sztuki wojennej. Fu Chuán to zbiorcza nazwa szerokiego rodzaju niewielkich łodzi żaglowych lub wiosłowych. Sterowane zwykle przez jedną, góra dwie osoby jednostki te spuszczane są na wodę w chwili ataku na wrogą flotę z pływającej platformy i nakierowywane na nieprzyjacielskie jednostki. Sterujący nimi żołnierze następnie podpalają ładunek (którym zwykle jest nasączony olejem lub tłuszczem stos drewnianych bali) i skaczą do wody, starając się wpław powrócić do swej floty, gdzie łodzie patrolowe starają się wyłowić ich jak najszybciej spośród fal. Śmiertelność wśród tych ludzi jest wysoka, dlatego też otrzymują oni niebywale wysoki żołd i cieszą się reputacją najdzielniejszych wojowników w całej armii. Z jednej strony, atak ten obarczony jest sporą niepewnością - przeciwnicy mogą dokonać uniku, ogień może zgasnąć, łódki mogą zatonąć albo po prostu nie zdążą być użyte. Jednak jeśli Fu Chuán odniesie sukces, potrafi być on spektakularny i niezwykle niszczycielski wśród całej floty. Z tego też powodu najróżniejsi piraci i wrogowie Ta'in nauczyli się już dawno lękać możliwości ognistych statków i nierzadko odpływają na sam widok charakterystycznego kadłuba pływającej platformy.
Cechy: Flota Prywatna, Zdyscyplinowani, Atak branderami, Rzeczna
Występowanie w flocie krajowej: 0%

[/spoiler]

Nazwa: Panokseon Chuán (Łabędzie okręty)
[spoiler]
Liczebność: 5 łabędzich okrętów
Opis fabularny: Duże statki wojenne, nazywane łabędzimi albo wieżowymi z powodu ich wysokich, przypominających wieże (albo długie łabędzie szyje) otwartych pokładów, na których operują wojownicy. Zwykle taktyką takich okrętów jest podpłynięcie blisko do wroga i zasypanie go gradem strzał, a następnie abordaż z wykorzystaniem przewagi zapewnianej przez wyższą pozycje. Żołnierze pełniący służbę na tych okrętach to zwykle doświadczeni profesjonaliści, liczni i sprawni w swoim fachu. Statki te zwykle są napędzane głównie siłą wioślarzy, ukrytych we wnętrzu "wieży", w przybudówkach do niej lub pod pokładem. Dzięki temu nie są narażeni na ostrzał a gros walki na pokładzie często ich omija. Chociaż w razie konieczności mogą dołączyć do bojowej części załogi, zwykle wolą nie wyściubiać nosa ze swojej części okrętu, licząc że przeciwnik będzie wolał zachować ich przy życiu w razie zdobycia okrętu. Żagle okrętu (zwykle jeden lub dwa) są raczej niewielkie, służą bardziej do manewrowania i dawania kolorowych sygnałów na równi z flagami, niż pełnoprawnych podróży.
Cechy: Flota Prywatna, Transportowa, Silna piechota morska, Rzeczna
Występowanie w flocie krajowej: 0%

[/spoiler]

Nazwa: Bīng Chuán (Białe okręty)
[spoiler]
Liczebność: 5 białych okrętów
Opis fabularny: Największe jednostki handlowe są niekiedy budowane na wzór Panokseonów i jeśli tylko wymaga sytuacja, są w pierwszej kolejności rekwirowane na potrzeby Cesarstwa. Mają one bardzo podobne parametry do swoich wojennych odpowiedników, poza tym, że obsadzający je żołnierze zwykle nie mają tyle doświadczenia i obycia z morzem, co ich odpowiednicy na tamtych jednostkach. Przez to trudniej im wykorzystać swą przewagę liczebną, co w bezpośredniej walce da się odczuć niekiedy dość boleśnie. Nazywane są białymi okrętami, dla odróżnienia od wojskowych Panokseonów.
Cechy: Flota Krajowa, Transportowa, Rzeczna
Występowanie w flocie krajowej: 30%

[/spoiler]

Nazwa: Zhan-xi Chuán (Jastrzębie okręty)
[spoiler]
Liczebność: 2 średnie dżonki, 3 małe dżonki
Opis fabularny: Zhan-xi Chuán to dosłownie "okręty morskiego jastrzębia". Jest to nazwa nadana zarekwirowanym okrętom kupieckim, które zostały przystosowane do służby wojskowej. O ile największe z nich są zwykle budowane wedle jednolitego schematu Panokseonów, o tyle mniejsze dżonki mogą bardzo mocno odbiegać od siebie parametrami. Zwykle są pozbawione wyposażenia bojowego, a podstawową metodą wykorzystania ich w bitwie jest obsadzenie ich żołnierzami uzbrojonymi w łuki i kusze, a także zespołami abordażowymi. Popularnym zabiegiem jest ustawienie wzdłuż obu burt rzędów wysokich, prostokątnych tarcz piechoty, zapewniających załodze i żołnierzom dodatkową ochronę. Mimo to parametry bojowe okrętów są dosyć niskie. Jedyną prawdziwą zaletą tych okrętów jest łatwość ich budowy oraz niskie zanurzenie, które w połączeniu z przyzwoitą zwrotnością i zwykle sporym doświadczeniem kapitanów w omijaniu niebezpiecznych obszarów sprawia, że okręty te całkiem nieźle nadają się do walki na płytkich wodach, na rzekach lub wśród skał.
Cechy: Flota Krajowa, Niezdyscyplinowani, Piraci, Przyjazny teren (przy wybrzeżu), Rzeczna
Występowanie w flocie krajowej: 70%

[/spoiler]

[Badet]

Generał Shen Jin
將軍神吉
1182-?

Pogromca Buntu Stu Epok, zwanego rebelią Cao
Zdobywca Miyun, Sanhe, Jiashian i Taishi
Właściciel Kryształowego Miecza
Obrońca Prefektur Zachodnich
Córka Cesarza z dynastii Jin
Wyzwoliciel Chengzhou