![[Obrazek: 2128131.jpeg]](http://www.bankfotek.pl/image/2128131.jpeg)
ZAKON PŁONĄCYCH MIECZY
Państwo: Zakon Płonących Mieczy
Ustrój: Zakon Rycerski (Feudalne Państwo Wyznaniowe)
Stolica: Ahrenburg
Religia: Adronizm ortodoksyjny
Przywódca: Wielki Mistrz Alaryk aep Liebermann
Zakon Płonących Mieczy ma teokratyczną strukturę państwową, na szczycie której stoi Wielki Mistrz, który jest wybierany dożywotnio przez Kapitułę Zakonną składającą się z mistrzów krajowych i dalszych wysokich dostojników. Władza Wielkiego Mistrza jest niemal absolutna, aczkolwiek w kluczowych kwestiach politycznych musi on uzyskiwać zgodę Kapituły Zakonnej. Członkowie Kapituły rekrutują się z ogółu rycerzy, nie są jednak demokratycznie wybierani, lecz powoływała ich do swojego składu sama Kapituła, w miarę powstawania w niej wakatu, zwykle na skutek śmierci jednego z jej członków. Kapituła wybierała najważniejszych dygnitarzy, którzy pełnili funkcję rządu Zakonu:
- Wielki Komtur Zamkowy – pełniący funkcję ministra gospodarki i spraw wewnętrznych, zastępca Wielkiego Mistrza;
- Wielki Marszałek – pełniący funkcję ministra wojny;
- Wielki Wysłannik – pełniący funkcję ministra dyplomacji;
- Wielki Skarbnik – zajmujący się finansami zakonu;
- Wielki Mincerz – odpowiedzialny za opiekę nad uzbrojeniem, końmi i stanem twierdz;
- Wielki Szafarz – odpowiedzialny za handel.
Społeczeństwo i Kultura:
Oprócz powyżej wymienionych urzędów, w poszczególnych prowincjach zakonu funkcjonują komturzy krajowi, którzy mają wokół siebie lokalne kapituły i lokalnych dygnitarzy. Podporządkowani im są szeregowi rycerze zakonni. Rycerze ci wywodzą się wyłącznie z rodzin szlacheckich. Przy przyjmowaniu do stanu rycerskiego zwraca się szczególną uwagę na ich pochodzenie, natomiast bez znaczenia jest ich wcześniejsze życie. Na mocy przywileju pierwszego Wielkiego Mistrza Zakonu Roberta aep Liebiermanna, przyjęcie w poczet Zakonu chroniło przed odpowiedzialnością prawną za wcześniejsze czyny we wszystkich państwach androńskich. Rycerze są zaopatrywani w zbroję, konia i pełen rynsztunek rycerski na koszt Zakonu. Na zbrojach noszą czerwone płaszcze z czarnym wąskim mieczem. Wszystkie wyższe funkcje zakonne mogą pełnić wyłącznie rycerze. Zależna od Zakonu jest większość ludności chłopskiej i mieszczańskiej. Na dole hierarchii stoją używani do najcięższych prac niewolnicy, którzy pochodzili z ludności podbitej lub zostali porwani w trakcie wojen.
Perełką kultura i sztuki zakonnej są miniaturowe malowidła, które przyozdabiają ściany świątyń oraz zamków. Zazwyczaj przedstawiają one historię Zakonu bądź życie codzienne rycerstwa:
![[Obrazek: latest?cb=201505281%2040350]](https://vignette.wikia.nocookie.net/etheria/images/1/1b/Full_Plate_Armor.png/revision/latest?cb=201505281%2040350)
Turniej rycerski
![[Obrazek: latest?cb=20150528145017]](https://vignette.wikia.nocookie.net/etheria/images/f/fd/Sword_of_Sirian.png/revision/latest?cb=20150528145017)
Pierwszy Wielki Mistrz Zakonu złożony do grobowca
![[Obrazek: latest?cb=20150528145146]](https://vignette.wikia.nocookie.net/etheria/images/c/cc/Knight%27s_Quest.png/revision/latest?cb=20150528145146)
Rycerz z damą serca
![[Obrazek: latest?cb=20150528141010]](https://vignette.wikia.nocookie.net/etheria/images/a/a3/Grand_Paladin.png/revision/latest?cb=20150528141010)
Rycerz Zakonny rusza w bój
Historia Zakonu Płonących Mieczy:
ok. 600 RNE – pierwsze pisemne wzmianki o ludach Reterów, Centów i Iglitów – kronikarz Marcus opisuje ich pojawienie się na zachodnim limesie Imperium Tarkwijskiego
ok. 700 RNE – zaczynają się ruchy plemion na granicach Imperium
703 RNE – plemię Iglitów wyparte ze swych siedzib przez Centów przekracza limes i terroryzuje prowincje graniczne
704 RNE – legat Dollabelus Ygnus aep Erstus bije Iglitów pod Ferten; resztki plemiona uciekły za granice i zostały wchłonięte przez Reterów
722 RNE – wobec chaosu w Imperium, Reterowie i Centowie przekraczają granice i maszerują przez miasta – paląc i niszcząc
731 RNE – Centowie osiadają w północnych prowincjach Imperium, gdzie tworzą własne państwo
733 RNE – Reterowie zostają pobici przez Centów, kiedy próbują przejść przez ich ziemie; pokonani wycofują się w głąb upadłego Imperium gdzie zakładają siedziby
750 – 830 RNE – okres tzw. Asymilacji Reterskiej – Reterowie asymilują się z podbitą ludnością poimperialną, przyjmując wiele z jej zwyczajów, rozpoczyna się proces powolnej adronizacji państwa
821 RNE – Król Ernstus II przyjmuje adronizm z rąk Patriarchy Tarcvinium – w stolicy Erdbengu zostaje ustanowiony patriarchat dla Królestwa Retersji
823 RNE – ażeby wesprzeć proces adronizacji, patriarcha Celstus funduje Zakon Płonących Mieczy i nadaje im ziemie w okolicy Ahen, gdzie z czasem powstaje warowne miasto – Ahrenburg
826 – 834 RNE – III Wojna z Centami, lata walk wyniszczają oba państwa
834 RNE – zawarty zostaje Pokój Fustyński – Centowie dozwalają na działalność misjonarzy adronizmu w swym państwie; nad misją patronat obejmuje Mistrz Zakonu Płonących Mieczy
854 RNE – tak zwana „Masakra Centycka” - w wyniku reakcji pogańskiej Centowie mordują większość misjonarzy, ginie Mistrz Robert II
855 RNE – wybuch IV Wojny z Centami; król Berst zbiera chorągwie by pomścić zdradę
857 RNE – w wyniku zasadzki centyjskiej pod Olstrą ginie kwiat rycerstwa Rereryjskiego; na polu bitwy śmierć ponosi król Bersnt, z oboma synami jak i patriarcha Ulpius; do niewoli dostaje się brat króla – Genzryk, lecz Centowie ścinają go po bitwie
858 RNE – Do Erdbengu docierają wieści o rzezi – zostaje ogłoszony okres „Wielkiej Żałoby”; wobec wymarcia dynastii panującej urząd regenta powierzony zostaje Wielkiemu Mistrzowi Konradowi
859 RNE – pod Hizją zostaje odparty najazd Centów przez Konrada; zawarty zostaje pokój z Centami
860 RNE – wobec wakatów na tronie królewskim i patriarszym, regent Konrad zostaje proklamowany zwierzchnikiem państwa, wobec odmowy przyjęcia korony Królestwo Reteryjskie przechodzi do historii, a państwo zostaje przejęte przez Zakon
ok. 870 RNE – Reorganizacja Konradcka – proces zwiększania znaczenia zakonu w administracji przez przejęcie większości urzędów, zakon przejmuje większość ziem po wybitym rycerstwie
921 RNE – wobec podupadania Erdbengu stolica zostaje przeniesiona do Ahrenburgu
947 RNE – Centowie najeżdżają ziemie Zakonu – początek V Wojny z Centami
949 RNE – Wielki Mistrz Dietrich bije Centów w otwartej bitwie nad rzeką Selią; Centowie uciekają w głąb swego Królestwa
950 RNE – Dietrich odrzuca propozycje rozmów pokojowych i kontynuuje marsz w głąb kraju
950 – 955 RNE – okres I Kampanii Adronickiej – Zakonnicy zajmują coraz to nowe miasta Centów, lecz ci zmieniają taktykę i zaczynają stosować walkę podjazdową
956 RNE – wobec wyczerpania obu stron zawarty zostaje pokój, od 200 lat granica się zmienia, Ziemia Selijska zostaje przyłączona do Zakonu
ok. 960 – 980 RNE – na zajętych obszarach rozpoczyna się adronizacja ogniem i mieczem, ci co nie przyjęli Adro zostają wybici
981 RNE - Reakcja Selijska wybucha, lecz zostaje szybko i krwawo stłumiona
1053 RNE – Wielki Mistrz Ulrich wyprawia się do Królestwa Centów – początek II Kampanii Adronickiej, trwającej 10 lat
1063 RNE – W wyniku zawarcia pokoju Centom zostaje 1/2 dotychczasowych ziem, mogą zachować wiarę lecz Król Vitaus składa hołd lenny zakonowi, na pozostałych ziemiach zostaje powtórzony scenariusz Selijski
1136 RNE – Na tron centyjski wstępuje Jogila, wzywa on Centów do powstania i wypowiada wojnę Zakonowi
1136 – 1138 RNE – na ziemiach przyłączonych do Zakonu zaczynają wybuchać powstania, lecz Wielki Mistrz Roderyk je tłumi
1139 RNE – w bitwie pod murami Centiuls zwycięstwo odnosi Roderyk; Jogila zostaje znaleziony martwy na polu bitwy; stolica Królestwa zostaje spalona do gołej ziemi, a na jej gruzach Roderyk ogłasza aneksję wszystkich ziem centyjskich
1140 – 1178 RNE – stopniowe załamywanie się oporu i ducha centyjskiego, ostatnie światynie i chramy są burzone, a bandy partyzanckie wybijane; wreszcie w 1180 komtur Wertus ogłasza zakończenie pacyfikacji Nowego Daru (nazwa tych ziem)
ok. 700 RNE – zaczynają się ruchy plemion na granicach Imperium
703 RNE – plemię Iglitów wyparte ze swych siedzib przez Centów przekracza limes i terroryzuje prowincje graniczne
704 RNE – legat Dollabelus Ygnus aep Erstus bije Iglitów pod Ferten; resztki plemiona uciekły za granice i zostały wchłonięte przez Reterów
722 RNE – wobec chaosu w Imperium, Reterowie i Centowie przekraczają granice i maszerują przez miasta – paląc i niszcząc
731 RNE – Centowie osiadają w północnych prowincjach Imperium, gdzie tworzą własne państwo
733 RNE – Reterowie zostają pobici przez Centów, kiedy próbują przejść przez ich ziemie; pokonani wycofują się w głąb upadłego Imperium gdzie zakładają siedziby
750 – 830 RNE – okres tzw. Asymilacji Reterskiej – Reterowie asymilują się z podbitą ludnością poimperialną, przyjmując wiele z jej zwyczajów, rozpoczyna się proces powolnej adronizacji państwa
821 RNE – Król Ernstus II przyjmuje adronizm z rąk Patriarchy Tarcvinium – w stolicy Erdbengu zostaje ustanowiony patriarchat dla Królestwa Retersji
823 RNE – ażeby wesprzeć proces adronizacji, patriarcha Celstus funduje Zakon Płonących Mieczy i nadaje im ziemie w okolicy Ahen, gdzie z czasem powstaje warowne miasto – Ahrenburg
826 – 834 RNE – III Wojna z Centami, lata walk wyniszczają oba państwa
834 RNE – zawarty zostaje Pokój Fustyński – Centowie dozwalają na działalność misjonarzy adronizmu w swym państwie; nad misją patronat obejmuje Mistrz Zakonu Płonących Mieczy
854 RNE – tak zwana „Masakra Centycka” - w wyniku reakcji pogańskiej Centowie mordują większość misjonarzy, ginie Mistrz Robert II
855 RNE – wybuch IV Wojny z Centami; król Berst zbiera chorągwie by pomścić zdradę
857 RNE – w wyniku zasadzki centyjskiej pod Olstrą ginie kwiat rycerstwa Rereryjskiego; na polu bitwy śmierć ponosi król Bersnt, z oboma synami jak i patriarcha Ulpius; do niewoli dostaje się brat króla – Genzryk, lecz Centowie ścinają go po bitwie
858 RNE – Do Erdbengu docierają wieści o rzezi – zostaje ogłoszony okres „Wielkiej Żałoby”; wobec wymarcia dynastii panującej urząd regenta powierzony zostaje Wielkiemu Mistrzowi Konradowi
859 RNE – pod Hizją zostaje odparty najazd Centów przez Konrada; zawarty zostaje pokój z Centami
860 RNE – wobec wakatów na tronie królewskim i patriarszym, regent Konrad zostaje proklamowany zwierzchnikiem państwa, wobec odmowy przyjęcia korony Królestwo Reteryjskie przechodzi do historii, a państwo zostaje przejęte przez Zakon
ok. 870 RNE – Reorganizacja Konradcka – proces zwiększania znaczenia zakonu w administracji przez przejęcie większości urzędów, zakon przejmuje większość ziem po wybitym rycerstwie
921 RNE – wobec podupadania Erdbengu stolica zostaje przeniesiona do Ahrenburgu
947 RNE – Centowie najeżdżają ziemie Zakonu – początek V Wojny z Centami
949 RNE – Wielki Mistrz Dietrich bije Centów w otwartej bitwie nad rzeką Selią; Centowie uciekają w głąb swego Królestwa
950 RNE – Dietrich odrzuca propozycje rozmów pokojowych i kontynuuje marsz w głąb kraju
950 – 955 RNE – okres I Kampanii Adronickiej – Zakonnicy zajmują coraz to nowe miasta Centów, lecz ci zmieniają taktykę i zaczynają stosować walkę podjazdową
956 RNE – wobec wyczerpania obu stron zawarty zostaje pokój, od 200 lat granica się zmienia, Ziemia Selijska zostaje przyłączona do Zakonu
ok. 960 – 980 RNE – na zajętych obszarach rozpoczyna się adronizacja ogniem i mieczem, ci co nie przyjęli Adro zostają wybici
981 RNE - Reakcja Selijska wybucha, lecz zostaje szybko i krwawo stłumiona
1053 RNE – Wielki Mistrz Ulrich wyprawia się do Królestwa Centów – początek II Kampanii Adronickiej, trwającej 10 lat
1063 RNE – W wyniku zawarcia pokoju Centom zostaje 1/2 dotychczasowych ziem, mogą zachować wiarę lecz Król Vitaus składa hołd lenny zakonowi, na pozostałych ziemiach zostaje powtórzony scenariusz Selijski
1136 RNE – Na tron centyjski wstępuje Jogila, wzywa on Centów do powstania i wypowiada wojnę Zakonowi
1136 – 1138 RNE – na ziemiach przyłączonych do Zakonu zaczynają wybuchać powstania, lecz Wielki Mistrz Roderyk je tłumi
1139 RNE – w bitwie pod murami Centiuls zwycięstwo odnosi Roderyk; Jogila zostaje znaleziony martwy na polu bitwy; stolica Królestwa zostaje spalona do gołej ziemi, a na jej gruzach Roderyk ogłasza aneksję wszystkich ziem centyjskich
1140 – 1178 RNE – stopniowe załamywanie się oporu i ducha centyjskiego, ostatnie światynie i chramy są burzone, a bandy partyzanckie wybijane; wreszcie w 1180 komtur Wertus ogłasza zakończenie pacyfikacji Nowego Daru (nazwa tych ziem)
Od zakończenia wojen Zakonnicy stale rozbudowują potężną twierdzę chroniącą najważniejszy port rzeczny państwa - Ahrenburg, czyli stolicę Zakonu Płonących Mieczy. Silnie ufortyfikowany kompleks, wokół którego systematycznie powstają nowe osiedla, wśród gawiedzi nazywany jest mianem "Czerwonej Twierdzy". Oto herb miasta stołecznego Zakonu Płonących Mieczy:
![[Obrazek: Wappen_Ahrensburg.svg]](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/7/7e/Wappen_Ahrensburg.svg)
ADRONIZM:
Na początku był mrok a z mroku wszystko samoistnie powstało. Nie stało się to za sprawą pradawnych bóstw, jak chcę tego niektóre sekty. Z przedwiecznej ciemności wyłoniło się słońce, dające pierwszy blask wiekuistym przestworzom. Później dołączyły do niego gwiazdy, księżyce i planety. Jedną z nich była Varne. Planeta skalista, ognista, niegościnna. Pełna wulkanów, skarlałych drzew i drapieżnych zwierząt, polujących na wszystko co się rusza. Właśnie na niej, w nielicznych nadających się do życia dolinach pojawili się ludzie. Nie wiadomo kiedy, nie wiadomo jak. Byli słabi. Z trudem utrzymywali się przy życiu, nie dając upaść swemu gatunkowi. To co różniło ich od innych zwierząt, to był rozum. Łączyli się w małe wspólnoty, najczęściej zamieszkujące jedną jaskinię. Umieli rozpalać ogień, robić proste narzędzia z kamienia. Polować, zbierać zioła i stosować prymitywną medycynę. Byli jednak rozproszeni. Często poszczególne wspólnoty rywalizowały między sobą. Wyznawali swoich bogów, istoty których imię zostało zapomniane w dziejach świata.
Wszystko zmieniło objawienie się Ajkolasów (zwanych także Panami lub Strażnikami). Istot o niewielkiej mocy, swoistych duszków, które jednak górowały nad ludźmi zarówno umiejętnościami jak i wiedzą. Ich moc pozwoliła im zjednoczyć ludzi w większe bandy- plemiona, z których czasem powstały pierwsze cywilizacje. Za cenę bezwzględnego posłuszeństwa podzielono się z ludźmi różnymi wynalazkami i technologiami. Rolnictwem, udomowieniem zwierząt, pleceniem wikliny, wytopem metali i kowalstwem, kołem, pieczeniem chleba, robieniem alkoholi… Można by długo wymieniać dobrodziejstwa, którymi obdarzyli ludzkość. Rzeczywistość jednak nie była tak piękna. Ajkolasi byli z natury kłótliwymi istotami. Rywalizowali ze sobą. Do swoich porachunków używali ludzi. Wybuchały liczne, krwawe wojny. Burzono miasta, palono wsie. W czasach pokoju je odbudowywano. Tworzono marmurowe pałace, które pochłaniały życie kolejnych istot.
Kiedy w przebogatych pałacach, obleczonych w złoto i onyks, kolejni Stróżowie przepędzali dni na rozkoszach – ludzkość cierpiała. Wzywali oni przyjścia wybawienia od tego terroru. Lecz ono nie przychodziło. Kiedy Alkajosi usłyszeli modlitwy ludu zapragnęli by to im cześć oddawano. Wtedy to też kazano plemionom oddawać cześć im, a imiona tych do których pierwotnie zwracano udręczone głosy zaginęły w niepamięci.
Verne po wsze czasy pogrążony był w mroku, lecz pewnego dnia zwyczajnego. Kiedy wieże pałacu Isil – sud pięły się ku słońcu, a Morze Der obmywało piaski Zatoki Adermas; wielka góra Tor Amun zapadła się pod siebie. Niezliczone tony skał i ziemi zapadły się same w sobie, tworząc w miejsce najwyższego szczytu kotlinę. Lud Geremes, który obozował pod nią utrzymywał, że zanim jeszcze pyły opadły – z kurzu wyłonił się potężny mężczyzna, wyższy od niejednego domu, a przyobleczony w zbroję wykonaną z czerwonego złota.
Wszystko zmieniło objawienie się Ajkolasów (zwanych także Panami lub Strażnikami). Istot o niewielkiej mocy, swoistych duszków, które jednak górowały nad ludźmi zarówno umiejętnościami jak i wiedzą. Ich moc pozwoliła im zjednoczyć ludzi w większe bandy- plemiona, z których czasem powstały pierwsze cywilizacje. Za cenę bezwzględnego posłuszeństwa podzielono się z ludźmi różnymi wynalazkami i technologiami. Rolnictwem, udomowieniem zwierząt, pleceniem wikliny, wytopem metali i kowalstwem, kołem, pieczeniem chleba, robieniem alkoholi… Można by długo wymieniać dobrodziejstwa, którymi obdarzyli ludzkość. Rzeczywistość jednak nie była tak piękna. Ajkolasi byli z natury kłótliwymi istotami. Rywalizowali ze sobą. Do swoich porachunków używali ludzi. Wybuchały liczne, krwawe wojny. Burzono miasta, palono wsie. W czasach pokoju je odbudowywano. Tworzono marmurowe pałace, które pochłaniały życie kolejnych istot.
Kiedy w przebogatych pałacach, obleczonych w złoto i onyks, kolejni Stróżowie przepędzali dni na rozkoszach – ludzkość cierpiała. Wzywali oni przyjścia wybawienia od tego terroru. Lecz ono nie przychodziło. Kiedy Alkajosi usłyszeli modlitwy ludu zapragnęli by to im cześć oddawano. Wtedy to też kazano plemionom oddawać cześć im, a imiona tych do których pierwotnie zwracano udręczone głosy zaginęły w niepamięci.
Verne po wsze czasy pogrążony był w mroku, lecz pewnego dnia zwyczajnego. Kiedy wieże pałacu Isil – sud pięły się ku słońcu, a Morze Der obmywało piaski Zatoki Adermas; wielka góra Tor Amun zapadła się pod siebie. Niezliczone tony skał i ziemi zapadły się same w sobie, tworząc w miejsce najwyższego szczytu kotlinę. Lud Geremes, który obozował pod nią utrzymywał, że zanim jeszcze pyły opadły – z kurzu wyłonił się potężny mężczyzna, wyższy od niejednego domu, a przyobleczony w zbroję wykonaną z czerwonego złota.
Kiedy zbiegli się zaciekawieni poddani przemówił do nich spiżowym głosem [słowa według wykładni Magna Sopatum III Powszechnego z 879 RNE]:
„Jam jest Adro – pierwszy i jedyny tego imienia. Jam jest gniew na wrogów. Jam jest zguba kłamców. Jam jest nadzieją dla jej pozbawionych. Jam jest wyzwolenie.”
Jeszcze kiedy mówił to z swego tronu, zwlókł się lokalny Stróż co zowił się Sacribus. Rzekł on pod wrażeniem potęgi bijącej od Adro, że gotów jest go przyjąć pośród swych sług, jeśli mu pokłon odda. Sądził w swej pysze, że okazuje mu niesłychaną łaskę pozwalając mu przeżyć. Jednak to Adro mu ją okazał kiedy jednym ruchem miecza szybko go zabił. Wszyscy patrzący dookoła zamarli. Jak to? Zabił boga? Kim on jest? W taki oto sposób zginął pierwszy Aljakos. Jednak nie ostatni.
Adro ogłosił, że przybył wyzwolić ludzkość z mroków niewoli i dlatego ruszył w swą drogę, od plemienia do plemienia. Jego szlak znaczyła krew zabitych Panów, a za nim zbierała się coraz większa gromada ludzi. Adro zapłakał nad ich losem. Bo sam jeden nie był w stanie jednocześnie walczyć z Aljakosami, przewodzić im, a także dbać o podstawowe potrzeby wyzwolonej ludzkości. Dlatego też nie wiadomo skąd przyzwał swe rodzeństwo. Co do sposobu, miejsca skąd przybyli, a nawet ich liczby w poszczególnych kościołach trwają spory. Najpopularniejsze wyliczenie pojawia się w „Liber Verne Cudia” z 566 RNE. Wymieniono tam 5 braci (Elis, Celest, Natin, Kalikin, Ores) i 5 siostr (Iana, Diona, Lenea, Eulalia, Neria).
W każdym razie przyzwał Adro ich i oddał w pieczę każdemu część wyzwolonych ludów, aby sam mógł skupić się na toczonej wojnie. Tak to wzięły początki w tym wydarzeniu największe ludu wyznające adronizm.
Pochód wyzwolonych trwał i obejmował coraz większe ziemie swym ogniem. Wtedy to Stróżowie zaniepokoili się. I tak bardzo się zatrwożyli, że odstawili na bok swe spory i próżność i porozumieli się między sobą. Tak to na zebraniu jakie odbyło się na płaskowyżu Urre-gai co w danym języku oznacza miejsce końca, wybrali spośród siebie Henhona (króla), który miał ich poprowadzić przeciw Adro i jego rodzeństwu. Henhon zwał się Sigi i według podań był najokrutniejszym i najpotężniejszym ze wszystkich Alkajosów.
Tak to wielkie armie złożone z setek tysięcy milionów zebrały się naprzeciw siebie na nizinie Dos-gai (miejsce śmierci). O bitwie jaka rozegrała się tam napisano wiele podań, ballad i legend. Tak wiele, że nie wiadomo, która oddaje prawdę. Jedna wersja, mówi, że bitwa trzy noce trwała, inna, że aż ich 300. Wszystkie jednak się zgadzają co do jednego – Adro wygrał, a jego triumf był pełny. Resztki Alkajsów rozbite uciekły na dalekie krańce świata, tam gdzie jasność Adro ich dopaść nie mogła i skryli się tam przed jego potęgą.
Po triumfie na nizinie Dos-gai, Adro zebrał po raz ostatni wszelkich swych popleczników i krewnych w jednym miejscu. Teraz kiedy cała ziemia stała przed nimi otworem nie było potrzeby gromadzenia się na tym samym terenie. Dlatego też Adro porozdzielał ludzkość pomiędzy swe rodzeństwo jak i najwierniejszych ze swych ludzkich stronników i przykazał im by każdy poprowadził swe plemię na niezamieszkane ziemie, gdzie będą mogli się w spokoju rozwijać. Tak też nastąpił koniec Zjednoczonych Plemion kiedy każdy poszedł w swym kierunku. Tylko Adro ze swym pierwotnym ludem odszedł w kierunku dawnej góry – Tor Amun, która stać się miała w jego zamierzeniu najświetniejszym z miast świata.
Okres jaki nastąpił po tym wydarzeniu zwie się Erą Jasności – gdyż były to najlepsze czasy dla ludzkości. Plemiona żyły w harmonii, a ich patronowie dbali o nich. Rodzeństwo dostarczyło ludzkości wiele nowych wynalazków i technologii ułatwiających codzienną egzystencję. Wojny zaś były jedynie sporadyczne i mało krwawe (chyba, że walczono z resztkami Alkajosów i ich sługami). Jednakże wszystko co dobre musi się skończyć.
Według zachowanych przekazów, pewnego dnia Adro bez słowa zniknął ze swego szklanego pałacu w Tor Amun. Potem jak odnotowywano pojawiał się jeszcze u swego rodzeństwa, a oni po pewnym czasie razem z nim znikali. Jedni bez słowa, inni przy zdawkowych pożegnaniach. Jedynie zachowała się relacja z słów Diony, która to oznajmiła przed swym zniknięciem, że sprawy innych światów czekają i jest ona wraz ze swym rodzeństwem potrzebna gdzie indziej. Jednak ludzkość ma się nie martwić, gdyż wrócą kiedy Verne znowu zagrozi mrok i przybędą wybawić ponownie od niego świat.
Wraz z odejściem świętego rodzeństwa zakończyła się trwająca setki lat Era Jasności. Nastały czasy mroczne, gdzie ludzkość pozbawiona opieki zatraciła większość osiągnięć i darów z poprzednich czasów. Ziemię zaczęły nawiedzać zarazy, a tereny pustoszyć nagłe i krwawe wojny. Jedne plemiona rozpadały się, inne przenosiły swe siedziby. Wtedy to w tym ciemnym okresie zatracono większość tekstów i pamięci o dawnych mileniach. Okres zawieruchy i upadku trwał wiele lat – nikt nie zliczy ile. O jego końcu, a zatem i początku Nowej Ery zaczęto mówić, kiedy upadła cywilizacja Szemtel – jedno z „mrocznych” państw z końcowego okresu ery – które w swej tyranii było tak okrutne, iż mówiło się, że nie ludzie tam rządzą, a Alkajosi.
Różności:
Kalkin – patron śmierci – personifikacja kostuchy raczej niż Hadesu
Nasz świat jest jednym z wielu. W innych Adro dalej toczy walkę z mrokiem (w różnej postaci)
Dusze zmarłych idą za Adro do kolejnego świata, gdzie pomagają mu walczyć z mrokiem; zatem w ortodoksji stosuje się pochówek z rynsztunkiem
Nie wiadomo kto stworzył świat (zapewne bogowie/bóg do których modlili się pierwotni bogowie - ale zostali zapomniani)
Adro nigdy w oficjalnej mitologii nie pretendował otwarcie do bycia bogiem (potem uznano go za takiego, z braku innych no i dzięki wywzoleniu)
Mamy dobrych i złych spośród rodzeństwa, ale każdy ma swoje wady. I te wady są tolerowane, a w niektórych krajach nawet wychwalane i mamy to prawdziwe zło - znowu ten ogólny mrok czego personifikacją byli min. Alkajosowie
Pojawiają się księgi objawione (niewiele, w fragmentach) – uznane na sopatum przez wybranych ortodoksów
Prorocy byli u zarania ery – lokalni; teraz ortodoksja nie uznaje by ktokolwiek był od lat
Komunikacja z bogami jest kwestią sporną – zależy od lokalnych kultów
W Elis kult ma charakter astralny – kapłani próbują odczytywać wiadomości z gwiazd; kontakt z Elisem jest bardzo rzadki (ostatni uznawany lokalnie jakieś 80 lat temu)
Magna Sopatum – odpowiednik soborów
„Jam jest Adro – pierwszy i jedyny tego imienia. Jam jest gniew na wrogów. Jam jest zguba kłamców. Jam jest nadzieją dla jej pozbawionych. Jam jest wyzwolenie.”
Jeszcze kiedy mówił to z swego tronu, zwlókł się lokalny Stróż co zowił się Sacribus. Rzekł on pod wrażeniem potęgi bijącej od Adro, że gotów jest go przyjąć pośród swych sług, jeśli mu pokłon odda. Sądził w swej pysze, że okazuje mu niesłychaną łaskę pozwalając mu przeżyć. Jednak to Adro mu ją okazał kiedy jednym ruchem miecza szybko go zabił. Wszyscy patrzący dookoła zamarli. Jak to? Zabił boga? Kim on jest? W taki oto sposób zginął pierwszy Aljakos. Jednak nie ostatni.
Adro ogłosił, że przybył wyzwolić ludzkość z mroków niewoli i dlatego ruszył w swą drogę, od plemienia do plemienia. Jego szlak znaczyła krew zabitych Panów, a za nim zbierała się coraz większa gromada ludzi. Adro zapłakał nad ich losem. Bo sam jeden nie był w stanie jednocześnie walczyć z Aljakosami, przewodzić im, a także dbać o podstawowe potrzeby wyzwolonej ludzkości. Dlatego też nie wiadomo skąd przyzwał swe rodzeństwo. Co do sposobu, miejsca skąd przybyli, a nawet ich liczby w poszczególnych kościołach trwają spory. Najpopularniejsze wyliczenie pojawia się w „Liber Verne Cudia” z 566 RNE. Wymieniono tam 5 braci (Elis, Celest, Natin, Kalikin, Ores) i 5 siostr (Iana, Diona, Lenea, Eulalia, Neria).
W każdym razie przyzwał Adro ich i oddał w pieczę każdemu część wyzwolonych ludów, aby sam mógł skupić się na toczonej wojnie. Tak to wzięły początki w tym wydarzeniu największe ludu wyznające adronizm.
Pochód wyzwolonych trwał i obejmował coraz większe ziemie swym ogniem. Wtedy to Stróżowie zaniepokoili się. I tak bardzo się zatrwożyli, że odstawili na bok swe spory i próżność i porozumieli się między sobą. Tak to na zebraniu jakie odbyło się na płaskowyżu Urre-gai co w danym języku oznacza miejsce końca, wybrali spośród siebie Henhona (króla), który miał ich poprowadzić przeciw Adro i jego rodzeństwu. Henhon zwał się Sigi i według podań był najokrutniejszym i najpotężniejszym ze wszystkich Alkajosów.
Tak to wielkie armie złożone z setek tysięcy milionów zebrały się naprzeciw siebie na nizinie Dos-gai (miejsce śmierci). O bitwie jaka rozegrała się tam napisano wiele podań, ballad i legend. Tak wiele, że nie wiadomo, która oddaje prawdę. Jedna wersja, mówi, że bitwa trzy noce trwała, inna, że aż ich 300. Wszystkie jednak się zgadzają co do jednego – Adro wygrał, a jego triumf był pełny. Resztki Alkajsów rozbite uciekły na dalekie krańce świata, tam gdzie jasność Adro ich dopaść nie mogła i skryli się tam przed jego potęgą.
Po triumfie na nizinie Dos-gai, Adro zebrał po raz ostatni wszelkich swych popleczników i krewnych w jednym miejscu. Teraz kiedy cała ziemia stała przed nimi otworem nie było potrzeby gromadzenia się na tym samym terenie. Dlatego też Adro porozdzielał ludzkość pomiędzy swe rodzeństwo jak i najwierniejszych ze swych ludzkich stronników i przykazał im by każdy poprowadził swe plemię na niezamieszkane ziemie, gdzie będą mogli się w spokoju rozwijać. Tak też nastąpił koniec Zjednoczonych Plemion kiedy każdy poszedł w swym kierunku. Tylko Adro ze swym pierwotnym ludem odszedł w kierunku dawnej góry – Tor Amun, która stać się miała w jego zamierzeniu najświetniejszym z miast świata.
Okres jaki nastąpił po tym wydarzeniu zwie się Erą Jasności – gdyż były to najlepsze czasy dla ludzkości. Plemiona żyły w harmonii, a ich patronowie dbali o nich. Rodzeństwo dostarczyło ludzkości wiele nowych wynalazków i technologii ułatwiających codzienną egzystencję. Wojny zaś były jedynie sporadyczne i mało krwawe (chyba, że walczono z resztkami Alkajosów i ich sługami). Jednakże wszystko co dobre musi się skończyć.
Według zachowanych przekazów, pewnego dnia Adro bez słowa zniknął ze swego szklanego pałacu w Tor Amun. Potem jak odnotowywano pojawiał się jeszcze u swego rodzeństwa, a oni po pewnym czasie razem z nim znikali. Jedni bez słowa, inni przy zdawkowych pożegnaniach. Jedynie zachowała się relacja z słów Diony, która to oznajmiła przed swym zniknięciem, że sprawy innych światów czekają i jest ona wraz ze swym rodzeństwem potrzebna gdzie indziej. Jednak ludzkość ma się nie martwić, gdyż wrócą kiedy Verne znowu zagrozi mrok i przybędą wybawić ponownie od niego świat.
Wraz z odejściem świętego rodzeństwa zakończyła się trwająca setki lat Era Jasności. Nastały czasy mroczne, gdzie ludzkość pozbawiona opieki zatraciła większość osiągnięć i darów z poprzednich czasów. Ziemię zaczęły nawiedzać zarazy, a tereny pustoszyć nagłe i krwawe wojny. Jedne plemiona rozpadały się, inne przenosiły swe siedziby. Wtedy to w tym ciemnym okresie zatracono większość tekstów i pamięci o dawnych mileniach. Okres zawieruchy i upadku trwał wiele lat – nikt nie zliczy ile. O jego końcu, a zatem i początku Nowej Ery zaczęto mówić, kiedy upadła cywilizacja Szemtel – jedno z „mrocznych” państw z końcowego okresu ery – które w swej tyranii było tak okrutne, iż mówiło się, że nie ludzie tam rządzą, a Alkajosi.
Różności:
Kalkin – patron śmierci – personifikacja kostuchy raczej niż Hadesu
Nasz świat jest jednym z wielu. W innych Adro dalej toczy walkę z mrokiem (w różnej postaci)
Dusze zmarłych idą za Adro do kolejnego świata, gdzie pomagają mu walczyć z mrokiem; zatem w ortodoksji stosuje się pochówek z rynsztunkiem
Nie wiadomo kto stworzył świat (zapewne bogowie/bóg do których modlili się pierwotni bogowie - ale zostali zapomniani)
Adro nigdy w oficjalnej mitologii nie pretendował otwarcie do bycia bogiem (potem uznano go za takiego, z braku innych no i dzięki wywzoleniu)
Mamy dobrych i złych spośród rodzeństwa, ale każdy ma swoje wady. I te wady są tolerowane, a w niektórych krajach nawet wychwalane i mamy to prawdziwe zło - znowu ten ogólny mrok czego personifikacją byli min. Alkajosowie
Pojawiają się księgi objawione (niewiele, w fragmentach) – uznane na sopatum przez wybranych ortodoksów
Prorocy byli u zarania ery – lokalni; teraz ortodoksja nie uznaje by ktokolwiek był od lat
Komunikacja z bogami jest kwestią sporną – zależy od lokalnych kultów
W Elis kult ma charakter astralny – kapłani próbują odczytywać wiadomości z gwiazd; kontakt z Elisem jest bardzo rzadki (ostatni uznawany lokalnie jakieś 80 lat temu)
Magna Sopatum – odpowiednik soborów
Adro – władczy, litościwy, honorowy - patron wszystkiego
Elis – ambitny, przebiegły, zazdrosny – patron polityków, dyplomatów i skrytobójców
Celest – pracowity, uparty, niecierpliwy – patron kowali, rzemieślników
Natin – kreatywny, rozrzutny, odludek – patron naukowców i wynalazców
Kalikin – nieśmiały, ostrożny, pokorny – patron umierających i wędrowców
Ores – rozrzutny, otyły, witalny – patron karczmarzy, biesiadników i winiarzy
Iana – samotniczka, gwałtowna, władcza – patronka kapłanów
Diona – honorowa, sprawiedliwa, uparta – patronka matek, umów i paktów
Lenea – gadatliwa, inspirująca, pogodna, kochliwa, uwodzicielska, rozwiązła – patronka artystów, miłości i kultury
Eulalia – skąpa,chciwa, energiczna – patronka bankierów i pieniądza
Neria – niecierpliwa, łatwowierna, okrutna - patronka mórz
Magna Sopatum:
Magna Sopatum z Tarcvinium – 489 – Uznanie „boskości” Adro; uznanie miecz Adro za symbol wiary; określenie „wielości” światów poza naszym; wykładnia kwestii śmierci
Magna Sopatum z Veii – 651 – Uznanie 10 rodzeństwa – kanoniczna 10; dozwolenie lokalnego kultu patrońskiego
Magna Sopatum z Brundium – 879 – ustalenie jednolitej wersji mitów założenia; ustalenie podstawowego kanonu ksiąg objawionych; uznanie Alkajos za sługi mroku
Magna Sopatum z Elis – 921 – nieuznawane przez część ortodoksów – ustalenie kultu astralnego, za sposób komunikacji z patronami; wykładnia komunikatów
Elis – ambitny, przebiegły, zazdrosny – patron polityków, dyplomatów i skrytobójców
Celest – pracowity, uparty, niecierpliwy – patron kowali, rzemieślników
Natin – kreatywny, rozrzutny, odludek – patron naukowców i wynalazców
Kalikin – nieśmiały, ostrożny, pokorny – patron umierających i wędrowców
Ores – rozrzutny, otyły, witalny – patron karczmarzy, biesiadników i winiarzy
Iana – samotniczka, gwałtowna, władcza – patronka kapłanów
Diona – honorowa, sprawiedliwa, uparta – patronka matek, umów i paktów
Lenea – gadatliwa, inspirująca, pogodna, kochliwa, uwodzicielska, rozwiązła – patronka artystów, miłości i kultury
Eulalia – skąpa,chciwa, energiczna – patronka bankierów i pieniądza
Neria – niecierpliwa, łatwowierna, okrutna - patronka mórz
Magna Sopatum:
Magna Sopatum z Tarcvinium – 489 – Uznanie „boskości” Adro; uznanie miecz Adro za symbol wiary; określenie „wielości” światów poza naszym; wykładnia kwestii śmierci
Magna Sopatum z Veii – 651 – Uznanie 10 rodzeństwa – kanoniczna 10; dozwolenie lokalnego kultu patrońskiego
Magna Sopatum z Brundium – 879 – ustalenie jednolitej wersji mitów założenia; ustalenie podstawowego kanonu ksiąg objawionych; uznanie Alkajos za sługi mroku
Magna Sopatum z Elis – 921 – nieuznawane przez część ortodoksów – ustalenie kultu astralnego, za sposób komunikacji z patronami; wykładnia komunikatów
Propozycja położenia państwa na mapie:
![[Obrazek: 2128364.jpeg]](http://www.bankfotek.pl/image/2128364.jpeg)
[/hide]
