09-Mar-2019, 07:53 PM
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 11-Mar-2019, 07:14 AM przez Kocurrrek.)
![[Obrazek: t3dwSvz.png]](https://i.imgur.com/t3dwSvz.png)
RODY MOŻNYCH OSTERMARKU
[indent]SVELLING to ród najbardziej wycofany z polityki królestwa. Żyjąc na rubieżach, w obrębie wielkiej puszczy i na permanentnej straży granicy przed niespokojnymi dawniej Córdilaeńczykami, Svellingowie uchodzą za odludków wśród najpotężniejszych rodów. Mimo to posiadają sporą potęgę nie tylko przez ilość klanów i laird przyrzekających im wierność, ale i specjalne prawa jakimi się cieszy ta prowincja, choćby to mówiące o zwolnieniu hautættin i klanów ze stawiania się pospolitym ruszeniem poza Ostermarkiem. Paradoksalnie to właśnie stojący na uboczu Svellingowie wywarli największy wpływ na dzisiejszy wygląd ludu Æìrdìnnczyków.
To właśnie w Kædweeńskiej puszczy zaczęło się łączenie w jeden lud Varangów i Dinndileańczyków, bo ciągłe zagrożenie z zachodu i wspólne odpieranie wypraw łupieskich związało ze sobą oba ludy po podboju varangskim. To przenikanie i asymilowanie się promieniowało na wschód docierając do wybrzeży.
Drugim aspektem wpływu Svellingów na kulturę była fascynacja Svellingów obyczajem rycerskim przywleczonym na północ z Annarietty. To właśnie w Ostermark był domeną rodu d'Hesbaye, zwanych tez Robertynami. Ragnar Svelling przejął te włości, zabił ostatniego comte na Clairehus i pojął jego żonę jako swoją, co prawda uprzednio ją brutalnie gwałcąc. Z czasem Svellingowie zaczęli przesiąkać pewnymi zwyczajami z dumą zaczęli wskazywać swe korzenie w annarieckim rodzie. Zaadaptowali nawet herb d'Hesbaye do swojego. Podczas rządów króla Gorma Freyrsónna, który na starość niedomagał po ciosie maczugą otrzymanym na wyprawie łupieżczej, rządziła za niego jego małżonka Jorunn. Na dworze przebywał wtedy Robert Hakónsónn Aer'Svelling charakteryzujący się wprost legendarną charyzmą. Czy to on uwiódł królową, czy odwrotnie - nie wiadomo, ale płomienny romans za plecami władcy był powodem zainteresowania się dworu obyczajem rycerskim. Jorunn była tym wręcz zafascynowana i obsypywała swego faworyta taką estymą, ze i inni dworzanie zaczęli przeć ku novum promowanym przez ostermarskiego prowincjała. Jak bardzo to chwyciło i rozpleniło się po całym kraju wśród wysokich rodów, zobaczyć można dzisiaj.
Ci "prowincjałowie" posiadają też godną pozazdroszczenia tytulaturę. Głowa rodu to: Landearl Ostmarku, Opiekun Kædweeńskiej puszczy, Strażnik zachodu i Pan na twierdzy Nesle. Żeby tego było mało, jedną z żon landerarla jest starsza siostra królowej Gudrunn.
[indent][indent][indent][indent]Willhelm Sigibertsónn [1102-1163], Lainndearl af Ostmark, Verger af Kædween, Vaktar af Vest, Laird af Nesleborg
[indent]Robert Willhelmsónn[1134-1189], Lainndearl af Ostmark, Verger af Kædween, Vaktar af Vest, Laird af Nesleborg
[indent]Lothar Robertsónn [1159], Lainndearl af Ostmark, Verger af Kædween, Vaktar af Vest, Laird af Nesleborg
ślub 1187: Freydis Dandóttir Ær'Jelling [1170]
ślub 1289: Avtrid Colindóttir Ær'Visnir [1169]
[indent]Willhelm Lotharsónn [1188]
+ kilkoro dzieci Roberta:[/indent]
+ kilkoro dzieci Willhelma:[/indent][/indent][/indent][/indent][/indent][/indent]
[/indent]
To właśnie w Kædweeńskiej puszczy zaczęło się łączenie w jeden lud Varangów i Dinndileańczyków, bo ciągłe zagrożenie z zachodu i wspólne odpieranie wypraw łupieskich związało ze sobą oba ludy po podboju varangskim. To przenikanie i asymilowanie się promieniowało na wschód docierając do wybrzeży.
Drugim aspektem wpływu Svellingów na kulturę była fascynacja Svellingów obyczajem rycerskim przywleczonym na północ z Annarietty. To właśnie w Ostermark był domeną rodu d'Hesbaye, zwanych tez Robertynami. Ragnar Svelling przejął te włości, zabił ostatniego comte na Clairehus i pojął jego żonę jako swoją, co prawda uprzednio ją brutalnie gwałcąc. Z czasem Svellingowie zaczęli przesiąkać pewnymi zwyczajami z dumą zaczęli wskazywać swe korzenie w annarieckim rodzie. Zaadaptowali nawet herb d'Hesbaye do swojego. Podczas rządów króla Gorma Freyrsónna, który na starość niedomagał po ciosie maczugą otrzymanym na wyprawie łupieżczej, rządziła za niego jego małżonka Jorunn. Na dworze przebywał wtedy Robert Hakónsónn Aer'Svelling charakteryzujący się wprost legendarną charyzmą. Czy to on uwiódł królową, czy odwrotnie - nie wiadomo, ale płomienny romans za plecami władcy był powodem zainteresowania się dworu obyczajem rycerskim. Jorunn była tym wręcz zafascynowana i obsypywała swego faworyta taką estymą, ze i inni dworzanie zaczęli przeć ku novum promowanym przez ostermarskiego prowincjała. Jak bardzo to chwyciło i rozpleniło się po całym kraju wśród wysokich rodów, zobaczyć można dzisiaj.
Ci "prowincjałowie" posiadają też godną pozazdroszczenia tytulaturę. Głowa rodu to: Landearl Ostmarku, Opiekun Kædweeńskiej puszczy, Strażnik zachodu i Pan na twierdzy Nesle. Żeby tego było mało, jedną z żon landerarla jest starsza siostra królowej Gudrunn.
[indent][indent][indent][indent]Willhelm Sigibertsónn [1102-1163], Lainndearl af Ostmark, Verger af Kædween, Vaktar af Vest, Laird af Nesleborg
[indent]Robert Willhelmsónn[1134-1189], Lainndearl af Ostmark, Verger af Kædween, Vaktar af Vest, Laird af Nesleborg
[indent]Lothar Robertsónn [1159], Lainndearl af Ostmark, Verger af Kædween, Vaktar af Vest, Laird af Nesleborg
ślub 1187: Freydis Dandóttir Ær'Jelling [1170]
ślub 1289: Avtrid Colindóttir Ær'Visnir [1169]
[indent]Willhelm Lotharsónn [1188]
+ kilkoro dzieci Roberta:[/indent]
+ kilkoro dzieci Willhelma:[/indent][/indent][/indent][/indent][/indent][/indent]
[/indent]