[PRZYJĘTY] Cesarstwo Varangardu

[L'empereur]

Cesarstwo Varangardu

Stolica: Varangard, Złota Wieża Północy

Religia: Heliolatria

Władca: Cesarz Tiberius var Graff

Ustrój: Monarchia despotyczna

 

 

Ustrój

Ośrodkiem władzy absolutnej i niczym nie ograniczonej w Cesarstwie jest sam Cesarz. Uznawany jest on za instytucję będącą w centrum zainteresowania polityki i władztwa w całym państwie. Władza jego pochodzić ma od historii, która to nierozerwanie powiązana jest z dynastią var Graff, której przypisuje się konsolidację i utworzenie Cesarstwa. Co więcej, uzasadnieniem władzy cesarskiej jest wiara, która stawia monarchę w pozycji omalże boskiej - jako inkarnację i awatara panteonu na ziemi. Dzięki temu, w całym państwie nie znajdzie się nikt, to świadomie i z pełną konsekwencją podważy autorytet Najwyższego. Jednakże, władanie ogromnym państwem w pojedynkę jest zadaniem omalże niemożliwym.
Administracyjny ośrodek władzy znajduje się w Pałacu Cesarskim w Varangardzie. Nie rezyduje tam wyłącznie Cesarz i właśnie tutaj zaczyna się cała zabawa. Dwór cesarski, zwany w Varangardzie Familią, stanowi najbliższe otoczenie Cesarza, które nierzadko wywiera wpływ na władcę i ma do niego bezpośredni dostęp, co jest ogromnym przywilejem. Dlatego też najpotężniejsze rody arystokratyczne walczą o osadzenie swoich przedstawicieli i wpływów w Familii. Jak to się odbywa? Cesarz powołuje osobiście Kanclerza, który ma być jego przedstawicielem, prawą ręką i najbliższym doradcą. Na dworze panuje duża hierarchizacja oraz organizacja, bowiem liczba dworzan ograniczona jest ledwie do siedemdziesięciu. Kiedy jeden z dworzan odejdzie, zostanie odwołany przez swoją rodzinę lub przez Cesarza, Kanclerza sporządzą tzw. listę zasług. Urzędnik wpisuje tam rody arystokratyczne w kolejności względem ilości darów i zasług, jakie wniosły one do skarbca Cesarza. Liczy się również lojalność, płacenie podatków, honor i inne cechy. Następnie, względem tej listy, rody mogą wystawiać swoich przedstawicieli do Familii, jednak każdy wyłącznie jednego wysłannika. A zatem, jeżeli odejdzie dwóch dworzan jednocześnie, pierwsza i druga rodzina na liście mogą wysłać po jednym przedstawicielu do Familii.
Familia ma szereg przywilejów w państwie. Po pierwsze jej członkowie podlegają wyłącznie osądom władcy i nikogo innego, żaden sąd czy arystokrata nie może w ich sprawach zasądzać. Mają tzw. Prawo Posłuchu, to znaczy, iż mogą zwrócić się do Cesarza o osobistą rozmowę na dowolnie wybrany temat, co jest przywilejem dla nich wyłącznym. Wszelkie urzędy państwowe dobierane być mogą wyłącznie spośród Familii. I dwa ostatnie, najważniejsze - raz w tygodniu Cesarz zaprasza członków Familii na wspólny posiłek, w trakcie którego nierzadko radzi się w sprawach państwowych i prawnych, co daje im ogromny wpływ na władzę. Ukształciło się kilka grup pseudopolitycznych, które walczą o wpływy na dworze i forsowanie własnych koncepcji.
Kamarilla - przedstawicielstwo najwyższych kast arystokracji zwanych Junkherami. Wyznawcy konserwatyzmu i feudalnego porządku rzeczy, dbający o interesy wyłącznie najwyższych kast, a dążący do osłabienia władzy centralnej.
Kartel - przedstawicielstwo średniej arystokracji miejskiej, tak zwanych Burgherów. Są oni zdecydowanie najbardziej liberalni i nowocześni, opiewają zwiększenie roli miast. Stronnictwo raczej pacyfistyczne, przeciwne kosztownym wojnom i niepotrzebnym, burzącym relacje handlowe konfliktom.
Klika - grupa militarystów, których łączy jedna idea - prowadzenie wojen i czerpanie zeń zysków. Klikę tworzą weterani wojenni, dowódcy, doradcy wojskowi i inni w jakikolwiek sposób powiązani z wojskiem możni ludzie. Zbrojne ramię Cesarstwa, popierający władcę i jego autorytet, dopóki ten wykazuje się wystarczającą siłą i charyzmą.
Koteria - zazwyczaj przedstawiciele starej, dumnej arystokracji. Najbliższa i najlojalniejsza Cesarzowi grupa, lojaliści i ciało wpływu władcy na Familię. Ich lojalność nierzadko wiąże się z osobistymi, rodzinnymi powiązaniami z var Graffami.
 

Społeczeństwo i kultura

Varangardczycy to lud bardzo specyficzny i pełen paradoksów. Najważniejszą cechą jest niejednorodność - mieszkańcy Cesarstwa to wiele różnych ludów, które łączy jedna idea państwowości i wspólnoty. Każdy lud posiada swoją własną kulturę regionalną, nierzadko język i obyczaje. Jest jednak ponad tym wszystkim język cesarski, który uznany jest za ponadnarodowy, a który spaja całe społeczeństwo w jedno. Kolejnymi spoiwami są wspólna historia, kultura, a co najważniejsze - religia i władca.

W społeczeństwie ogromną wartość ma tradycja i porządek. Zwyczaje i obyczaje ludowe są kultywowane z dużą pompą i bez ograniczeń - władza cesarska w żaden sposób nie miesza się do kultury mieszkańców państwa, dopóki te zgodne są z ogólnie przyjętą doktryną, nie podważają autorytetu panującego i nie sieją terroru. Dzięki temu wykształciło się duże pojęcie wolności, a nierzadko zdarza się, iż pojedyncze wsie i małe miejscowości mają swoje regionalne elementy tradycji, które z chęcią pielęgnują. Mimo tego, regionalne kultury uważa się za niższe wobec kultury wysokiej, czyli tej pochodzącej z i uprawianej w Varangardzie. Ktokolwiek chce uchodzić za coś więcej niż byle pastucha ze wsi, czy miejskiego pucybuta, winien zaznajmion być z rendami panującymi w stolicy, a ta... jest bardzo kapryśna. I kolorowa. 

Mieszkańcy stolicy uważają się za najbardziej prawowitych Varangardczyków, co da się dość łatwo dostrzec. Stolica jest niezaprzeczalnym centrum mody i trendów, które rozciągają się na całe państwo. Mieszczanie i arystokracja w szczególności noszą wymyślne stroje, nowe budynki powstają w coraz to bardziej zmyślnych aranżacjach i stylach architektonicznych. Wybiedzeni artyści malują miejskie pejzaże i portrety uliczne, sklepikarze i sprzedawcy przekrzykują się próbując sprzedać towary. Tutaj powstają sztuki teatralne, dzieła o największej wadze, skulptury i muzyka wyrafinowana. Dzięki patronatowi dworu to tutaj ściągają pisarze i twórcy artystyczni, którym marzy się kariera i możliwość rozwijania kunsztu bez obaw o swą przyszłość. Całe Cesarstwo jest raczej kulturowo i obyczajowo otwarte i asymilacyjne, jednakże Varangard niekiedy nazywane jest "Miastem Rozpusty", gdyż wszystko jest tu dozwolone. Domy publiczne kwitną w najlepsze, dziwki bez skrępowania prezentują roznegliżowane ciała na ulicach, zachęcając przechodniów do skorzystania z ich usług. Handel narkotykami i użytkami rozwija się prężnie, nikogo nie dziwi widok dwóch mężczyzn obłapiających się na ławce, czy arystokraty dupczącego byle wieśniaczkę w krzakach. 

Mimo wszystko, obok "Ritusag" (var. tradycja) istnieje nadrzędne ponad wszystkim "Ordnund' (var. porządek). System administracyjny jest otwarty i wolnościowy, dopóki wszyscy przestrzegają prawa. Kiedy jest ono jednak łamane, system bezprecedensowo karze za takie występki. Dlatego też wykształciła się postawa powszechnego poszanowania dla prawa i praworządności, a także wyznaczonego porządku. Chłopi wykonują swoje obowiązki najlepiej jak potrafią, rzemieślnicy ustalają w cechach specyficzne normy i zasady wykonywania określonych towarów, kupcy nierzadko pośród gildii umawiają się na konkretne wytyczne sprzedażowe. Gdzieś głęboko w mentalności siedzi, ażeby wykonać swoją rolę społeczną najlepiej jak to możliwe.

Generalnie, nie ma żadnych ściśle prawnych podziałów społecznych. Poddaństwo chłopów nie istnieje - są oni wolnymi ludźmi de facto, jednakże specyficzny model ziemski czyni z nich grupę nieco niższą. Formalnie, cała ziemia w państwie należy do Cesarza, ten jednak nadaje ją odpowiednim rodom w zamian za określone kontrybucje, czy wymagania, które szczegółowo każdorazowo spisane są w tak zwanej Ugodzie o Własności. De iure, Cesarz może nadać ziemie komu tylko chce, nawet i kmieciom, jednak w praktyce rody arystokratyczne z pokolenia na pokolenie przedkładają umowy z władcą. Wówczas, korzystanie z pól i innych dóbr nadanych arystokratom wymaga podpisania umowy przez chłopów, aby mogli zeń korzystać. Rzadko kiedy jednak dokonują tego osobiście (chyba, że bogaci obszarnicy), miast tego robią to w ramach wiosek lub zbierają się w większe komuny, aby ugadać się z arystokratą. Pańszczyzna jest niestosowana i zabroniona, arystokraci ustalają wysokość czynszu z chłopami, dzięki czemu ci mogą nadwyżki gospodarować wedle własnej woli.

Sądy nie dzielą się na szlacheckie, ziemskie i inne - te same sądy, sądy cesarskie, rozprawiają pośród arystokratów i chłopów i to one rozwiązują wszelkie spory. Sądownictwo to potężna gałąź władzy, która podlega pod władcę i to zazwyczaj ono jest elementem nacisku i sprawowania kontroli. 

Ciekawym zjawiskiem jest jednak niewolnictwo. Jest ono dozwolone i praktykowane, jednakże tylko pośród ludów tzw. niezasymilowanych, zwanych "Aubenseiter", czyli takich, wobec których Cesarz nie wydał Aktu Asymilacji, czyli akceptowania ich pośród wspólnoty. Niewolnicy nie posiadają praw, sądzeni są przez ich właścicieli, można nimi dowolnie handlować i obracać. Ich rola może być różnoraka, mogą pracować w polu, zabawiać dworzan, spełniać fantazje swych właścicieli, wszystko wedle upodobań. Kiedy jednak Cesarz zasymiluje zniewolony lud, wszyscy niewolnicy muszą zostać natychmiast wydani na wolność. Obecnie jedynym ludem w Cesarstwie poddanym niewolnictwu są Parajowie, którzy stanowią około 0,7% społeczeństwa i wciąż opierają się przyjęciu wiary cesarskiej. 

Kultura państwa skupia się w Varangardzie. Tutaj powstają dzieła sztuki, tutaj znajduje się tzw. Vocarion, czyli potężny amfiteatr w którym odbywają się spektakle narodowego "sportu" Cesarstwa - opery. W teatrach mieszczanie i arystokraci oglądają spektakle najczęściej wychwalające historię, zaś w gimnazjach można zażywać kąpieli, dbać o swoje ciało, ćwiczyć i socjalizować się z innymi. Panuje kultura pięknego ciała, gdyż dla Varangardczyków uroda zewnętrzna jest równoznaczna z urodą duszy. 

Kobiety w kulturze praktycznie równoprawne są mężczyznom. Uwarunkowania naturalne jednak sprawiają, że to mężczyzna jest pracujący, zaś kobieta zajmuje się rodzeniem i wychowywaniem dzieci oraz dbaniem o dom. Nic jednak nie stoi na przeszkodzie, aby kobiety podejmowały prace, kształcił się, czy uczestniczyły w polityce. Panuje jednak stereotyp dobrej kobiety, która jest wierna swemu mężowi i urodziła mu nie mniej jak 4 synów i 2 córki.

Ciekawym elementem kultury są święta religijne. A szczególnie jedno z nich - Bezbożna Noc. Jest to noc zaćmienia księżyca, która interpretowana jest jako dzień w którym Sonnegot zamyka swe oko i nie zważa na ludzkie przewinienia. Arystokracja spotyka się wówczas w pałacykach i organizuje tłumne i nieokrzesane orgie i popijawy, mieszkańcy miast zbierają się na fetach na miejskich rynkach, gdzie dokonuje się ogromnych tańców i nie mniej pijackich popisów. Chłopi i wieśniacy zbierają się przy centralnych paleniskach i organizują konkursy skakania przez ogień, sikania na odległość, a także kultywują tzw. Zawody Ślepej Kiszki, w trakcie której młode i niezamężne dziewki ścigają się w ilości mężczyzn z którymi dokonają stosunku. Ta, która w wiosce wygrywa, otrzymuje tytuł Jaśnie Damy i przez następny tydzień jest w wiosce czczona, wożona na wozach z sianem, a okoliczni chłopcy usługują jej i walczą o względy, gdyż panuje przekonanie, że Jaśnie Dama może urodzić nawet i pięćdziesiątkę dzieci. 

Religia

System wierzeń w Cesarstwie jest specyficzny. Oficjalną i najpowszechniejszą religią jest Heliolatria, czyli rozbudowany kult solarny. Według niego, słońce jest centrum uwagi i od niego wszystko pochodzi. Słońce jest jednak rozumiane nieco szerzej - to jest blask, przeciwieństwo ciemności, stan w którym widać wszystko wyraźnie i klarownie. Symbolem tegoż jest właśnie ciało niebieskie, które uważane jest jedynie za oko bóstwa Sonnegot - ogromnego strażnika świata, który dryfuje w przestrzeni i dogląda zachowań ludzkich. Jest on jednak spokojny i cierpliwy i za złe czyny i zachowania rozlicza ludzi dopiero po śmierci - paląc ich w ogniach otchłani lub oświetlając ich lica wiecznym blaskiem, na edeńskich polanach Wiecznej Krainy (dlatego też spalenie na stosie uważa się za karę za bluźnierstwo i najcięższe występki, a pośmiertne spalenie ciała to przepustka do krainy cierpień). Aby jednak mieć kontrolę nad tym, co dzieje się na ziemi, Sonnegot wyznaczył swą inkarnację - Cesarza. Dlatego też władza tegoż jest nieograniczona i absolutna, bo pochodzi od najwyższych bóstw.
Według mitologii, gdy Sonnegot umierał z samotności i tęsknoty, ulepił z ciemności ląd, czyli ziemię, a z iskier jego płonącej korony narodzili się ludzie. Ten dostrzegł w nich potencjał i postanowił wprowadzić ład - zawarł z ludźmi tak zwane Boskie Przymierze, czyli umowę, iż nadaje on człowieczeństwu ziemię we władztwo, zaś umieszcza swoje oko ponad nimi, aby doglądać, czy przestrzegają jego zasad i warunków umowy. Tekst Boskiego Przymierza przetrzymywany jest w Marmurowej Iglicy, największej świątyni religii, zaś od niej wziął się ogromny kult poszanowania dla prawa i umów. 
Kapłani wyznaczani są przez Cesarza i mają pełnić rolę raczej krzewicieli wiary, niżeli autorytetów moralnych i przywódców. Mogą otrzymywać ziemię na bazie umowy, mogą posiadać własność, żenić się  i mieć potomstwo. Główną ich jednak rolą jest dbać o wiarę, nawracać nowych wyznawców i nauczać.

Kult solarny jest bardzo elastyczny - brak ogromnej formalizacji i jednorodnie spisanej doktryny, umożliwia dopasowanie go do wszystkich innych systemów wierzeń. Sonnegot może mieć wiele postaci, form, dogmatów, wiele przeróżnych idei. Dlatego panuje względna wolność religijna - dopóki wyznawa wiara nie podważa zasad Heliolatrii, a przede wszystkim autorytetu Cesarza, może istnieć. W państwie jest jednak rozbudowany system indoktrynacji - cały system szkolnictwa oparty jest na kaplicach i kościołach Sonnegota, a kapłani wiary mają monopol na dawanie edukacji. Panujący zwyczaj i prawo, aby chociaż jednego syna posłać na nauki sprawia, że przynajmniej jeden syn w rodzinie zostaje poddany praktycznie konwersji na wiarę Cesarza (jeśli przedtem przy niej nie był), a także indoktrynacji. Arystokracja, wyższe mieszczaństwo, generalnie warstwy wyższe - wszystkie muszą przejść przez etap edukacji, czyli przeniknąć przez tubę propagandową Cesarza.

Historia

Historiografia Cesarstwa dzieli się na ery, które spisywane są według władców panujących w Varangardzie. Wobec tego, spisana historiografia oficjalnie uznawana w państwie zaczyna się od pierwszego władcy na Złotym Tronie.

Era Ceasariona
Pierwszy władca z rodu var Graff zdobył władzę w ówczesnym państwie-mieście w dość nietypowy sposób. Varangard był państewkiem rządzonym przez kilka wpływowych rodzin, które w pewnym momencie rozpętały straszliwą wojnę. Krwawa bratobójcza walka została przerwana przez młodego mieszczanina, który zebrał grupę lojalnych mu ludzi i zamknął wszystkie bramy miasta, podczas gdy bitwa oddziałów magnatów odbywała się poza jego murami. Po okupionej ogromem strat osobowych i ran batalii wojownicy nie byli w stanie oblegać, ani szturmować miasta toteż bardzo prędko wymarli z głodu, ran lub rozpierzchnęli się po lasach. Jako wyzwoliciel, Ceasarion dokonał prędkiej konsolidacji władzy i w praktyce przejął ją w sposób absolutny. Kolejne lata upłynęły na zwalczaniu wewnętrznej opozycji i umacnianiu własnej władzy. Monarcha ustanowił nowy porządek prawny i powołał własną gwardię, za pomocą której wprowadzał swoją wolę na terenie państwa-miasta.

Era Vespasiusa
Vespasius był synem Ceasariona, który przyczynił się do śmierci swego ojca podając mu (prawdopodobnie) truciznę. Prędko odziedziczył władzę, zjednując sobie gwardzistów. Nawiązał kontakty z okolicznymi miastami i bardzo szybko przekonał ich władze, że lepiej z nim współpracować, niżeli się przeciwstawiać - nieduże miasto Pongrad najechał wraz ze swoją gwardią, wybił większość mieszkańców, resztę wziął w niewolę i wszystkie budynki zrównał z ziemią. Od tamtego czasu rozpoczęła się dominacja Varangardu na okolicznych ziemiach. Panowanie tego władcy to dalsza konsolidacja władztwa i powolne jednoczenie okolicznych ziem w jednej państwowości. Szacuje się, że wówczas wyklarowała się vanagardzka religia, która powoli zaczęła być elementem gloryfikacji władcy. 

Era Octaviana
Tutaj rozpoczyna się prawdziwa historia Cesarstwa Varangardu. Octavian nazywany jest przez historyków Dawcą Praw, gdyż to on jako pierwszy określił ramy prawne państwa. Co więcej rozwiązał gwardię i w jej miejsce powołał armię złożoną z obywateli Varangardu z poboru. Rozpoczął budowę Marmurowej Iglicy i stworzył podstawy i główną doktrynę Heliolatrii, czyniąc się pomazańcem bożym. Siła gospodarcza państewka rosła, a okoliczne miejscowości naturalnie przyłączyły się do Varangardu, tworząc coś na kształt federacji pod wodzą Octaviana. 
Nie podobało się to jednak okolicznym władcom i władykom, którzy upatrywali w rosnącej sile Varangardu niebezpieczeństwo, szczególnie że władca nie ukrywał swoich aspiracji i agresji w prowadzeniu polityki zagranicznej, kontynuując tradycję swych poprzedników. Wówczas to zawiązała się tzw. Konfederacja Woelicka (od miasta Woelia), która jednocześnie z wielu stron dokonała ataku na państwo Octaviana, wywołując wojnę.
W początkowym okresie państwo varangardzkie oddawało ziemię, nie będąc w stanie skutecznie przeciwstawić się wielu frontom ataku. Wówczas jednak Octavian osobiście przejął dowodzenie nad oddziałami i wprowadził w życie swój plan. Rozbijając mniejsze zgrupowania przeciwników, a jednocześnie wysyłając zagony na tyły uderzających armii udało mu się oddzielić poszczególne grupy sił wrogów i pokonać je jedna po drugiej.
W jednej z ostatnich bitw wyrównanej walki Octavian poniósł śmierć, nie dożywając pokoju. 

Era Taiusa
Wojna z Konfederacją Woelicką trwała, jednak syn Octaviana wkroczył na tron w czasie, gdy wszystko było już omalże przesądzone. Wbrew poleceniom swego rodziciela, nowy władca nie zgodził się na żadną propozycję pokoju. Podbił okoliczne państewka jedno po drugim, przejmując wszelkie ich ziemie. Najpotężniejszy z oponentów Księstwo Wolnej Parnamy stawiało opór najdłużej, jednak w końcu wojska Taiusa stanęły pod Parnamą, której oblężenie trwało w sumie dwa lata.
Wkroczywszy do zdobytego miasta wezwał do siebie wszystkich władców krain pokonanych i koronował się na Cesarza, pozwalając im zachować tytuły królewskie i książęce, jednak zmusił ich do złożenia sobie hołdu i trybutu. Tak oto powstało Cesarstwo Varangardu. Jednakże Taius był szaleńcem i okrutnikiem - rozbudował armię do ogromnych rozmiarów i za jej pomocą wymuszał swój autorytet i władztwo ponad innymi. Wszelkie formy oporu dławił krwawymi rzeziami całych wsi i miast, nie pozostawiając nikogo przy życiu. Wewnętrzna opozycja praktycznie nie istniała, z jej resztkami gnijącymi na drewnianych palach. Tak oto pierwszy w historii Cesarz otrzymał tytuł "Bezwzględny".
Jego zła sława szerzyła się pośród mnogich kręgów najpierw ludu, potem mieszczaństwa i w końcu szlachty. Niezadowolenie było ogromne, a po przeprowadzeniu czystki w armii, nawet lojalne jak dotąd oddziały zaczęły wyrażać swe niezadowolenie. Czarę goryczy przelało zabójstwo żony Taiusa, którą ten oskarżył o zdradę stanu. Wówczas jego syn, Klaudius, zgromadził wokół siebie wszelkich przeciwników władzy Cesarza i wywołał wojnę domowę.

Era Familiomachii
Państwo podzieliło się na dwa - nieliczne, wszak bogatsze, lepiej zorganizowane i skoncentrowane stronnictwo Taiusa i mniej zorganizowane, ale liczniejsze i zdeterminowane stronnictwa Klaudiusa. Wojna trwała całe pięć lat, w trakcie których śmierć poniosła trzecia część ludności Cesarstwa. Finalnie jednak Taius został pokonany i po zdobyciu Varangardu, nowy Cesarz rozkazał stracić swego ojca.

Era Klaudiusa
Po zwyciężeniu wojny, Klaudius rozpoczął drugi w historii wielki czas reform. Jako, że większość skorumpowanej szlachty i magnaterii stanęła po stronie Taiusa, zreformował system własnościowy i gospodarczy. Zniósł feudalizm i wprowadził zasadę posiadania całej ziemi przez Cesarza. Od tego czasu szlachta została arystokracją, pozbawiona większości przywilejów i majątku. Dalej, wprowadził Akt Cesarskiej Jednorodności, który zrównał wszystkie narody i ludy w Cesarstwie (oprócz Parajów) a także Akt Asymilacji, dzięki czemu wielonarodowe państwo mogło trwać w spokoju. Umocnił pozycję religii i kapłanów, czyniąc z nich również propagatorów swoich idei i posłańców. Śmierć jednak przyszła dość wcześnie i w wieku zaledwie 27 lat Klaudius odszedł.

Era Valeriana
Valerian odziedziczył silne, skonsolidowane państwo po swoim ojcu. Jego władza znajdowała się na szczycie możliwości, armia kwitła, a produkcja zbóż wciąż rosła. Dostrzegając te możliwości, Valerian wytoczył okolicznym władykom wojny, podbijając tereny aż do rzeki Tybrium. Tam ustanowił granicę swego Cesarstwa i postanowił skupić się na wewnętrznym rozwoju państwa. Dalsze 15 lat jego rządów to budowa dróg, stawianie młynów i rozbudowa miast. 

Era Tiberiusa
Po śmierci Cesarza Valeriana, w pokojowych warunkach władzę przejął jego młody syn, Tiberius. Ambitny, inteligentny i przebiegły władca ma już wielki plan na rozwój swego państwa...

Mapa