Kronika

[Ellahar]

Annarietta 1207 

Książę siedział na bogato zdobiony, pozłacanym tronie, nad nim widniał książęcy herb Etcheverów. Zwykle siadając na nim, czuł się majestatycznie, wręcz pałała od niego duma i wielkość. Ale nie tym razem. Teraz twarz jego była pełna zdenerwowania i niesmaku. Zgromadzeni naprzeciw niego magnaci stanęli bowiem u szczytu bezczelności - przychodzą, manifestują swoją siłę i śmią czegoś żądać. Tankrede najpewniej kazałby ich wykopać z pałacu i pójść wziąć wiadro, ale tym razem nie mógł im nic zrobić, oni sami mięli za dużą władzę i dodatkowo poparcie mniejszej szlachty. To był problem, którego Tankrede tym razem nie mógł zignorować i wszyscy w sali tronowej zdawali sobie z tego sprawę.
Wszystko zaczęło się podczas ataku Braniborii na Zakon. Szczęśliwie dla najechanych, dosłownie chwilę wcześniej pozawierano traktaty obronne z Cordillaes i Annariettą. Obaj sojusznicy, o dziwo, odpowiedzieli, wysyłając znaczne siły do Zakonu. Tankrede dodatkowo wysłał rycerzom zakonnym pokaźną sumkę pieniędzy na zwerbowanie armii. Tak ogromny wydatek nie uszedł uwadze szlachty, która zaczęła protestować. Chociaż na początku wiązało się to z ogólnym niezadowoleniem i pojękiwaniem możnych, to wszystko zmieniło się po tym jak zaciężne wojsko ruszyło na zachód. Żołdakom zwykle jest wszystko jedno, z kim walczą i gdzie, jeśli otrzymują zapłatę. Ale szlachta, czując się jakby bezpieczniejsza, natychmiast wniosła kolejne skargi do władcy, że znowu wydaje pieniądze ze skarbca na zaciężna i drogą armię. Dodatkowo dalej nikogo nie przekonywały argumenty księcia, żeby wojna jakkolwiek się księstwu opłacała. Opozycja zaczęła otwarcie gromadzić się i obradować nad  przyszłością kraju. W końcu na polach pod Corvo Bianco zebrała się brać szlachecka, która napisała list z żądaniami zmian który mieli zanieść możniejsi spośród nich. Wśród tych żądań przodowały takie zapisy jak:
- powołanie ministerstw: wojny, skarbu i dyplomacji, by przejęli część zadań od księcia, który musiałby uzyskać ich zgodę w ważnych decyzjach,
- powołanie Rady Książęcej spośród najmożniejszych panów by wybierać i kontrolować ministrów,
- powołanie hufców rycerskich i zwolnienie rycerstwa z podatków, co jest jednoznaczne ze zmniejszeniem liczby zaciągów, które są jedyną siłą wojskową w księstwie.
Dodatkowo podano jeszcze parę innych mniejszych reform mających zwiększyć pozycję szlachetnie urodzonych. Żeby jeszcze tego było mało, brat księcia- Lamberte postanowił wykorzystać okazję i zaczął naciskać na Tankreda by ten mu wydzielił jego własne księstwo. Wprawdzie nie ma za dużego poparcia, ale biorąc pod uwagę problemy w księstwie, może za niedługo zgromadzić wystarczające wpływy do spełnienia swojego celu. Szlachta obudziła w sobie najwyraźniej dawną dumę i zażądała tego, co ma reszta ich odpowiedników w państwach imperiusa. Chce silnej pozycji i wolą sami walczyć, niż utrzymywać nisko urodzonych żołnierzy mieszczańskich.
Annarietta była krajem dość negatywnie nastawionym do wszelkich wojen i jak widać, dopiero uwikłanie się w taką wpędziło księcia w kłopoty. Do tego czasu pierworodni z Etcheverrów prowadzili politykę samodzielnie. Natomiast spełnienie żądań w nocie znacznie ograniczy decyzyjność władcy,  szlachta będzie mogła chcieć kolejnych przywilejów. Utracił też na znaczeniu prestiż samej dynastii. Patrymonialna polityka została zakwestionowana przez książęcego brata.    Jak Tankred zareaguje? Czy ukaże go, czy jednak uzna jego żądania za uzasadnione? Zarówno ministrowie i rycerstwo to idee zainspirowane wpływem sąsiadów, odpowiednio Elis i Æir Dinn. Niewątpliwie napływ tych idei mają swoją genezę w ożywionej w tym regionie wymiany handlowej, która przynosi jak widać coś więcej niż pieniądze.

- zdenerwowana szlachta w księstwie żąda ograniczenia władzy książęcej i powołania chorągwi rycerskich w miejsce wojsk zaciężnych,
- idee reform przyniesione przez kupców z Elis i Æir Dinn,
- brat księcia- Lamberte korzysta z okazji i próbuje wywalczyć dla siebie apanaż