Fronty

[Ellahar]

Wojna Północna - Front Zachodni

Rok 1207

Armee von Nordemarsch
[Indent]
Pierwsza rota elitarnej gwardii zakonnej  (Elitarna Gwardia) 100/60/25
[/indent]

VS

Oddział Wydzielony
Dowódca: -
[Indent]
Milicja miejska 100/60/5
Milicja miejska 100/45/5
[/indent]


Bitwa
Ofensywa prowadzona przez króla Wacława IV z Braniborii w zeszłym roku była prędką i zdecydowaną akcją. Szybki manewr, jakim było wkroczenie do Zachodniego Jantaru przemieszczenie sił aż do miasta Delrium w środku ziem zakonnych, był możliwy dzięki wydzieleniu części sił do blokowania pośpiesznie obsadzonej przez adronitów twierdzy w Adroburgu. Podczas gdy główny trzon armii podążył wraz z królem ku ważniejszym celom, pod zamkiem obozem rozłożyło się koło tysiąca lekkozbrojnych mieszczan z Braniboru. Teoretycznie było ich dostatecznie dużo, by podjąć się szturmu - brakowało jednak wodza, który poprowadziłby resztę do takiego działania. Kilku niższych rangą oficerów pilnowało porządku w obozie i pilnowało, by obrońcom - elitarnej zakonnej gwardii w liczbie o połowę mniejszej od oblegających - nie dostarczano z zewnątrz ani jedzenia, ani tym bardziej żadnych rozkazów. Tygodnie mijały, a braniborscy żołdacy bezkarnie okoliczne wsie i nie przejawiali większej inicjatywy, czekając na rozkazy od swojego króla lub któregoś z jego możnych.

Tymczasem w Adroburgu kończyły się zapasy. Gwardziści czuli się pewnie wobec przeciwników, ufni w moc kamiennych murów, własnych mieczy i doświadczenia - jednak głód był czymś, z czym nie mogli walczyć żadną z dostępnych im broni. Twierdza nie była po prostu przygotowana na długie oblężenie. W końcu zakonnicy pojęli, że odsiecz nie nadejdzie rychło i że jeśli mają przetrwać, muszą wziąć sprawy w swoje ręce. Ułożyli więc plan, zakładający wydostanie się z fortecy i przebicie się na wschód, gdzie mieli nadzieję natknąć się na inne oddziały zakonne. Do wykonania zadania przystąpiono w nocy. Kiedy większość oblegających spała, ciężkozbrojni wysypali się z zamku i runęli na obozowisko heretyków z północy. W krwawej i chaotycznej bitwie zakonnicy usiekli wielu przeciwników, jednak już po mniej niż godzinie pośpiesznie zorganizowany kontratak zmusił ich do wycofania się z powrotem do wnętrza twierdzy.

Niespodziewany sukces rozochocił Braniborczyków, którzy świętowali go głośno przez parę następnych dni, dumni z siebie i swojej sprawności. Tymczasem gwałtownie kurczące się zapasy zmusiły obrońców do podjęcia radykalnych środków. Oficerowie postanowili dokonać kolejnego wypadu, tym razem w odwrotnym kierunku - licząc na to, że oblegający nie będą spodziewali się drugiego ataku tak szybko, a także tego, że ta strona zamku pilnowana jest słabiej. Świadomi że w twierdzy się nie utrzymają zakonnicy uderzyli więc ponownie, tym razem równo z brzaskiem. Obrońcy ponownie stawili opór, tym razem jednak ich dowódcy byli mniej sprawni i w konsekwencji niezdolni do powtórzenia swojego wyczynu sprzed paru dni. Zakonnicy przedarli się, wyrywając z okrążenia i pozostawiając opuszczony zamek na pastwę Braniborczyków. Nikt nie ryzykował próby rozbicia przeciwników doszczętnie - jego ludzie ponieśli w bitwie ciężkie straty i jeśli mieli przetrwać, musieli zdobyć skądś zaopatrzenie. Nie namyślając się wiele, Armee von Nordemarsch przekroczyła więc granicę z Księstwem Grategonu, wkraczając do Nurtenii. Tam zakonnicy otrzymali nieoczekiwaną pomoc od lokalnych władz. Czyżby Grategon zaczął wspierać działania ekspansywnego Zakonu? Wszystko na to wskazuje.

Stan po bitwie:

Armee von Nordemarsch
[Indent]
Pierwsza rota elitarnej gwardii zakonnej  (Elitarna Gwardia) 70/55/35
[/indent]

VS

Oddział Wydzielony
[Indent]
Milicja miejska 80/50/15
Milicja miejska 75/40/15
[/indent]