22-Nov-2018, 03:57 PM
[hide] 1. Zmieniłem położenie wszak obawiam się, że w tym towarzystwie to będę pierwszym celem ataku 
(
2. Myślałem, jednak Cesarz w tym kontekście to nieco więcej niżeli po prostu ranga. To czynnik jakoby kulturowy - są królowie, wodzowie, panowie i książęta licznych ludów w Varangardzie, jednak ponad nimi wszystkimi, jako takie "spoiwo" jest Cesarz, władca, król królów. Jednakże widzę, że sporo już Cesarzy, jeżeli to by w czymś pomogło, mogę zmienić nieco koncepcję
3. - Niejednorodność: Cesarstwo jest mieszanką różnych ludów, kultur i tradycji. Idea jednego państwa, władcy i religii spina to jakoś w jedność, a konflikty między narodami są aktywnie zwalczane, jednakże wymaga to dużej ostrożności i umiejętności dyplomatycznych.
- Centralizacja: władza należy w głównej mierze do Cesarstwa. Choć daje to władcy duże możliwości, jest to olbrzymie brzemię administracyjne. Władca musi być rozeznany w wielu różnych dziedzinach i czasami po prostu brak czasu, aby zająć się każdym problemem. Co więcej, ludność jest bardzo wrażliwa na decyzje monarchy, gdyż zazwyczaj dotyczą ich one bezpośrednio.
- Familia: dwór władcy ma na niego ogromny wpływ. I choć rody wyrzekły się intencji walki ze sobą militarnej, na dworze cesarskim panuje niewyobrażalna konkurencja o miejsca przy władcy. Przez to, w zależności od tego jakie obecnie stronnictwo stało się zausznikiem monarchy, polityka państwa ulega mniejszej lub większej zmianie (będę starał się odgrywać to fabularnie)
- Wolność: zapewnia ona spokój i stabilność w państwie, jednak nieco rozpręża nadzór pański. Wszelkie nowości zza granicy, które wchodzą do państwa muszą być natychmiast regulowane przez władcę, bowiem "co nie jest zabronione, jest dozwolone". Nakłada to kolejne obowiązki na Cesarza i zmusza do prowadzenia bardzo aktywnej polityki społecznej
- Niewolnictwo: niby nie problem, jednak potencjalnie tak. Niewolnicy nie mają praktycznie żadnych praw i możliwości. Dopóki ich ilość jest relatywnie mała, a oni sami są rozproszeni po państwie, nie stanowią zagrożenia. Jeżeli jednak niewolnictwo wymknęłoby się spod kontroli, mogłoby sprawić ogroomny problem...
- Autorytet: najistotniejsza cecha, chociaż niekoniecznie słabość. Spójność państwa jest nierozerwanie i bezpośrednio związana z autorytetem władcy. Dlatego też jeżeli monarcha nie dokonuje reform, nie prowadzi rozwoju państwa, nie wygrywa wojen, nie odnosi sukcesów, nie zdobywa nowych ziem, jego autorytet spada. Wraz ze spadkiem autorytetu, spada spójność państwa i władza centralna, co może powodować rozruchy i sprzeciwy. System ten jednakże może być dobrze rozgrywany propagandowo - sromotna klęska może być przekuta w wizerunkowe zwycięstwo, zaś nawet najbardziej chwalebna bitwa, przez nieudolność, może stać się historycznym blamażem.
4. Varangardem, a raczej jego władcą i szczytem władzy rządzi idea, iż świat powinien być zjednoczony w jednym, wielkim Cesarstwie ponadnarodowym. Najlepiej oczywiście nadaje się do tego Cesarstwo Varangardu, dlatego też plan jest prosty - podbijać, podbijać, podbijać.
Precyzyjniej jednak, najpierw państwo będzie musiało przejść reformy. Cesarz Tiberius ma ogromną wizję państwa, którą chciałby zrealizować - państwa nowoczesnego, nowatorskiego. Wszystko rozpocznie się od nadania kształtu prawnego. Reforma, a raczej FORMA wojskowa i tak dalej. Okoliczne państwa nie wyglądają na przyjazne, a i wręcz przeciwnie - ich systemy są zupełnie inne. Dodatkowo, Anszanat i Sułtanat mają w gruncie rzeczy tę samą religię, co stawia Cesarstwo w nieprzyjaznej sytuacji.
Planuję rozegrać ich dyplomatycznie. Varangard to państwo względnej wolności religijnej, a podejrzewam, że będą chcieli mnie w jakiś tam sposób nawrócić. Obydwaj. I że będą w tym konkurować. Poprzez rozmowy i obietnice obu stronom będę ich antagonizował do siebie i stawiał znoszące się warunki, co będzie musiało prowadzić do zrodzenia się między nimi rywalizacji.
Lud Varangów może być przeciwwagą dla tych całym Majoamazonek, bo się historycznie nie lubią. Varangowie wyglądają na wikingów, to też mają kulturę podboju. Spróbuję dogadać się z nimi w kontekście współpracy przeciw matriarchalnemu państwu, ale to już kwestia bardzo elastyczna.
Mamy też Basilea coś tam coś tam. Tutaj jeszcze nie mam pomysłu, ale ich położenie stawia ich w niemiłym świetle. Dogadam się prawdopodobnie z jakimiś ich oponentami, jednak dostrzegam jedną ich kluczową słabość - zniszczenie ich floty, choć najpewniej do najłatwiejszych należeć nie będzie, to w wypadku powodzenia będzie ich absolutny koniec. Całe ich państwo zostanie odcięte od wzajemnych połączeń.
Generalnie rzecz biorąc, postaram się być mało agresywny, a raczej oportunistyczny. Jeżeli będę z sojusznikiem kogoś atakował, nie będę chciał chwały, tylko strategiczne zwycięstwa. Wykorzystując charakter państwa i dyplomatyczne zabiegi, postaram się rozbudować sieć koligacji w taki sposób, ażeby rozgrywać nemesis przeciwko sobie. [/hide]
(2. Myślałem, jednak Cesarz w tym kontekście to nieco więcej niżeli po prostu ranga. To czynnik jakoby kulturowy - są królowie, wodzowie, panowie i książęta licznych ludów w Varangardzie, jednak ponad nimi wszystkimi, jako takie "spoiwo" jest Cesarz, władca, król królów. Jednakże widzę, że sporo już Cesarzy, jeżeli to by w czymś pomogło, mogę zmienić nieco koncepcję
3. - Niejednorodność: Cesarstwo jest mieszanką różnych ludów, kultur i tradycji. Idea jednego państwa, władcy i religii spina to jakoś w jedność, a konflikty między narodami są aktywnie zwalczane, jednakże wymaga to dużej ostrożności i umiejętności dyplomatycznych.
- Centralizacja: władza należy w głównej mierze do Cesarstwa. Choć daje to władcy duże możliwości, jest to olbrzymie brzemię administracyjne. Władca musi być rozeznany w wielu różnych dziedzinach i czasami po prostu brak czasu, aby zająć się każdym problemem. Co więcej, ludność jest bardzo wrażliwa na decyzje monarchy, gdyż zazwyczaj dotyczą ich one bezpośrednio.
- Familia: dwór władcy ma na niego ogromny wpływ. I choć rody wyrzekły się intencji walki ze sobą militarnej, na dworze cesarskim panuje niewyobrażalna konkurencja o miejsca przy władcy. Przez to, w zależności od tego jakie obecnie stronnictwo stało się zausznikiem monarchy, polityka państwa ulega mniejszej lub większej zmianie (będę starał się odgrywać to fabularnie)
- Wolność: zapewnia ona spokój i stabilność w państwie, jednak nieco rozpręża nadzór pański. Wszelkie nowości zza granicy, które wchodzą do państwa muszą być natychmiast regulowane przez władcę, bowiem "co nie jest zabronione, jest dozwolone". Nakłada to kolejne obowiązki na Cesarza i zmusza do prowadzenia bardzo aktywnej polityki społecznej
- Niewolnictwo: niby nie problem, jednak potencjalnie tak. Niewolnicy nie mają praktycznie żadnych praw i możliwości. Dopóki ich ilość jest relatywnie mała, a oni sami są rozproszeni po państwie, nie stanowią zagrożenia. Jeżeli jednak niewolnictwo wymknęłoby się spod kontroli, mogłoby sprawić ogroomny problem...
- Autorytet: najistotniejsza cecha, chociaż niekoniecznie słabość. Spójność państwa jest nierozerwanie i bezpośrednio związana z autorytetem władcy. Dlatego też jeżeli monarcha nie dokonuje reform, nie prowadzi rozwoju państwa, nie wygrywa wojen, nie odnosi sukcesów, nie zdobywa nowych ziem, jego autorytet spada. Wraz ze spadkiem autorytetu, spada spójność państwa i władza centralna, co może powodować rozruchy i sprzeciwy. System ten jednakże może być dobrze rozgrywany propagandowo - sromotna klęska może być przekuta w wizerunkowe zwycięstwo, zaś nawet najbardziej chwalebna bitwa, przez nieudolność, może stać się historycznym blamażem.
4. Varangardem, a raczej jego władcą i szczytem władzy rządzi idea, iż świat powinien być zjednoczony w jednym, wielkim Cesarstwie ponadnarodowym. Najlepiej oczywiście nadaje się do tego Cesarstwo Varangardu, dlatego też plan jest prosty - podbijać, podbijać, podbijać.
Precyzyjniej jednak, najpierw państwo będzie musiało przejść reformy. Cesarz Tiberius ma ogromną wizję państwa, którą chciałby zrealizować - państwa nowoczesnego, nowatorskiego. Wszystko rozpocznie się od nadania kształtu prawnego. Reforma, a raczej FORMA wojskowa i tak dalej. Okoliczne państwa nie wyglądają na przyjazne, a i wręcz przeciwnie - ich systemy są zupełnie inne. Dodatkowo, Anszanat i Sułtanat mają w gruncie rzeczy tę samą religię, co stawia Cesarstwo w nieprzyjaznej sytuacji.
Planuję rozegrać ich dyplomatycznie. Varangard to państwo względnej wolności religijnej, a podejrzewam, że będą chcieli mnie w jakiś tam sposób nawrócić. Obydwaj. I że będą w tym konkurować. Poprzez rozmowy i obietnice obu stronom będę ich antagonizował do siebie i stawiał znoszące się warunki, co będzie musiało prowadzić do zrodzenia się między nimi rywalizacji.
Lud Varangów może być przeciwwagą dla tych całym Majoamazonek, bo się historycznie nie lubią. Varangowie wyglądają na wikingów, to też mają kulturę podboju. Spróbuję dogadać się z nimi w kontekście współpracy przeciw matriarchalnemu państwu, ale to już kwestia bardzo elastyczna.
Mamy też Basilea coś tam coś tam. Tutaj jeszcze nie mam pomysłu, ale ich położenie stawia ich w niemiłym świetle. Dogadam się prawdopodobnie z jakimiś ich oponentami, jednak dostrzegam jedną ich kluczową słabość - zniszczenie ich floty, choć najpewniej do najłatwiejszych należeć nie będzie, to w wypadku powodzenia będzie ich absolutny koniec. Całe ich państwo zostanie odcięte od wzajemnych połączeń.
Generalnie rzecz biorąc, postaram się być mało agresywny, a raczej oportunistyczny. Jeżeli będę z sojusznikiem kogoś atakował, nie będę chciał chwały, tylko strategiczne zwycięstwa. Wykorzystując charakter państwa i dyplomatyczne zabiegi, postaram się rozbudować sieć koligacji w taki sposób, ażeby rozgrywać nemesis przeciwko sobie. [/hide]