Społeczeństwo i władza

[Skryba]

Społeczeństwo

[indent]Daʊ (dau) – wolni ludzie, rodzimowiercy, raczej posiadający ziemię na własność. Pańszczyzna nie istnieje, na rzecz wspólnoty płacone są jedynie podatki w naturze oraz wykonywane są prace w ramach królewskich projektów (budowa dróg, fortyfikacji etc).
Hawrupo – niewolnicy. Pojmani w wojnie, dzieci niewolników (także z małżeństw mieszanych), skazańcy. Najniższy stan, nie jest chroniony praktycznie przez żadne prawa, a ludzie z niego pochodzący traktowani są raczej jako własność, przedmiot. Ilość niewolników pracujących w domostwie czy na polu świadczy o bogactwie pana. Wymaga się od nich ogromnych nakładów pracy.
Naindi – szanowani wolni ludzie. Wywodzą się z najlepszych, elitarnych i zawodowych wojowników o znanym wśród ludu imieniu. Ich zawołania bitewne (dyidoi) są źródłem chwały dla całej ich rodziny, która czasami się nimi posługuje. Czasami za szanowanych uznaje się również mądrych rozjemców i doradców, a nie tylko wojowników.
Zasadniczo i prawnie wszyscy Djodoarowie są równi (poza niewolnikami rzecz jasna), rozróżnia się jednak ich status – czyli jak cię widzą, tak cię piszą. Ilość i jakość posiadanych narzędzi, niewolników, ile płaci się na rzecz wspólnoty w podatkach, a nawet noszone i posiadane stroje świadczą o tym z kim ma się do czynienia. Jeśli eksponujesz bogactwo (jihəʊbai), to nie ma w tym nic zdrożnego, wręcz jest to źródłem chwały.[/indent]

Społeczeństwo jest ksenofobiczne, obce zwyczaje, języki i religie (apostazja karana jest śmiercią) są traktowane z dużą rezerwą. Gwarantem praw obcokrajowców (hatheza) na ziemiach Djodoarów jest sam władca, który bierze ich w opiekę swoim autorytetem. Poza tym nie posiadają żadnych. Dlatego jeśli władca zdecyduje, że dana osoba lub grupa nie jest już pod jego opieką ... wtedy najlepiej będzie grzecznie opuścić granice. Djodoarowie uważają się za lud wybrany i mają o sobie bardzo wysokie mniemanie, a co z tego wynika, mały szacunek do obcych.
Kobiety są prawnie równe mężczyznom, oczywiście o ile spełniają warunki dla ludzi wolnych. Mogą i służą w wojsku (najczęściej jako veifthoheum, to jest tarczowniczka), a co za tym idzie, mogą też zostać wybrane na władczynię. Istnieją pewne uprzedzenia i nie jest to łatwa droga, ale żadne prawo jej nie zakazuje. Na pewno kobiety mogą bez przeszkód zarządzać majątkiem.

Władza

Król (dusuá) lub królowa (tel) wybierani są dożywotnio, nie istnieje zwyczaj dziedziczności władzy, chociaż zdarzały się w historii przypadki wyboru na władcę dziecka lub krewniaka poprzednika. Zasadniczo najbardziej ceniona jest siła (beikfst), która rozumiana jest jako siła charakteru jak i ciała. Władca musi być zdolnym, sprytnym i wytrwałym wojownikiem by prowadzić (brebe) swoich pobratymców, dlatego też ce cechy są cenione.

Specjalny sejm elekcyjny zwany jest Brauftreudi, biorą w nim udział wszyscy wolni ludzie (a zatem także część kobiet), natomiast największy wpływ na jego decyzje mają Naindi. Do czasu zaprzysiężenia praw i koronacji elekt zwany jest Brauft. Koronuje władcę najstarszy i najbardziej szanowany zarazem Djodoar. Koronacja musi odbyć się przy użyciu starożytnego artefaktu – Żelaznej Korony (Frihuntholuz). Nie posiada ona zdobień ani szlachetnych kamieni, przypomina raczej pogiętą i ostrą obręcz, na której odcisnął się dotkliwie ząb czasu. Jej symbolika jest bardzo ważna, podobno pochodzi od pierwszego króla, Theuvjubefta, jeszcze z czasów wędrówki. Bez korony nie można zostać prawowitym władcą.

Żelazna Korona

Władza bezpośrednia wiążę się nade wszystko z obronnością i prowadzeniem wojen. Jej limity są raczej zwyczajowe. Świętością jest nienaruszalność osoby i majątku wolnego człowieka, chyba że jest zdrajcą lub skazańcem (wtedy też traci swoją wolność). Najczęstsze zarzuty wobec władców przekraczających swą władzę dotyczyły właśnie sporów z wolnymi ludźmi, gdy król czy królowa chcieli zarekwirować jakieś dobra lub zniesławili córę czy syna dobrego domu. O prawach świadczą sejmy wolnych ludzi (Ufriuthoánli). Podejmują też ważne decyzje, które wymagają zasięgnięcia opinii ludu i bez której król czy królowa mogliby zostać posądzeni o tyranię.

Sejm wolnych ludzi

Na przestrzeni dziejów prowincje (ziemie) i miasta zyskiwały sobie zatwierdzenie swoich przywilejów, natomiast z okresu wielkiego bezkrólewia pochodzi zwiększony autorytet sejmów, decydujących coraz częściej o sprawach witalnych dla królestwa. Królowie przeciwdziałali erozji swojej władzy poprzez sojusz z kapłaństwem i wykreowaniem z nich posiadaczy ziemskich (albowiem jak wspomniano bogactwo kreuje władzę) lub też powołanie specjalnych inkwizytorów, zabezpieczających tradycyjne prawa i zależności majątkowe. Można zatem powiedzieć, że póki co istnieje pewna równowaga sił między różnymi organami władzy.