7 Cudów Świata

[AdDur]

Świątynia Boskiego Oddechu

W czasach świetności

Wiele jest wspaniałych budowli w Anszanacie, wiele jest ogromnych konstrukcji, wznoszonych przez kolejne tysiąclecia na chwałę bogów i pamiątkę czynów władców, których imiona pamiętane są dzięki ogromnym świątyniom, pomnikom czy miastom które wzniesiono na ich rozkaz. Dziesiątki tysięcy straciły życia trudząc się ku większej chwale swych śmiertelnych czy nieśmiertelnych panów. Żadne z tych dzieł nie dorównuje jednak Świątyni Boskiego Oddechu, której widok do dziś zapiera dech w piersiach pielgrzymów i podróżnych. W miejscu gdzie wzniesiono świątynię, według mitu, Ormuzd miał tchnąć życie w pierwszych ludzi - tym samym jest to kolebka rodzaju ludzkiego i miejsce gdzie objawił się sam Pan Światła. 

Dariusz był trzecim władcą z dynastii Anszanidów. Jego dziad, Cyrus wykuł królestwo w ogniu trzydziestoletniej kampanii, a ojciec - Bessos, poszerzył jego granice na całą Dolinę Daru. Dariusz odziedziczył silne, zjednoczone dzięki okrutnej acz sprawiedliwej polityce Bessosa władztwo. W przeciwieństwie do swego ojca czy dziada nie był wojownikiem, woląc spędzać dni w towarzystwie mędrców i studiując starodawne pisma. W kilka dni przed koronacją, gdy miał zostać oczyszczony pośród świętych ogni, straszliwa gorączka uderzyła w Dariusza, sprawiając że jego życie zawisło na włosku. Nic nie pomagały wysiłki najlepszych lekarzy, nic nie pomagały dekokty alchemików i ziołowe remedia - Dariusz umierał. W jak się wydawało ostatnią noc, Dariusza nawiedziły straszliwe koszmary w których pogrążony był w mroku - jednak nagle rozjaśniony został on płomieniem, który pochłonął wszystko, przepędzając mrok. 

O poranku, ku zaskoczeniu wszystkich Dariusz powstał z łoża śmierci, oświadczając że został uleczony dzięki łasce Pana Światła. 

Władca nigdy nie zapomniał o chorobie która prawie pozbawiła go życia i przysiągł, że w podzięce za uzdrowienie, wzniesie najwspanialszą i największą świątynię ku czci Ormuzda, jaką kiedykolwiek zbudowano. Tak oto zaczęły się prace nad Świątynią Boskiego Oddechu - które trwać miały trzy dekady i zakończył się dopiero za panowania syna Dariusza - Kambyzesa Chromego. Na budowę świątyni nie szczędzono kosztów ni wysiłków, a tysiące zarówno zwyczajnych robotników jak i niewolników czy jeńców wojennych trudziły się, wycinając kamienne bloki w górach Sogdiany i zwożąc je na miejsce budowy. Efektem był ogromny - według niektórych największy na świecie kompleks świątynny, którego centrum jest gigantyczny ziggurat o wysokości przekraczającej czterysta stóp (niewiele jeżeli w ogóle jest budowli wyższych od niego). Nie mniej imponujące były wybudowane wokół niego świątynie, biblioteki czy grobowce, jednak tym co najmocniej zapada w pamięć przybyszów są dwa monumentalne posągi lamasu - wysłanników Ormuzda. Wnętrza świątyni pokryte są płaskorzeźbami i reliefami opowiadającymi historię świata od jego zarania - jak i dzieje dynastii Anszanidów. Poszczególne sale noszą nazwy od opowieści, które przedstawione są na ich ścianach i tak na przykład jedną z nich jest Sala Koszmarów, w której upamiętniono chorobę i uzdrowienie Dariusza.

Przez stulecia Świątynia Boskiego Oddechu przyciągała tysiące pielgrzymów, a jej ognie były obficie podsycane przez licznych kapłanów i mnichów. Jej kres przyniosły wojny Sprzysiężenia Sprawiedliwych, gdy świątynia została zaatakowana i zbezczeszczona przez premię Turszan, jeden z licznych ludów sprowadzonych przez Cyrusa Szalonego aby walczyć ze zbuntowanymi satrapami. Ostatnim ciosem dla Świątyni Boskiego Oddechu było postępujące ocieplenie klimatu i rozrost Wielkiego Ergu, który stopniowo pochłania ruiny kompleksu. W na wpół zasypanych salach nadal można jednak spotkać pielgrzymów, chcących odwiedzić jedno z najświętszych miejsc ich religii, a na szczycie zigguratu rozpalany jest samotny ogień, widoczny z wielu mil...