Ziemie Æìr Dìnn (geografia)

[Kocurrrek]

UPPLAINND

[indent]Na samej północy kraj Æìr Dìnn graniczy z Upplandem, nazwanym tak przez Varangów przed wiekami przybyłymi tam ze wschodu. Niegościnna to kraina, gdzie zimy trwają długo i są mroźne, a latem niewiele jest  dni w których słońce wychodzi spoza ciężkich, nisko zawieszonych chmur, chłoszczących deszczem.
Kraj ten w całości pokryty jest surowymi górami o nagich szczytach, często osnutych mgłą. Nie są to góry tak wysokie jak pasma Cælih i Cæleidon na południu, ale nie sposób odmówić im pewnego majestatu, szczególnie od strony morza, z którego zdają się wręcz wyrastać. Mimo to Varangowie nazwali te góry “Karlimi”, być może dlatego, że wobec niebotycznych szczytów gór na zachodzie, w kolebce ich ludu, szczyty Upplandu rzeczywiście mogą uchodzić za mizerne. Inni wskazują, że dawni Varangowie nazwali tak te wzniesienia uznając, że pod nimi kryją się podziemne miasta karłów.
Doliny między pasmami gór porastają rzadkie lasy iglaste, a w dwóch miejscach, przechodzą one w zwarte bukowe i dębowe bory będące wyśmienitym źródłem budulca statków. Jeden z tych lasów, rozciąga się w zachodnim Upplandzie w dolinie Feyerdahl, a drugi obrasta dookoła wielkie jezioro górskie Engelsholm w Upplandzie wschodnim. Drugie, równie duże, prawie bliźniacze rozlewa się wręcz na płaskowyżu w zachodniej części kraju, na południe od doliny Feyerdahl i wręcz przeciwnie, nie ma tam zbyt wielu drzew. Góry te obfitują w mnogość strumieni i potoków, a i nie bez kozery zwie się Uppland czasem krainą wodospadow. Brak tam jednak większych rzek.
Wybrzeża obfitują w głębokie fjordy pomiędzy zboczami gór wyrastających z morza i niełatwo tam o płaski brzeg. Najwięcej niewielkich równin nadmorskich jest w głębi wielkich fiordów Eysevik i Hafnarvik, oraz wzdłuż Valvik przecinającego Uppland na pół niczym sztylet, na część wschodnią i zachodnią. U krańca tegoż fiordu znajduje się ujście Nidelvy nad którym powstała pierwsza osada Varangów - Valberg.  
Wzdłuż Nidelvy ciągnie się na południe szeroka dolina aż do przełęczy Skrælingskiej za którą można ujrzeć szerokie pasmo Æìnerdy płynącej majestatycznie na wschód wzdłuż południowych zbocz Gór Karlich. Za nią rozciąga się Æìr Dìnn.

Kraj ten nie jest zbytnio bogaty, ale posiada dobra, dzięki którym nie można uznać Upplandu za biedną prowincję zupełnie pozbawioną znaczenia. Bardzo dobre drewno z lasów nad Engelsholm i doliny Feyerdahl pozwalają Valbergowi zajmować drugą pozycję (po Vannaheim) wśród miast, w szkutnictwie. Co prawda transport drewna z górskich dolin jest trudniejszy niż Æinerdą do stolicy, ale Varangianie są twardym ludem. Ważne dla mieszkańców jest też rybołóstwo, a wśród niego wiosenne i jesienne łowy wielorybów. W zachodniej części Upplandu zachodniego, oraz w północnej części Upplandu wschodniego kwitnie też myślistwo na skóry i futra (szczególnie w zimę, gdy zwierzyna nabiera okrycie zimowe). Jednak bodaj najważniejsze dla regionu są złoża żelaza występujące w Øredahl we wschodnim Upplandzie.
Rolnictwo tu prawie nie istnieje, ale w wielu dolinach obecna jest hodowla bydła i kóz na skale większą niż przydomowego chowu, na południe całymi wozami słane są tego efekty: słynne Uppla .
Rzemieślnictwo ogranicza się do wspomnianego szkutnictwa, wyrobu broni i zbroi, oraz złotnictwa (w Valbergu) [/indent]