Ziemie Æìr Dìnn (geografia)

[Kocurrrek]

LOTHLAINND I SLÆDLAINND

[indent]Za rzeką Æìnerdą i miastem Arhus rozłożonym naprzeciw przełęczy prowadzącej w głąb Upplandu rozciągają się otwarte przestrzenie Lothlainndu i Slædlainndu, ciągnące się hen daleko na południe, aż po ciemna taflę Loc Luinn. Gdzieniegdzie rosną zagajniki drzew, lub nawet niewielkie laski, a nad strumieniami rosną gęste chaszcze i krzewy, ale w większości cały teren porośnięty jest jedynie soczysta trawa i uprawami sianymi przez mieszkańców. Na północy teren jest pofałdowany łagodnymi pagórkami i dopiero na wysokości traktu còirdìlaeńskiego, za Grzbietem Ær'Callana przechodzi w dosyć płaską równinę. Grzbiet ten jest ciągiem wysoczyzny niskich wzgórz o bardzo łagodnych zboczach i stamtąd biorą źródła niezliczone strumienie płynące na północ, ku Æìnerdzie, lub na południe, ku Loc Luinn i rzece Finn. Dopiero na północnym zachodzie Grzbiet Ær'Callana staje się coraz wyższy, przechodząc coraz bardziej w klasyczne wzgórza o bardziej stromych stokach, przechodząc w leżące już na ziemiach pomorza ærdińskiego, Wilcze Wzgórza. Po obu stronach tego grzbietu są dwa miasta. Wielkie Dunlaigheim na południu, oraz mniejsze, ale nie ustępujące innym miastom królestwa: Kædveenherd. Jego nazwa zdaje się kłamać, bo kilka wieków wycinania drzew sprawiło, że lasy zaczynają się dopiero w z znacznym oddaleniu od grodu, więc nijak jest to ''brama' do wielkiej puszczy zaczynającej się na rubieżach Lothlainndu.

Ziemie te nie mają zbyt wiele do zaoferowania ich mieszkańcom jeżeli chodzi o dobra naturalne. Wprawdzie słyną z wyśmienitej jakościowo gliny znad kilku niewielkich dopływów Æìnerdy, a na południu i zachodzie Lothlainnd drwale trzebią rubieże wielkiej puszczy kædveńskiej, to jest wszystko co równiny i wzgórza w centralnej części królestwa dają Æirdinnczykom. Można tu jeszcze dodać bogate w ryby wody Loc Luinn i występujące gdzieniegdzie złoża kamienia, ale to niestety wszystko. Mimo to, jest to po pomorzu ædrińskim najbogatsza część kraju, a zawdzięcza to ziemi.  Prowincja ta stanowi główny spichlerz królestwa dostarczając ogromne ilości zboża, oraz mięsa z ogromnych stad krów wypasanych na łąkach bogatych w sycącą trawę. W Slædlainnd, gdzie ziemie są bardziej urodzajne, uprawy są stosowane częściej niż wypasy, zaś w Lothlainnd wręcz przeciwnie. Poza bydłem wypasanym na łąkach i hodowlą trzody chlewnej po ludnych wsiach i na farmach, bardzo dla mieszkańców ważna jest hodowla silnych koni, z których te ziemie słyną. Najbogatsze klany posiadają całe stadniny Gallowayów w które zaopatrują rycerstwo, lub sprzedają jako siłę pociągową królestwa, ale nader często rumaki te stanowią tez część handlu z krajami ościennymi.
W miastach kwitną chyba wszystkie dziedziny rzemiosła i ciężko byłoby wskazać takie, w którym mieszkańcy tutejszych grodów się specjalizują, Ważne są natomiast handlowo. Przez Dunlaigheim przebiegają wszystkie najważniejsze trakty królestwa, zaś w Kædvenherd co roku organizowane są w lato wielkie targi końskie, na które przybywają Æirdinnczycy ze wszystkich zakątków królestwa.[/indent]