Ziemie Æìr Dìnn (geografia)

[Kocurrrek]

VESTMARK I POGÓRZE ANNARIECKIE

[indent][indent]Puszcza kædveeńska zdaje się nie zasługiwać na swą sławę gdy wjechać do Vestmarku traktem còirdìlaeńskim. Nie można ujrzeć lasu przez długi czas, gdyż wzdłuż szlaku handlowego gęsto jest od farm i wsi, a co za tym idzie przebiega on między łąkami i uprawnymi polami, oddzielanymi litościwie pozostawionymi zagajnikami drzew. Pokolenia drwali zrobiły swoje i jeno na horyzoncie zamajaczy jakaś ściana lasu, choć prędzej to niewyręb stanowiący odnogę boru, a nie właściwa część puszczy. Taki krajobraz ciągnie się po Clairehus wzniesione na prawym brzegu Æìnerdy, w miejscu gdzie do tej rzeki wpada jej południowy dopływ - Æbhener. Górujący nad miastem, wzniesiony podobnie jak i ono przez Roberta d’Hesbaye, Zamek Nesle strzeże granicy. Ziemie dzikich Còirdìlaeńczyków zaczynają się po drugiej stronie rzeki, w oddali trochę na południe można zobaczyć szczyty ich warowni, Dunnotar.
Osady Æìrdinnerczyków ciągną się wzdłuż Æbhener i urywają dopiero u podnóża Gór Annarieckich. Na tej wysokości w kierunku północno zachodnim puszcza jest rzadsza i nie brak w niej aż po Lothlainnd niewielkich osad ludzi żyjących z lasu. Zamieszkane ziemie Vestermarku stanowią zatem koło wokół boru pierwotnego i nieprzebytego. Wykarczowane przestrzenie wzdłuż traktu còirdìlaeńskiego i nad brzegami rzek, łączą się z leśnymi osadami na Lothlainndzkim pograniczu i nad Æbhener.
Pierwotna, dzika puszcza nie zamyka się jednak na tej części opasanej pętlą ludzkich osad, bo na południowym wschodzie Vestmarku knieja biegnie dalej, porastając wzniesienie pogórza annarieckiego. Jest to najbardziej dzika część całego królestwa, a las porastający góry jest dosłownie nieprzebyty. Rzednie on dopiero nad szeroką górską doliną ciągnącą się na północny-wschód aż po Slædlainnd, a na południowy-zachód przez Szarą Przełęcz chronioną przez Szara Strażnicę, wiedzie ku księstwu Annariety. Dolina ta jest zaludniona i dawno wycięto lasy, które ją porastały. To tu kończy się wielka kædveeńska puszcza.
Po wschodniej stronie doliny pogórze annarieckie ciągnie się dalej pasmem szczytów wyrastających ponad rzeką Tay. Bierze ona początek w górach Cælih, a wpływa do Loc Luinn w miejscu gdzie wzniesiono miasto Guinness. Gród ten leży po obu stronach ujścia rzeki i ten prawy brzeg oficjalnie jest częścią miasta, a więc i pogórza annarieckiego, choć rzeka Tay była zawsze granicą oddzielającą te ziemie od Pogórza Caelih rozciągającego się na wschodzie.

Czyż można powiedzieć, że kraina w większości niedostępna i nieprzyjazna człowiekowi może być bogatą? Na przykładzie Vestmarku można powiedzieć, że tak. Mieszkańcy południowo-zachodniej części królestwa czerpią z puszczy niezmierzone dobra. Co dzień grupy flisaków spławiają ku Vannaheim drewno Æbhener i Æìnerdą, a na barkach płyną futra i skóry, smoła i dziegieć, żywica, miody i drzewny węgiel.
Rolnictwo oraz hodowla nie jest na tyle powszechne i prężne, by wyżywić ludność prowincji bez przywożenia zboża i mięsa ze Slædlainnd i Lothlainnd, ale z szczególnie w okolicach Clairehus i Guinness jest wiele farm i wsi pośród pól uprawnych i pastwisk.
Rzemieślnictwo zdawałoby się w głównych dwóch miastach nastawione na przetwórstwo leśnych towarów. Jest tak w istocie w przypadku Clairehus, ale w Guinness bardzo jest rozwinięta gałąź tkacka dzięki stałemu napływowi wełny dostarczanej przez Dìnndilaeńczyków z Caelih
Zarówno dla Vestermarku, jak i Pogórza annarieckiego ważny jest też handel. Przez krainy te przebiegają dwa główne lądowe szlaki handlowe do ościennych państw. Królestwa Còirdìlaeńczyków i Księstwa Annarietty.[/indent]