05-Jan-2019, 09:50 AM
Jantar, 1201
W centralnej części Imperiusa leży mała kraina, porosła lasami, gdzie zboża łan złocisty obradza co rok, a kmiecie wiodą prosty i spokojny żywot. Kraj, który tam się mieści od wielu lat był na uboczu historii, co pasowało zarówno jego mieszkańcom jak i rządzącym. Niestety czasy spokoju dla tych malutkich ziem się skończyły na jesień roku poprzedniego.
Jantar od wielu pokoleń był rządzony przez dynastię Rawiczów. Władcy z tego rodu wybitni nie byli, lecz i nie wpędzali krainy w kolejne zawieruchy, czym zaskarbili sobie wdzięczność i oddanie poddanych. Kiedy zatem na tron wstępował książę Burzmir, wielu ludzi obiecywało sobie kierowanie się starą sprawdzoną drogą. Książę w polityce zagranicznej podtrzymał odwieczną tradycję (alians z pobliskim Zakonem) co miało zapewnić kolejne lata stabilności. Natomiast w przeciwieństwie do poprzednika zaczął wydawać liczne uczty i turnieje (pono pod wrażeniem Annarietty, w której to przebywał w młodości), co szybko uszczupliło skromny skarbiec książęcy. Jednak Burzmirowi nie w smak było ograniczanie wydatków, zatem by znaleźć pieniądze na spłatę zaciągniętych zobowiązań kazał parę lat temu podnieść podatki. Ludność na wsiach i w nielicznych miastach zaczęła złorzeczyć nieroztropnemu władcy, lecz nastroje nie były wybuchowe – wszak wiedziano, że pan ma kaprysy jak poprzednicy i może mu na starość przejdą. Jednak lata mijały, a poborcy książęcy dalej zdzierali z lokalnych kmiotków. Wtem przyszła w Księstwie wielka susza roku 1199, kiedy to większość plonów obumarło na polach, a w państwie wybuchłby głód, gdyby nie zakupione zboże od sojuszniczego zakonu. Nawet w czasie kiedy wieśniacy mieli ledwo co wrzucić do kotła, książę podatków nie obniżył. Wreszcie kmiecie nie wytrzymali i zaczęli rąbać poborców książęcych. Pierwszy pono został nabity na pal we wsi Biały Sad. Wtem kościół się wmieszał, aby nie dopuścić do dalszego rozlewu krwi. Pod przywództwem proboszcza Sławomira do księcia poszła błagać delegacja chłopów i mieszczan. Nawet ich Burzmir nie wysłuchał, a Sławomira kazał powiesić na wałach swego grodu. To przelało czarę goryczy i kraj powstał przeciw swemu władcy. Kniaź zamknął się z drużyną w swym grodzie, gdzie oczekiwać miał pomocy od Zakonu – nie wiedział, że Wielki Mistrz zerwał wszelkie pakty na wieść o kaźni duchownego adronistycznego. Może jednak doczekałby zimy, kiedy chłopi by się do domów rozeszli, gdyby nie dowódca książęcy Radost, który w nocy pochwycił Burzmira i obwiesił go na tej samej szubienicy, na której konał Sławomir. Bramy zostały otwarte, a uradowane pospólstwo obwołało Radosta swym panem.
Kiedy Burzmir wydawał ostatnie podrygi swego życia jego rodzina salwowała się ucieczką. A ze względu, że w samej rodzince nie panowała zgoda to rozjechali się w różne strony. Kiedy bunt się zaczął na północ umknął książęcy bękart – Bolemir. Zajechał on wraz z kilkoma szlachcicami z Jantaru, na dwór Króla Braniborii i poprosił o schronienie. Mimo, że z prawego łoża nie jest (Burzmir go doprawdy legitymizował, lecz jeszcze za jego życia nie było pełnej akceptacji tego faktu), już tytułuje się Księciem Jantaru. Córki Burzmira z pierwszego małżeństwa Przemira i Rosława przebywały w odwiedziny u Gaworskich – krewnych jej matki kiedy wszystko to się stało. W obawie o ich życie, Walmir Gaworski zabrał dziewczyny i na łodzi przebył jezioro by szukać azylu u Djodoarów. Teraz czekają w mieście portowym na decyzję króla, czy ich przyjmie czy dalej każe im się wyprawić. Wreszcie, dzięki poświeceniu paru wiernych wojów z masakry udało się ujść żonie Burzmira – Wszeborze, wraz z dziećmi – córką Malwą i dziedzicem korony Samborem. Pod ochroną krewnych Babiczów oraz wraz z resztkami dworu ksiązęcego, przekroczyli oni granicę z Zakonem by u dawnego sojusznika szukać wsparcia dla roszczeń małego księcia. A tymczasem kiedy krewniacy Burzmira skrywają się po odległych dworach, Radost rozsiada się na swym siedzisku rządząc tak jak Jantarczycy to lubią – łagodnie. Doprawdy jego władza nie jest efektywna, a skarbiec kraju dalej kuleje mimo zakończenia wystawnego trybu życia dworu, lecz chłopi wreszcie odetchnęli od wysokich podatków i chociażby dlatego gotowi są walczyć ramię w ramię z Radostem.
W centralnej części Imperiusa leży mała kraina, porosła lasami, gdzie zboża łan złocisty obradza co rok, a kmiecie wiodą prosty i spokojny żywot. Kraj, który tam się mieści od wielu lat był na uboczu historii, co pasowało zarówno jego mieszkańcom jak i rządzącym. Niestety czasy spokoju dla tych malutkich ziem się skończyły na jesień roku poprzedniego.
Jantar od wielu pokoleń był rządzony przez dynastię Rawiczów. Władcy z tego rodu wybitni nie byli, lecz i nie wpędzali krainy w kolejne zawieruchy, czym zaskarbili sobie wdzięczność i oddanie poddanych. Kiedy zatem na tron wstępował książę Burzmir, wielu ludzi obiecywało sobie kierowanie się starą sprawdzoną drogą. Książę w polityce zagranicznej podtrzymał odwieczną tradycję (alians z pobliskim Zakonem) co miało zapewnić kolejne lata stabilności. Natomiast w przeciwieństwie do poprzednika zaczął wydawać liczne uczty i turnieje (pono pod wrażeniem Annarietty, w której to przebywał w młodości), co szybko uszczupliło skromny skarbiec książęcy. Jednak Burzmirowi nie w smak było ograniczanie wydatków, zatem by znaleźć pieniądze na spłatę zaciągniętych zobowiązań kazał parę lat temu podnieść podatki. Ludność na wsiach i w nielicznych miastach zaczęła złorzeczyć nieroztropnemu władcy, lecz nastroje nie były wybuchowe – wszak wiedziano, że pan ma kaprysy jak poprzednicy i może mu na starość przejdą. Jednak lata mijały, a poborcy książęcy dalej zdzierali z lokalnych kmiotków. Wtem przyszła w Księstwie wielka susza roku 1199, kiedy to większość plonów obumarło na polach, a w państwie wybuchłby głód, gdyby nie zakupione zboże od sojuszniczego zakonu. Nawet w czasie kiedy wieśniacy mieli ledwo co wrzucić do kotła, książę podatków nie obniżył. Wreszcie kmiecie nie wytrzymali i zaczęli rąbać poborców książęcych. Pierwszy pono został nabity na pal we wsi Biały Sad. Wtem kościół się wmieszał, aby nie dopuścić do dalszego rozlewu krwi. Pod przywództwem proboszcza Sławomira do księcia poszła błagać delegacja chłopów i mieszczan. Nawet ich Burzmir nie wysłuchał, a Sławomira kazał powiesić na wałach swego grodu. To przelało czarę goryczy i kraj powstał przeciw swemu władcy. Kniaź zamknął się z drużyną w swym grodzie, gdzie oczekiwać miał pomocy od Zakonu – nie wiedział, że Wielki Mistrz zerwał wszelkie pakty na wieść o kaźni duchownego adronistycznego. Może jednak doczekałby zimy, kiedy chłopi by się do domów rozeszli, gdyby nie dowódca książęcy Radost, który w nocy pochwycił Burzmira i obwiesił go na tej samej szubienicy, na której konał Sławomir. Bramy zostały otwarte, a uradowane pospólstwo obwołało Radosta swym panem.
Kiedy Burzmir wydawał ostatnie podrygi swego życia jego rodzina salwowała się ucieczką. A ze względu, że w samej rodzince nie panowała zgoda to rozjechali się w różne strony. Kiedy bunt się zaczął na północ umknął książęcy bękart – Bolemir. Zajechał on wraz z kilkoma szlachcicami z Jantaru, na dwór Króla Braniborii i poprosił o schronienie. Mimo, że z prawego łoża nie jest (Burzmir go doprawdy legitymizował, lecz jeszcze za jego życia nie było pełnej akceptacji tego faktu), już tytułuje się Księciem Jantaru. Córki Burzmira z pierwszego małżeństwa Przemira i Rosława przebywały w odwiedziny u Gaworskich – krewnych jej matki kiedy wszystko to się stało. W obawie o ich życie, Walmir Gaworski zabrał dziewczyny i na łodzi przebył jezioro by szukać azylu u Djodoarów. Teraz czekają w mieście portowym na decyzję króla, czy ich przyjmie czy dalej każe im się wyprawić. Wreszcie, dzięki poświeceniu paru wiernych wojów z masakry udało się ujść żonie Burzmira – Wszeborze, wraz z dziećmi – córką Malwą i dziedzicem korony Samborem. Pod ochroną krewnych Babiczów oraz wraz z resztkami dworu ksiązęcego, przekroczyli oni granicę z Zakonem by u dawnego sojusznika szukać wsparcia dla roszczeń małego księcia. A tymczasem kiedy krewniacy Burzmira skrywają się po odległych dworach, Radost rozsiada się na swym siedzisku rządząc tak jak Jantarczycy to lubią – łagodnie. Doprawdy jego władza nie jest efektywna, a skarbiec kraju dalej kuleje mimo zakończenia wystawnego trybu życia dworu, lecz chłopi wreszcie odetchnęli od wysokich podatków i chociażby dlatego gotowi są walczyć ramię w ramię z Radostem.