Hufce Æìr Dìnn (wojskowość)

[Kocurrrek]

LAINNDLEIDANG

[indent]Pospolite ruszenie obejmuje rody możnych (Hautættin) oraz klany æirdinnczyków i jest to obok danin, druga z najwyższych powinności poddanych względem króla. W odróżnieniu jednak od płacenia różnorakich podatków, stawianie się do walki (przynajmniej dla wysokich rodów varangskich, oraz członków klanów) czynione jest z ochotą o ile idzie o obronę królestwa. Lainndleidang mniej chętnie uczestniczy w najazdach na kraje ościenne, ale i tak wiele mocniej to sobie ceni niż Borgleidang.
Oddziały te dzielą się na dwa typy jazdy: chorągwie rycerskie i chorągwie klanowe.

[indent]Chorągiew rycerska
Wysokie rody Varangów (Hautættin), będące u władzy i zarażone pewnymi cechami kultury annarieckiej, do boju stają niewiele różniąc się od południowego rycerstwa.
Każdy z rycerzy posiada ciężką warstwową kolczugę lub zbroję łuskową wzmacnianą z wierzchu elementami metalowego pancerza (np. naramienniki), oraz elementami z utwardzanej skóry. Pancerz skórzany wzmacniany elementami kolczymi noszą też rumaki. Wśród Varangów, którzy przeszli na drogę rycerstwa nie przyjęła się jednak tarcza w boju konnym. Owszem, wielu ma typową okrągłą tarczę varangską, ale nie używają jej w walce z konia nosząc zwykle przewieszoną przez plecy. Pełni ona raczej formę dekoracyjno-rozpoznawczą. Na niej wszak jest herb, a sylwetka jeźdźca z tarczą na plecach wydaje się masywniejsza (co minimalnie może oddziaływać na psychikę wroga). Dopiero gdy padnie koń, rycerze sięgają po tę osłonę i stają się wtedy cholernie sprawnym i srogo opancerzonym tarczownikiem. Zamiast tarczy, w konnym boju Hautættin trzymają w drugiej ręce lżejszą broń (krótki miecz, toporek, nadziak, etc.) Główną bronią jest długa włócznia, a po jej strzaskaniu… co kto lubi. Cepy bojowe na długich trzonkach, długie miecze, topory jeździeckie, ot malownicza mieszanka.
Nie wszyscy wojowie w chorągwi to rycerze, bo wliczają się do nich również ich giermkowie, ale nie odbiegają oni od swych Hauldr (rycerzy) ani uzbrojeniem, ani umiejętnościami.
Taktyka jest prosta. Przełamujące szarże najczęściej stosowane przeciw masom piechoty. Nawet włócznicy nie są bezpieczni od uderzenia Hautættin, bo rozpędzony ciężki rumak z ciężkim jeźdźcem na grzbiecie ma taką masę, że nawet nadziewając się na włócznie i tak obali obrońców swym ciałem otwierając drogę następnym szeregom szarżujących. W przypadku twardego przeciwnika kryjącego się za lasem długich włóczni i pik, Hautættin stosują jednak często inną taktykę. Zamiast uderzać szarżą, obrzucają zwarty szyk wroga włóczniami i toporami, po czym oddalają się by giermkowie dostarczyli im nową broń i albo powtarzają manewr, albo znów zmieniają taktykę by pocisnąć jednak szarżą.

typ: ciężkozbrojna konnica
liczebność: 250 rycerzy
cechy: PR, Zdyscyplinowani, Druzgocząca szarża [spec.], Miotacze włóczni/toporów [spec.]
ilość: 17% wojsk



Chorągiew klanowa
Wielu æirdinczyków dysponujuących wierzchowcem, służy w chorągwiach rycerskich jako giermkowie dla Hautættin, jednak tylko najlepsi i wykazujący się dyscypliną mogą tego doświadczyć. Pozostali członkowie klanów aedrińskich stawiający się na rozkaz króla konno, formowani są w chorągwie klanowe lekkiej jazdy.
Ich uzbrojenie bardzo odbiega od siebie. Głowy klanów często uzbrojeni są prawie tak jak rycerze, a z drugiej strony najbiedniejsi stawiają się może i w siodle, ale jedynie ze skórznią na ciele i toporem w dłoni. Niektórzy mają proste, lekkie kusze jeździeckie, lub krótkie łuki, a zdarzają się wśród nich nawet konni procarze.
W walce, ta hałastra nie ma zbytnio szans dotrzymać pola dobrze zorganizowanej kompani choćby zwykłej piechoty, dlatego pełnią rolę raczej zwiadowców armii i łupią tereny wroga spędzając trzodę na prowiant, albo wyłapując jeńców. Wyjątkiem są nieopatrznie pozostawione przez dowódcę wroga, bez osłony innych jednostek, kompanie strzeleckie. Szybkość, mobilność i niebywała ruchliwość konnicy klanowej, to prawdziwy bicz boży na biednych łuczników. Jazda ta oczywiście nie kierowana do właściwej bitwy, potrafi często nagle pojawić się jakby znikąd by wpaść w pełnym cwale w szeregi pozostawionych samych sobie łuczników i pozostawić za sobą krwawe zgliszcza.

typ: lekkozbrojna konnica
liczebność: 500 jeźdźców
cechy: PR, Niezdyscyplinowani, Przeciw dystansowym, Łupieżcy, Zwiad
ilość: 17% wojsk[/indent][/indent]