Hufce Æìr Dìnn (wojskowość)

[Kocurrrek]

BORGLEIDANG

[indent]W ramach pospolitego ruszenia obowiązek wystawienia wojsk ciąży również na miastach królestwa. Te w całości składające się z bitej piechoty kontyngenty nawet w połowie nie są złożone z mieszczan. Kupcy i rzemieślnicy wolą opłacić się  wystawić w swoim imieniu zawodowego, lub choćby dobrze wyszkolonego rębajłę, zamiast ryzykować w boju i zostawiać swój interes bez doglądu. Takich ‘zastępców’ znajdują na prowincji, w klanach. Wielu æirdinczyków mieszkających po wsiach specjalizuje się właśnie w rzemiośle wojennym najmując się mieszczanom. Często te relacje zastępstwa w boju’ między rodzinami mieszczan i klanowymi, są stałe i utrzymują się z pokolenia na pokolenie.
Są to oddziały mieszane  ciężkozbrojnej piechoty i strzelców.


[indent]Hufiec piechoty miejskiej
Æirdinnczycy służący w tej formacji jako tarczownicy uzbrojeni są w ciężkie kolczugi (lub przynajmniej mocne skórznie), duże tarcze, krótkie miecze, długie topory, włócznie i oszczepy. Uzbrojenie nie jest jednolite, gdyż toporncy nie mają włóczni i odwrotnie. Specyficzną taktyką na polu bitwy jest obrzucenie szarżującego na nich wroga oszczepami z najbliższej odległości (tak zwane “prosto w ryj”) i następujący tuż po tym, śmiały i agresywny kontratak w celu złamania przerzedzonego wroga (korzenie ma to w tradycjach dinndileańskich). W przypadku silniejszego przeciwnika, na którego może to nie wystarczyć, po obrzuceniu oszczepami tarczownicy stawiają charakterystyczną dla nich ścianę tarcz i starają się wiązać wroga walką tak długo, póki inne oddziały nie załatwią sprawy na flankach, a przez ten czas dalsze szeregi sponad głów pierwszej linii leją po łbach wrogów długimi toporami. Często w murze tarcz otwiera się “furty” pozorujące złamanie szyku. Wpuszcza grupę kilkunastu ucieszonych przeciwników, po czym tarczownicy pierwszego szeregu znów zamykają ścianę tarcz, a na wpuszczonych tak w głąb szyku wrogów spadają ciosy praktycznie ze wszystkich stron w formie prawie że brutalnej egzekucji (korzenie ma to w tradycjach varangskich).

Æirdinnczycy służący w tych formacji jako strzelcy uzbrojeni są w skórznie (lub choćby pikowane przeszywanice), kusze (rzadziej łuki) i różnoraką broń ręczną (najczęściej topory). Cechą charakterystyczną hufów strzelczych, jest posiadanie przez większość z wojów tarcz (noszonych na plecach), podobnych do tych, którymi posługują się tarczownicy. To daje osłonę kusznikom przed wrażym ostrzałem, gdy odwracają się i pochylają by naciągnąć swe kusze. Poza tym w przypadku potrzeby stanięcia do walki wręcz, strzelcy stają się słabszą namiastką tarczowników, przez co w razie walki wręcz ich szanse na przetrwanie zdecydowanie rosną.

typ: ciężkozbrojna piechota, średniozbrojni strzelcy
liczebność: 500 piechurów (300 tarczowników/200 strzelców)
cechy: PR, Zdyscyplinowani, Dystansowi, Miotacze oszczepów [spec.], Mur tarcz [spec.]
ilość: 17% wojsk[/indent]