[PRZYJĘTY] Cesarstwo Ta'in - Badet

[Badet]

[hide]Na razie jedynym z którym coś więcej jest dogadane to Isy, Xiańczycy to ludzie od niego.
Co do reszty to generalnie poza wędrówką ludów którą bym promował na 700-500 lat temu nie ma zbyt wiele połączeń, bo też nikt specjalnie blisko nie siedzi. Aeir Denn jest zbyt nowe żeby były z nim jakieś większe kontakty (Era Ciszy wtedy trwała, splendid izolejszyn), ewentualnie ich przodkowie mogli dopomóc w zniszczeniu państwa Cao. [/hide]

Religia
Pierwotnie na ziemiach Tainów panował politeizm i kult przodków. Po podboju przez władców Zho jako element spajający państwo przyjęto nadrzędny kult Ta - Nieba. Prawdopodobnie pierwotnie było to spersonifikowane bóstwo, swoisty "król bogów", przewodniczący panteonowi. Z czasem jednak Niebo stało się abstrakcyjnym konceptem wcale nieprzedstawianym w postaci człowieka. Tainowie to dosł: "ludzie pod niebem", albo "ludzie podlegli niebu". Kult Nieba stał się kultem harmonii i porządku. Oczywiście towarzyszyły mu obrzędy oddawania czci przodkom i duchom natury. Kapłanami byli królowie, którzy przewodniczyli obrzędom, najwyższym kapłanem i dostojnikiem był oczywiście król zwierzchni - pośredniczył on między Niebem i ziemią, sprawując władzę z nadania nieba i przy jego aprobacie.
Przybycie ludu Xian sprawiło, że przynieśli oni ze sobą swoich bogów. Doprowadziło to do panteonu tradycyjnych lokalnych bóstw szereg "Większych Bogów", którym oddawano podobną cześć co przodkom i lokalnym duchom (które też często były tożsame - po śmierci zasłużonego przodka jego duch mógł stać się patronem pola, na którym pracował, albo jeziora, na którym łowił ryby). Xiańczycy mniej lub bardziej restrykcyjnie tępili takie odstępstwa od ich wiary, którą próbowali szerzyć, co prowadziło oczywiście do rozmaitych wystąpień ludności. Nie obalili oni (albo nie byli w stanie) kultu nieba, który ostatecznie przemienił się w kult pewnej abstrakcyjnej siły - harmonii, rozumianej jako porządek, pokój, dostatek i sprawiedliwość społeczną. 
Po rozpowszechnieniu się yuanizmu powstały na ziemiach Ta'in pierwsze klasztory, w których pojawili się mnisi - dążący do przybliżenia do harmonii siebie samych lub całego świata, poprzez swoje jednostki. Poza mnichami do Kasty Oświeconych Przysiąg, która wówczas powstała, zaczęli dołączać także artyści, tworzący piękno (a przez to przybliżający do harmonii) i wszyscy inni, którzy poprzez rozwój swych talentów mieli stać się bliżsi harmonii, ideału. Wśród nich są również wróżbiarze lub mistycy o różnym stopniu szarlatanizmu lub racjonalizmu. 
Poza mnichami w kulturze Tainów nie ma typowych kapłanów - najwyższymi łącznikami z Niebem są Cesarze, którzy dopełniają wielu tradycyjnych państwowych rytuałów - składania ofiar, przewodniczenia wróżeniu, rozmaitym ceremoniom. Często mianują też oni najróżniejszych urzędników na stanowiska mistrzów ceremonii, którzy zastępują ich przy różnych okazjach. 

Yongizm
Yongizm to system filozoficzny opierający się na dwóch podstawowych konceptach. Pierwszym z nich jest zen - humanizm. Jest to zbiór cnót (sprawiedliwość, współczucie, wykształcenie, rozwaga, odpowiedzialność), którym powinien odznaczać się człowiek szlachetny. Dążenie do osiągnięcia zen to dao - droga. Podążanie drogą prowadzi do osiągnięcia harmonii, przybliżenia do Ta (Nieba). Nagrodą dla człowieka szlachetnego jest spokój sumienia, dobrze spełnionego obowiązku. Warto przy tym zaznaczyć że człowiekiem w pełni szlachetnym może być ten, komu Niebo dopomoże w jego staraniach - czyli właśnie potomkowie zachodnich Zho. W sferze polityczno-społecznej yongizm jest bardzo konserwatywny - głosi nadrzędność rodziny nad człowiekiem, państwa nad jednostką. Władcy (których ideałami byli zachodni cesarze Zho) obdarzeni są Mandatem Niebios, który upoważnia ich do bycia ponad prawem. Jednocześnie, jako iż nie ma już władców tak szlachetnych jak ci sprzed eonów, władcy poszczególnych ludów winni jednoczyć się i współpracować pod przewodnictwem obdarzonych mandatem niebios zachodnich Zho (lub ich potomków), by zbliżyć się do harmonii. Przez wiele setek lat yongizm był oficjalną filozofią państwową i odcisnął ogromny wpływ na wygląd tradycyjnej rodziny czy społeczności Tainów. 

Yuanizm
Yuanizm to kolejny niezwykle powszechny system filozoficzny, znacznie młodszy od yongizmu. Jest on wobec niego wielką polemiką - głosi bowiem że człowiekiem szlachetnym może podążać nie tylko wybraniec posiadający zen, ale każdy, kto stara się postępować zgodnie z dao. Każdy człowiek ma swoje przypisane miejsce w świecie, który jest ściśle opisany, harmoniczny i idealny w swojej naturze. Człowiek przyjmujący swoje miejsce w świecie działa zgodnie z dao i przybliża się do harmonii. Człowiek burzący ład, działa przeciw dao i należy go powstrzymać, tak jak należy powstrzymać brata, który burzy kolumny wspólnego domu. Według yuanizmu każde stworzenie i istota jest precyzyjnie określone w hierarchii i ma precyzyjnie określone prawa i przywileje: bogom i duchom należy oddawać cześć w określonym porządku i umiarze, bez przesady, która prowadzi do pychy. Urzędnicy nie mogą żądać od ludu zbyt wiele, bo burzą tym samym harmonie. Władcy nie mogą gnębić ludu, bo burzą tym samym harmonie. Z drugiej strony lud nie może nie kochać władcy, bo burzy wtedy harmonie. Z jednej strony więc yuanizm ogranicza kompetencje rzeczywistych organów władzy, z drugiej jednak jeszcze bardziej wzmacnia religijną pozycje władcy, a zwłaszcza Cesarza, które to słowo wywodzi się od zwrotu Namiestnik Niebios. Stoi on między bogami i winna być mu oddawana równa co im cześć. Z drugiej strony, yuanizm twierdzi że mandat niebios nigdy nie jest przyznawany na wieczność - każda dynastia w końcu wymrze lub utraci harmonie i winna wtedy być zastąpiona. Tak więc w pewien sposób sankcjonuje to dokonany przez twórcę yuanizmu zamach stanu, który dokonał się w czasie Ery Yuan. 

Poza tymi dwoma głównymi filozofiami funkcjonują też dziesiątki pomniejszych systemów filozoficznych, zwykle tępionych przez państwo jako niezgodnych z oficjalną doktryną. Niemniej zdarza się, że co bardziej tolerancyjni cesarze nastawiają ucha na inne teorie.