[PRZYJĘTY] Cesarstwo Ta'in - Badet

[Badet]

Organizacja i gospodarka
Od czasów Han Yu przy cesarskim pałacu istnieją cztery główne urzędy: kanclerza południa, północy, wschodu i zachodu. Stanowią oni Małą Radę, albo Radę Lewej Ręki. Przyjmują oni posłów, mianują urzędników niższego szczebla (do określonej rocznej pensji, powyżej której urzędnicy mogą być mianowani jedynie przez cesarzy) i zajmują się sprawami wojskowymi. Jurysdykcja każdego z nich rozciąga się nad jedną czwartą cesarstwa, której położenie odpowiada mniej więcej nazwie urzędu. Poza Małą Radą istnieje jeszcze Duża Rada, albo Rada Prawej Ręki. Zasiadają w niej lordowie magistrzy, mianowani przez cesarzy. Zajmują się oni zadaniami zleconymi przez cesarzy. Ich liczba jest różna, tak samo jak różne są ich kompetencje. Od niekiedy bardzo szerokich (magistrat wojny zajmujący się sprawami stałej armii, albo magistrat danin, zajmujący się pobieraniem podatków) po bardzo wąskie (magistrat latawców przy pałacu cesarskim). 
Cesarstwo podzielone jest na prefektury, zarządzane przez prefektów. Największe miasta są wyłączone z jurysdykcji prefektów i oddane pod zarząd gubernatorów. 
Prefektury podzielone są na dystrykty, nadzorowane przez inspektorów. Każdych kilka dystryktów stanowi jeden rejon, w którym urzęduje sędzia regionalny, dysponujący władzą sądowniczą, ale nie wykonawczą. Jest on ostateczną instancją dla kast mieszczan i chłopów. 
W dystryktach ziemia uprawna pogrupowana jest w system studniowy. Oznacza to że każda kwadratowa lub prostokątna powierzchnia uprawna dzielona jest na dziewięć części. Środkowa działka jest państwowa, pozostałe osiem zaś rozdane jest chłopom (na zasadzie dzierżawy wieczystej, bowiem zgodnie z tradycją cała ziemia pod niebem należy do cesarzy), którzy płacą (zwykle dziesiecioprocentowy) podatek od swych upraw państwu, a także zobowiązani są do pracy na państwowym polu z którego dochody należą albo do cesarstwa, albo do jednego z czterdziestu siedmiu smoczych rodów. Wprowadzenie takiego systemu miało na celu rozbicie wielkich "księstw feudalnych", które miały tendencje do zwiększania swojej niezależności i odrębności od państwa. Aparat urzędniczy pozwala przy tym na ograniczone wykupywanie ziemi przez chłopów, z drugiej strony stosując często praktykę wykupywania od małorolnych chłopów ich gospodarstw i łączenia ich w większe pola uprawne, należące do lokalnej wspólnoty. 
Państwo utrzymuje również monopole na wytwarzanie soli morskiej i wydobycie żelaza. Powszechną praktyką jest przekazywanie państwowych przedsiębiorstw pod zarząd prywatny na pewien czas, w zamian za odpowiedni udział w dochodach i jednorazową zapłatę. Na potrzeby państwa pracują liczne manufaktury, produkujące tkaniny, narzędzia, broń i przedmioty codziennego użytku dla cesarskiego dworu i urzędników. Handel między prefekturami dozwolony jest jedynie dla obdarzonych specjalnym glejtem kupców i ich sług, a także obciążony specjalnym podatkiem i cłem. Handel wewnętrzny również jest obciążony podatkiem, ale niższym i mniej restrykcyjnym. 

Wojskowość
Za czasów Zho w armii służyli głównie arystokraci, jeżdżący do boju w bojowych rydwanach i wozach. Wojny były wtedy toczone wedle antycznych, honorowych metod - zdobytych miast nie plądrowano, wymuszając jedynie odprawienie obrzędów ku czci przodków zdobywców i zbierano okup, po czym wycofywano się. W epoce walczących królestw doszło do upadku honorowych metod walki, powstały traktaty mówiące o wojnie jako o sprawie życia lub śmierci, na której nie liczy się nic poza skutecznością. Do armii powoływano masy chłopstwa, tworząc ogromne armie. Zbiegło się to czasowo z odkryciem żelaza, co pozwoliło na uzbrojenie wielkich armii, których starcia wyniszczały kraj. Wozy bojowe przekształcały się wolno w jednostki dowodzenia i zaopatrzeniowe, traciły na znaczeniu. Walki z barbarzyńcami, które toczono na granicach, doprowadziły do powstania konnicy. W przeciwieństwie do krajów zachodu, wśród Tainów służba konna nie była jednak uważana za honorową - jazda tworzona była w celu przeciwstawienia się konnym łucznikom barbarzyńców i była organizowana na ich wzór - tj. wzór barbarzyński. Dla cywilizowanego Taina dalej honorowym było ruszenie do walki pieszo, ewentualnie na wozie bojowym. Podobnych problemów nie mieli Xiańczycy, którzy jednak przybywając do Ta'in nie dysponowali konnymi oddziałami. Stworzone zostały one dopiero z czasem, gdy okazało się że oferowana przez konie mobilność i siła przebicia konnej szarży są nieocenione przy walce z licznymi powstaniami ludowymi, których członkowie byli od Xiańczyków znacznie liczniejsi, ale pozbawieni ciężkich pancerzy czy wytresowanych koni. W odpowiedzi wśród ludu upowszechniały się coraz dłuższe włócznie i łuki. Po ponownym zjednoczeniu państwa uznano że tradycyjny długi miecz taiński jest bronią przysługującą jedynie arystokracji, jaką stały się Smocze Rody. Z kolei za broń typowo ludową uznano długie włócznie, łuki i kusze (w tym tradycyjne taińskie kusze powtarzalne) a także długie sztylety, mocowane niekiedy na drzewcach. Broń ta z czasem stała się pierwowzorem różnych rodzajów halabard - pieszej, konnej, pałacowej. 
Od czasów reform cesarza Meng Jina istnieje system służby wojskowej obowiązkowej dla wszystkich członków kasty miejskiej i chłopskiej. Członkowie tych kast mogą jednak wykupić się od służby. Smocze Rody również mają obowiązek służby wojskowej, jako "lennicy i przyjaciele cesarstwa". Istnieje także stała armia, składająca się z oddziałów zawodowych żołnierzy, wystawianych przez państwo, a także z oddziałów tzw, szponów - tj. mężczyzn adoptowanych przez poszczególne smocze rody, którzy mogą dzięki temu służyć w stylu szlacheckim, tj. konno, z mieczem i w ciężkiej zbroi. Powszechną praktyką jest adoptowanie przez Rody słynnych wojowników, którzy swoimi czynami mogą przynieść rodowi prestiż i zaszczyty, a sobie samemu żywot nieustępujący życiu arystokraty. Oddziałom takim żołd wypłaca państwo, bywają one niekiedy również współfinansowane przez co bardziej ambitne rody, wobec których niekiedy zachowują lojalność (oficjalnie nigdy nie naruszającą lojalności wobec państwa). Armia stała podzielona jest na pułki, regimenty, plutony i kompanie z rozwiniętym zapleczem logistycznym i zaopatrzeniowym. Teoretycznie możliwy jest awans ze względu na zasługi, jednak większość stanowisk generalskich zajmowana jest z reguły przez członków kasty urzędniczej lub przedstawicieli smoczych rodów. Poszczególne oddziały zaciężne przypisane są do konkretnych rejonów działań. Kobiety mogą służyć w armii tylko w oddziałach szponów (po adopcji przez Smoczy Ród), albo jeśli dostaną na to zgodę któregoś z cesarzy. Istnieją oczywiście legendy o kobietach przebierających się za braci/ojców i służących w armii nielegalnie, by zastąpić ich uniknąć rujnującej ich rodziny kary za nieodesłanie kogoś do armii. Od czasów Meng Jina niewiele kobiet otrzymało rangę generała, zdarzało się to jednak na tyle często, że stało się dopuszczalne (choć nie zawsze mile przyjmowane przez pominiętych przy awansie mężczyzn). Podstawową doktryną opisującą sposób prowadzenia wojen, stosowaną przez niemal wszystkich słynniejszych cesarskich dowódców (w tym samego Cao Cao) jest traktat "1001 Niebiańskich Manewrów", który opisuje nie tylko zagadnienia z zakresu taktyki i strategii, ale też sposób organizowania, szkolenia i zarządzania armią w czasie pokoju. Uporczywe stosowanie się do niego przez nieelastycznych generałów było przyczyną równie wielu porażek, co zwycięstw, które przyniosło umiejętne wykorzystanie zawartych w tym dziele wskazówek.