10-Feb-2019, 10:22 PM
Ussura, 1204
Carstwo powoli pogrąża się w chaosie. Już trochę czasu minęło od śmierci cara Jaropełka, a dalej nie widać końca kryzysu. Wydawać by się mogło, że ludzie zaczynają już tracić wiarę w nowego cara Nikołajewa, bo wśród sygnatariuszy Konfederacji Kamienieckiej coraz częściej pojawiały się głosy wzywające do powrotu do domów. Bo po co walczyć za cara, co pewnikiem Jaropełkowi nie dorówna? Carstwo i tak się sypie, wasale uwalniają się z okowów poddaństwa, a pretendenci i bandyci panoszą się po kraju. Kto zatem zadba o żony i dzieci, kiedy czekają na rozkazy w stolicy?
Oczywiście grupki tak radzących bojarów szybko zostały przez innych ogłoszone tchórzami... a jednego można być pewnym. Jeśli obraża się szlachcica ussarskiego, to ten często odpowie szablą. Zatem w stolicy i obozie konfederacji bardzo często dochodziło do pojedynków. Jedne na śmierć i życie toczone przy wielkich tłumach gapiów, inne zaś pokroju zwykłych sieczek w karczmach.
Ofiarą właśnie jednej z tych ostatnich padł niejaki Aleksiej Borysowicz Adamowicz, który w ferworze walki dostał ławą w głowę tak mocno, że z czaszki biedaka ledwo co pozostało. Na dzień drugi złożono go w jednym z świeżo wykopanych grobów, a na ceremonię przybyło tylko dwóch kuzynów, co odnalazło się wtedy w mieście. Aleksiej lekką rękę od zawsze do sum miał, dlatego za dużo po sobie nie zostawił. Jednak w jednym z kufrów podróżnych kuzynostwo odkryło rzecz przedziwną... mianowicie list pisany przedziwnym alfabetem z obco wyglądającymi pieczęciami. Bardziej rozgarnięty i strachliwy z dwójki od razu poleciał do naczelnika, który to znalazł już osobę mogącą odczytać bazgroły. Ku zdumieniu wszystkich okazało się, że list pochodzi z sąsiedniego Castiglione i spisany był ręką jakiegoś sekretarza królewskiego (jeśli pieczęci wierzyć). W tekście zawarto polecenia dla Aleksieja i jego ferajny by czynił tumult i niepokoje wśród stronników nowego Cara. Wychodzi zatem na to, że Castiglione postanowiło zaangażować się w kłopoty sąsiada werbując agentów po dworach bojarskich. Chwilowo nie ujęto nikogo więcej, lecz ten list dobrze pokazuje, że Aleksiej nie był jednym pionkiem w tej grze.
-Niepokoje wśród części ussurskich bojarów
-Przypadkowe odkrycie istnienia siatki szpiegowskiej Castiglione w Ussurze
Carstwo powoli pogrąża się w chaosie. Już trochę czasu minęło od śmierci cara Jaropełka, a dalej nie widać końca kryzysu. Wydawać by się mogło, że ludzie zaczynają już tracić wiarę w nowego cara Nikołajewa, bo wśród sygnatariuszy Konfederacji Kamienieckiej coraz częściej pojawiały się głosy wzywające do powrotu do domów. Bo po co walczyć za cara, co pewnikiem Jaropełkowi nie dorówna? Carstwo i tak się sypie, wasale uwalniają się z okowów poddaństwa, a pretendenci i bandyci panoszą się po kraju. Kto zatem zadba o żony i dzieci, kiedy czekają na rozkazy w stolicy?
Oczywiście grupki tak radzących bojarów szybko zostały przez innych ogłoszone tchórzami... a jednego można być pewnym. Jeśli obraża się szlachcica ussarskiego, to ten często odpowie szablą. Zatem w stolicy i obozie konfederacji bardzo często dochodziło do pojedynków. Jedne na śmierć i życie toczone przy wielkich tłumach gapiów, inne zaś pokroju zwykłych sieczek w karczmach.
Ofiarą właśnie jednej z tych ostatnich padł niejaki Aleksiej Borysowicz Adamowicz, który w ferworze walki dostał ławą w głowę tak mocno, że z czaszki biedaka ledwo co pozostało. Na dzień drugi złożono go w jednym z świeżo wykopanych grobów, a na ceremonię przybyło tylko dwóch kuzynów, co odnalazło się wtedy w mieście. Aleksiej lekką rękę od zawsze do sum miał, dlatego za dużo po sobie nie zostawił. Jednak w jednym z kufrów podróżnych kuzynostwo odkryło rzecz przedziwną... mianowicie list pisany przedziwnym alfabetem z obco wyglądającymi pieczęciami. Bardziej rozgarnięty i strachliwy z dwójki od razu poleciał do naczelnika, który to znalazł już osobę mogącą odczytać bazgroły. Ku zdumieniu wszystkich okazało się, że list pochodzi z sąsiedniego Castiglione i spisany był ręką jakiegoś sekretarza królewskiego (jeśli pieczęci wierzyć). W tekście zawarto polecenia dla Aleksieja i jego ferajny by czynił tumult i niepokoje wśród stronników nowego Cara. Wychodzi zatem na to, że Castiglione postanowiło zaangażować się w kłopoty sąsiada werbując agentów po dworach bojarskich. Chwilowo nie ujęto nikogo więcej, lecz ten list dobrze pokazuje, że Aleksiej nie był jednym pionkiem w tej grze.
-Niepokoje wśród części ussurskich bojarów
-Przypadkowe odkrycie istnienia siatki szpiegowskiej Castiglione w Ussurze