[PRZYJĘTY] Shogunat Minamoto

[Zafren]

Aku-no Michi (Droga Aku)

悪の道

Aku zwany również Panem Panów, Szogunem Smutku oraz Siewcą Ciemności jest Bogiem-Demonem chcącym opanować zarówno świat ludzi jak i królestwa pozostałych bogów, którzy śmieli go opuścić podczas godziny krwi. Mimo iż jest z natury istotą złą, to dla swych sług jest łaskawy i hojny. Nawet prosty chłop może zyskać w oczach Aku jeśli przysłuży się jego celom.

Aku szczególnie ceni władców pragnących zrealizować jego cele jak i wojowników będącymi ostrzem jego miecza. Krew obcych bogów jest najwyższą ofiarą. Czaszki wrogów wotum dziękczynnym. Świst bata na plecach niewolników najwspanialszą muzyką.

Aku jest również mistrzem przemian. Może przybrać dosłownie każdy znany kształt jaki istnieje. Korzysta z tego by zwodzić lub wesprzeć swoich wyznawców. 

Mit o Aku: Dawno temu, gdy świat był jeszcze młody, a ludzie naiwni, przybyli oni - bogowie. Żelazne okręty przemierzały nieboskłon, ich ryk wstrząsał górami, skrzydła tworzyły wichury, a cień przez nich rzucany potrafił sprowadzić nieprzeniknioną ciemność. I to na jednym z nich przybył Aku! To było tuż przed nadejściem Wielkiego Wroga. Aku nie był dobrym panem. Lubił wojnę, kochał cierpienie, a przede wszystkim upajał się władzą. Próżny był i taki pozostał. Jednak ludźmi nie gardził, bo byli użyteczni i nie bali się iść jego śladem.

I nastała wojna. Wielki Wróg przybył z zachodu, a potok ciał jego nędznych sług zalewał doliny niczym fala tsunami z dawno zapomnianych ziem. Gdy lud zamieszkujący ziemie obecnego szogunatu stanął w obronie swoich domostw, zlękli się. Mieli nadzieję, że Cesarz ich wesprze, że Niebiosa pomogą zatrzymać Wielkiego Wroga. Cesarza jednak nie było. Obrońca czmychnął niczym szczur przed niebezpieczeństwem na bezpieczny wschód, zostawiając swój lud na pastwę przeklętych. A Aku czekał.

W tym czasie żył również ronin o imieniu Minamoto. Talentem do miecza niejednego szermierza zawstydził i usiekł. Jednak samemu przeciwko hordzie dzikich rad by nie dał. Dlatego udał się do Czarnej Świątyni, siedziby Aku i ukorzył się przed nim.
- Mój Panie, hordy nieprzyjaciela mordują lud tej krainy, dzikusy zabijają każdego bez wyjątku. Lud jest tu dzielny, lecz ich duch może szybko podupaść jeśli nie otrzymają wsparcia. - skamlał samuraj.
- Ha, ha, ha. - roześmiał się Aku. - Przybywasz, by prosić mnie, wielkiego Aku o pomoc? Ja darczyńcą nie jestem. Poproś swojego Cesarza o pomoc.
- Ale Cesarz nas opuścił. Czmychnął i zaszył się na wschodzie jak tchórz. - Minamoto wstał i spojrzał Aku prosto w oczy. - Czyżbyś ty taki był?
- Bezczelny! - zakrzyknął Aku zmieniając się w bestię. - Jam jest Aku! Pan Panów, Szogun Smutku, Siewca Ciemności! Niczego się nie boję! Nawet mych braci, co postanowili oczyścić ten świat.
- To wyjdź o potężny Aku i udowodnij to! - powiedział samuraj, nie lękając się gniewu boga. - Dlatego ofiaruję ci swoją duszę. Chcę pokonać wrogów, chcę pić ich krew, chcę władzy, by zebrać armię i zniewolić tych wszystkich bękartów śmiących wymordować moją rodzinę!
Aku milczał i długo wpatrywał się w Minamoto. Raptem szkaradna gęba boga uśmiechnęła się szeroko. Demon zmienił się w człowieka i chwycił Minamoto za rękę.
- Umowa stoi! - odparł śmiejąc się głęboko. Spod palców Aku wysunęły się języki ognia.

Po jakimś czasie Minamoto stojąc na czele armii samurajów o zbrojach ciemnych niczym nocne niebo ruszył na hordę Sług Wielkiego Wroga, niosąc im zagładę. Dzierżył czarny miecz, pijący krew wrogów, a cała dłoń pokryta była tatuażem symbolizujący czarny płomień.

Śmierć i odrodzenie:

Aku który narodził się z martwej matki jest zarazem panem życia i śmierci. Nie trzyma jednak swoich dusz w jakiś specjalnych światach-rajach. Tym którzy są godni i za życia wiernie mu służyli pozwala się odrodzić jednak tym co zawiedli lub pokłonili się innym bogom przygotował gorszy los. Dusze niegodnych i zdrajców zostaną pożarte, a w ciele Aku czeka ich wieczne cierpienie. Jednak istnieje szansa na odkupienie win. Niektóre silniejsze dusze mogą spróbować złapać zębów Aku. Wtedy to ten rozgryza je rozszarpując na tysiące kawałeczków. Każdy z tych skrawków rośnie potem na osobną duszę uzupełniając braki.