18-Feb-2019, 08:03 PM
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 18-Feb-2019, 08:06 PM przez Kocurrrek.)
TURNIEJ ZJAZDU VANNAHEIMSKIEGO vol. 1
[indent]
Najbardziej oprócz samych zaślubin oczekiwana część zjazdu rozpoczęła się w południe w dzień po uroczystym podpisaniu traktatów handlowych. Zapowiadało się na nie lada wydarzenie, bowiem w szrankach stanąć mieli król, trzech książąt krwi, książęcy bratanek, bezsprzecznie najlepsi rycerze Æir Dinn, Annarietty i Andern i jeden z największych możnych Nainpuru.
Szranki umiejscowione były w dolinie między stolicznym Vannaheim, a twierdzą Fólkvang, toteż oprócz kilkuste najznamienitszych widzów oglądających zmagania ze wzbudowanych trybun, tysiące innych miało świetny widok stając i przysiadając na zboczach, oraz śledząc wydarzenia z dachów miejskich budynków.
Pierwszy wystąpił król Freyr, któremu za przeciwnika los wyznaczył Hirciusa Quinto aep Ygnus. Andernczyk do sprawy jednak podszedł bez krygowania się względem statusu przeciwnika i twardo natarł. Władca Æir Dinn dał się pokazać jednak jako niebywały szermierz i już w pierwszym najeździe zmiótł Andernczyka z siodła. Pech chciał, że i Hircius trafił, i to tak niefortunnie, że kopia wbiła się między królewski napierśnik a naramiennik. Siła ciosu wybiła Freyrowi bark. Medycy wnet nastawili zwichnięcie i orzekli, że rana lekką jest i nic mu nie grozi, w wątpliwość jednak postawiło to udział króla w dalszym turnieju.
Kolejny w szrankach stanął książę Firth z Còirdìlaes, który mimo rany odniesionej w pojedynku z Volundem uparł się nie odpuścić swego udziału w turnieju. Ręka wciąż złamana była, ale lewa, toteż usztywniono j na ile można było mocując doń tarcze i pod nią warstwy tkanin by osłabić ewentualne ciosy. Okazało się to jednak niepotrzebne, bo dzielny młodzieniec równie szybko jak uprzednio król Freyr już w pierwszym najeździe wysadził z siodła Colina Gunnarsónna Akselstjernę zbierając przy tym gromkie wiwaty.
W trzeciej parze stanęli przeciw sobie Eskel z Annarietty i Finn Eiriksónn Ornerstaam. Zdecydowanie bardziej zacięty był to pojedynek i obaj kruszyli na sobie kopie nie potrafiąc uzyskać widocznej przewagi. Dopiero w piątym najeździe, gdy obaj już po dwa razy rozbili już broń na pancerzu przeciwnika, Eskel w mistrzowski sposób podbił swą tarczę przenosząc cios Finna obok, a samemu celnym ciosem skruszył kopię na napierśniku przeciwnika. Szczególnie wielkie brawa dostał, zachwyt wzbudzając trzech księżniczek annarieckich, ale i książę Tankred tryskał dumą widząc zwycięstwo swego czempiona.
W kolejnej parze zmierzył się drugi z Annariettczyków, Eyck z Denesle z bratankiem księcia Andern Rufusem Erlusem. Tu również pojedynek był wielce zacięty. Obaj za każdym razem trafiali przeciwnika rozłamując broń w drzazgi, a i trzecia gonitwa tak się skończyła. W końcu i w czwartym starciu obaj wzajem się trafili, ale choć Rufusem przy otrzymanym ciosie tąpnęło i w siodle się zachwiał, to kopia Eycka nie pękła i ześlizgnęła się po pancerzu jeno, a Andernczyk swoją na tarczy Annariettczyka skruszył. On to obwołany został zwycięzcą.
Przedostatnią parę stanowił Agvindur Lennartdritt i zwycięzca turnieju rycerskiego, stary mistrz Thórvaldr Arnedritt Lothabroo. Obaj stawali dzielnie i pojedynek nie mniej wyrównany był niż dwa poprzednie. więcej nawet, obaj po cztery strzaskania kopii zaliczyli nie mogąc uzyskać przewagi. Dopiero w kolejnym najeździe Agvindur trafił w hełm Thorvaldra. Choć szłom wytrzymał to spadł z głowy rycerza, który od ciosu przytomność stracił i spadł z kulbaki. Noga utknęła mu w strzemionach, przez co rumak wlókł go jakiś czas kopiąc i tratując. Po wszystkim ciężko orzec było, czy siwowłosy bitny rycerz ku przodkom się udał przez jedno z kopnięć w głowę końskim kopytem, czy serce posuniętego w latach woja nie wytrzymało.
Ostatnia walka miała się rozpocząć zatem w gorszych nastrojach. Pierwszy do niej w szranki wyjechał Volund Lennartsónn na karym rumaku i w godnej zbroi, ale zaraz ludzie powstawać z miejsc zaczęli szemrając i w drugim kierunku patrząc. "O na przodków...!" z niejednego gardła się wyrwało. Oto Dasra Viswan, syn możnego Vineeta, wysłannika Radży Nainpuru, wciąż rozpamiętując nieudane łowy, w szrankach stanął na bojowym słoniu pięknie przystrojonym i opancerzonym.
Herold turniejowy już rzucił się do ojca nainpurskiego młodzieńca by ten odwołał syna, bo turniej kopijniczy jest konny, ale wcześniej zareagował Volund. Człek to był wielkiej dumy i honorowy, a z trybun patrzyła na niego świeżo poślubiona małżonka. W dodatku zagrożenie mniejszym mu się zdało, bo tory gonitw obu rycerzy oddzielała balustrada. Spiął konia i nim ktokolwiek zdołał powstrzymać jego lub Dasrę, ruszył cwałem do przodu pochylając kopię. Nainpurczyk też piętą pokierował słoniem, który ciężkim kłusem ruszył do przodu.
Szkolony do walki słoń w przelocie trąbą zmiótł królewskiego brata z konia, tak że ten zwalił się po drugiej stronie balustrady. Nim Dasra "wierzchowca" swego powstrzymał, ciężka noga spoczęła na obalonym rycerzu.
Volund żył jeszcze gdy go z pola turniejowego znosili, ale wgięty mocno pancerz musiał taki straszny widok skrywać, że gdyby plujący krwią Volund miał to przeżyć, to z cudem niewątpliwie byłoby to jakimś związane.
[/indent]Szranki umiejscowione były w dolinie między stolicznym Vannaheim, a twierdzą Fólkvang, toteż oprócz kilkuste najznamienitszych widzów oglądających zmagania ze wzbudowanych trybun, tysiące innych miało świetny widok stając i przysiadając na zboczach, oraz śledząc wydarzenia z dachów miejskich budynków.
Pierwszy wystąpił król Freyr, któremu za przeciwnika los wyznaczył Hirciusa Quinto aep Ygnus. Andernczyk do sprawy jednak podszedł bez krygowania się względem statusu przeciwnika i twardo natarł. Władca Æir Dinn dał się pokazać jednak jako niebywały szermierz i już w pierwszym najeździe zmiótł Andernczyka z siodła. Pech chciał, że i Hircius trafił, i to tak niefortunnie, że kopia wbiła się między królewski napierśnik a naramiennik. Siła ciosu wybiła Freyrowi bark. Medycy wnet nastawili zwichnięcie i orzekli, że rana lekką jest i nic mu nie grozi, w wątpliwość jednak postawiło to udział króla w dalszym turnieju.
Kolejny w szrankach stanął książę Firth z Còirdìlaes, który mimo rany odniesionej w pojedynku z Volundem uparł się nie odpuścić swego udziału w turnieju. Ręka wciąż złamana była, ale lewa, toteż usztywniono j na ile można było mocując doń tarcze i pod nią warstwy tkanin by osłabić ewentualne ciosy. Okazało się to jednak niepotrzebne, bo dzielny młodzieniec równie szybko jak uprzednio król Freyr już w pierwszym najeździe wysadził z siodła Colina Gunnarsónna Akselstjernę zbierając przy tym gromkie wiwaty.
W trzeciej parze stanęli przeciw sobie Eskel z Annarietty i Finn Eiriksónn Ornerstaam. Zdecydowanie bardziej zacięty był to pojedynek i obaj kruszyli na sobie kopie nie potrafiąc uzyskać widocznej przewagi. Dopiero w piątym najeździe, gdy obaj już po dwa razy rozbili już broń na pancerzu przeciwnika, Eskel w mistrzowski sposób podbił swą tarczę przenosząc cios Finna obok, a samemu celnym ciosem skruszył kopię na napierśniku przeciwnika. Szczególnie wielkie brawa dostał, zachwyt wzbudzając trzech księżniczek annarieckich, ale i książę Tankred tryskał dumą widząc zwycięstwo swego czempiona.
W kolejnej parze zmierzył się drugi z Annariettczyków, Eyck z Denesle z bratankiem księcia Andern Rufusem Erlusem. Tu również pojedynek był wielce zacięty. Obaj za każdym razem trafiali przeciwnika rozłamując broń w drzazgi, a i trzecia gonitwa tak się skończyła. W końcu i w czwartym starciu obaj wzajem się trafili, ale choć Rufusem przy otrzymanym ciosie tąpnęło i w siodle się zachwiał, to kopia Eycka nie pękła i ześlizgnęła się po pancerzu jeno, a Andernczyk swoją na tarczy Annariettczyka skruszył. On to obwołany został zwycięzcą.
Przedostatnią parę stanowił Agvindur Lennartdritt i zwycięzca turnieju rycerskiego, stary mistrz Thórvaldr Arnedritt Lothabroo. Obaj stawali dzielnie i pojedynek nie mniej wyrównany był niż dwa poprzednie. więcej nawet, obaj po cztery strzaskania kopii zaliczyli nie mogąc uzyskać przewagi. Dopiero w kolejnym najeździe Agvindur trafił w hełm Thorvaldra. Choć szłom wytrzymał to spadł z głowy rycerza, który od ciosu przytomność stracił i spadł z kulbaki. Noga utknęła mu w strzemionach, przez co rumak wlókł go jakiś czas kopiąc i tratując. Po wszystkim ciężko orzec było, czy siwowłosy bitny rycerz ku przodkom się udał przez jedno z kopnięć w głowę końskim kopytem, czy serce posuniętego w latach woja nie wytrzymało.
Ostatnia walka miała się rozpocząć zatem w gorszych nastrojach. Pierwszy do niej w szranki wyjechał Volund Lennartsónn na karym rumaku i w godnej zbroi, ale zaraz ludzie powstawać z miejsc zaczęli szemrając i w drugim kierunku patrząc. "O na przodków...!" z niejednego gardła się wyrwało. Oto Dasra Viswan, syn możnego Vineeta, wysłannika Radży Nainpuru, wciąż rozpamiętując nieudane łowy, w szrankach stanął na bojowym słoniu pięknie przystrojonym i opancerzonym.
Herold turniejowy już rzucił się do ojca nainpurskiego młodzieńca by ten odwołał syna, bo turniej kopijniczy jest konny, ale wcześniej zareagował Volund. Człek to był wielkiej dumy i honorowy, a z trybun patrzyła na niego świeżo poślubiona małżonka. W dodatku zagrożenie mniejszym mu się zdało, bo tory gonitw obu rycerzy oddzielała balustrada. Spiął konia i nim ktokolwiek zdołał powstrzymać jego lub Dasrę, ruszył cwałem do przodu pochylając kopię. Nainpurczyk też piętą pokierował słoniem, który ciężkim kłusem ruszył do przodu.
Szkolony do walki słoń w przelocie trąbą zmiótł królewskiego brata z konia, tak że ten zwalił się po drugiej stronie balustrady. Nim Dasra "wierzchowca" swego powstrzymał, ciężka noga spoczęła na obalonym rycerzu.
Volund żył jeszcze gdy go z pola turniejowego znosili, ale wgięty mocno pancerz musiał taki straszny widok skrywać, że gdyby plujący krwią Volund miał to przeżyć, to z cudem niewątpliwie byłoby to jakimś związane.
![[Obrazek: FcZyKVc.png]](https://i.imgur.com/FcZyKVc.png)
- Król Freyr Lennartsónn raniony w turnieju
- Brat króla, Volund Lennartsónn ciężko raniony w turnieju walczy o życie
- Słynny æirdinnski rycerz, Thórvaldr Arnedritt Lothabroo ginie w turnieju