Zgony

[Ismerus]

Konstantinos I
1178-1206
Władca Basilei ton Aeton

Basileus Konstantinos I wracał z Ephyrii, lecz wbrew pogłoskom, nie cieszył się tak jak w momencie kiedy opuszczał były Związek. Każda nierówność na drodze sprawiała, że z królewskiego wozu dobiegała chmara przekleństw, a czasami i cichy szloch. Strażnicy maszerujący w pobliżu wtedy odwracali dyskretnie wzrok. Nikt w końcu nie chce słyszeć jak jego władca płacze. Kiedy statek królewski dopłynął do portu Basileus zapadł na dziwną dolegliwość. Jego skóra zrobiła się niemal alabastrowo biała, a każdy dotyk, czy nawet muśnięcie światła sprawiało mu niezmierny ból. Dlatego też podróż do pałacu przebiegła bardzo wolno i jak tylko strażnicy królewscy przekroczyli progi pałacu posłano po wszystkich znanych medyków, co akurat w mieście przebywali. Nad stanem Konstantinosa w czasie wyprawy doprawdy czuwał lekarz Apius, lecz wielu na niego podejrzliwie patrzyło, wszak rodem był on z Ephyrii. Zebrane tęgie głowy zaczęły radzić co to zmorzyło ich władcę. Tymczasem stan Basileosa zaczął się pogarszać. Oczy nabiegły czerwienią, a sam chory pluć niebawem krwią zaczął. Na nic zdały się okłady z liści dwugrotu czy napary z pimentu. Kiedy zaś postanowiono puścić z chorego krew, to okazało się widać zbyt dużym szokiem dla ciała. Konstantinos stracił przytomność po tym zabiegu i już jej nie odzyskał.

Panowanie Konstantinosa było dość krótkie lecz obfitowało w wiele wydarzeń. W czasie trzyletniego panowania władca ten osiągnął to co nie udało się żadnemu z jego poprzedników – zjednoczył wyspy fokkijskie poprzez unię z tytanistycznym Związkiem Ephyrii. Wielu podkreślało, że ten wiekopomny sukces zawdzięcza zmianie polityki względem Związku jaką zapoczątkował jego starszy brat Belisarios. W końcu niebawem po zakończeniu żałoby, młody władca poślubił Nilę - wdowę po Belisariosie, która to rodem była z Ephyrii. Liczne kontakty handlowe, dyplomatyczne, a w końcu też podróże Konstantinosa doprowadziły do zawarcia unii i zakopania topora wojennego. Lecz nie był to jedyny jego sukces na arenie międzynarodowej. Podpisał Pakt Morza Bramnego, w który to aktywnie się zaangażował rozwijając współpracę ze Związkiem Kaananejskim i Królestwem Ellyrii. Trójprzymierze okazało się pewnym sukcesem, skutecznie zapewniając sojusznikom pozycję dominującą w regionie, chociaż sprawiając też, że handel morski zaczął słabnąć, a piractwo od dawna już rozbite w tej części świata na nowo zaczęło cieszyć się polotem. Kolejnym sukcesem Konstantinosa był udział w zjednoczonej wyprawie vohanizmu na Kult Seta. Nawet sam młody władca brał udział w początkowej fazie ekspedycji, lecz kiedy tylko doszły do niego wieści o zgonie jego brata, zawrócił z niej zanim starł się z heretykami. Konstantinos mimo bycia aktywnym na arenie międzynarodowej nie zapomniał o swojej ojczyźnie, przeznaczając znaczne sumy na rozwój handlu wewnętrznego czy zakładanie wielkich winnic na Fokkaidzie.

Po trzech dobrych latach dla Aetów, okres dobrej passy może się dla Królestwa skończyć, a osiągnięcia poprzednich dwóch władców mogą okazać się kruche i nietrwałe. A wszystko to z powodu dziedzictwa. Według praw Basilei, następcą Konstantinosa powinien być ostatni żyjący męski Ithilida Loukas. Problemem jest jego młody wiek, gdyż najmłodszy z trzech braci ma zaledwie 11 lat. Nie pomagają mu też pogłoski o rzekomej „Klątwie Antiocha”, które to rozpowiadane są po wiejskich karczmach. Zarówno Antioch II jak i jego ojciec Belusarios III cieszyli się długim, owocnym i spokojnym panowaniem. Spokój trwał jednak do momentu kiedy sędziwy władca skazał na śmierć pewnego vohanistycznego kapłana, który miał rzekomo przybyć z Raszimu i krytykować go za to, że pozwala żyć innowiercom w swym kraju. Dla sędziwego władcy takie podważanie autorytetu było skandaliczne i skazał na śmierć biedaka na śmierć poprzez ścięcie. Według tej legendy przybysz prowadzony na dziedziniec na którym miano wykonać wyrok, przepowiedział, że nie minie lat dziesięć od jego śmierci, a państwo Antiocha upadnie tak jak i jego dynastia. Wielu zapomniało o tym przykrym incydencie, lecz teraz przypowieść powraca. Wszak nie minęło lat dziesięć od tego wydarzenia, a zmarł Antioch jak i jego dwóch synów, pozostawiając najmłodszego Loukasa samego.

Niestety dla Aetów Loukas nie jest jedynym pretendentem do tronu, gdyż do życia publicznego powrócił Odesos – bękarci syn Belisariosa IV. Po śmierci ojca, małoletniego bękarta ukrył brat jego zmarłej matki, jak plotka głosi przy pomocy dworzan niezbyt radych nowemu władcy. Zadanie nie było szczególnie trudne, gdyż Konstantinos widocznie zapomniał o kłopotliwym bratanku i nie szukał go. Teraz jednak dziewięciolatek został ujawniony światu w jednej z vohanistycznych świątyń i przedstawiony jako prawowity następca swego ojca. Wokoło pretendenta szybko zaczęli gromadzić się stronnicy. Odesosa I zdają się popierać głównie vohaniści pod przewodnictwem kapłana Galikosa i imperialiści, których reprezentuje możny z Elidy, Geminikos. Ta tradycjonalistyczna frakcja, głosi, że winno się z innowiercami walczyć, a nie układać. Wielu wskazuje tu na rosnące wpływy tytanistów, zwłaszcza z Ephyrii.  W opozycji do nich pozostają stronnicy Loukasa, którzy składają się z dotychczasowy lojalistów wiernych Ithilidom, lecz co ciekawe też z nowej frakcji jaka się uformowała we władzach Basilei – merkantylistów. Koteria ta zebrana wokół Appiona z Dorys chce zwiększenia znaczenia kupców i handlu, lecz lokalnych z Fokkaidy, a nie tych z państw ościennych, nawet jeśli pochodzą z zaprzyjaźnionych krajów. Po co wszak dawać rozkradać bogactwa wysp innym?

Interesujący jest fakt, że w tym całym galimatiasie Eklezja Ephyrii nie zajęła jeszcze żadnego stanowiska. Doprawdy nie po drodze im z vohanistami, którzy popierają Odesosa, lecz i poparcie Loukasa spotyka się z oporami. Coraz częściej pojawiają się podobno w dyskusji głosy, że unia przestała istnieć, wraz ze śmiercią Konstantinosa i trzeba obrać nowego władcę – nie wykluczają Loukasa, lecz tym samym chcą pozostawić sobie prawo każdorazowego wyboru. Inni zaś, przychylniejsi Ithilidom wskazują, że zjednoczenie Fokkaidy może wyjść na dobre, lecz Ephyria powinna zażądać dla siebie jeszcze większej autonomii niż ta jaką teraz ma. Nie można też zapominać o tych, których jeszcze nie ma na obradach Eklezji. Mianowicie o największych przeciwnikach Konstantinosa, którzy po jego wyborze w pospiechu opuścili domy i udali się w nieznanym kierunku. Czy wykorzystają sytuację i wrócą? A jeśli tak to sami czy sprowadzą na ojczyznę obce siły?

Los widocznie zadrwił z Aetów, przerywając ich lata dobrobytu tak nagłym kryzysem. Wojna domowa chociaż niewypowiedziana jeszcze, wisi w powietrzu. Nie będzie to tak naprawdę starcie pretendentów – gdyż obaj są za młodzi na samodzielną wojaczkę, a walka o wpływy między dwoma już proklamowanymi regentami, których ambicji jeden kraj może nie pomieścić. Kto stanie za tronem? Geminikos z Elidy czy Appion z Dorys?