Kronika

[Ellahar]

Liga z Elis, 1206

Był ciepły lipcowy dzień słońce mocno przygrzewało, Wojciech wszedł do budynki jednej z faktorii kupieckich należących do Antoniusa aep Gratgala jednego z miejscowych kupców handlującego różnego rodzajami tkanin i barwników. Dziś mieli zakończyć transakcję w której Wojciech zakupić miał ogromne ilości jedwabnego oraz bawełnianego sukna, które zamierzał sprzedać w stolicy Królestwa AeirDinn.

Antonius siedział za pokaźnym dębowym biurkiem i coś zapisywał w księdze. Gdy zauważył jak Wojciech z Cejrowic wszedł do jego biura podniósł się i wyszedł na powitanie staremu znajomemu.
- Witaj Wojciechu – Gratgal wyciągnął rękę na powitanie.
- Witaj Antoniusie – Wymienił uścisk - I jak wszystko gotowe?
- Oczywiście całe sukno czeka na placu, jak tylko sfinalizujemy transakcję moi ludzie mogą je ładować na wozy – Wskazał za okno gdzie widać było kilka ogromne bel sukna różnych kolorów.
- Tutaj mam pełną kwotę – Wojciech wyciągnął z worka który miał przeciągnięty przez ramię dwie duże sakwy i położył na stole – Wozy powinny się za chwilę zjawić.
- Dobrze wydam polecenia dla swoich ludzi.
- Muszę już iść. Chcę jeszcze zakupić kilka beczek piwa zakonnego z Ahrengurga które przywiózł wczoraj statek. No i oczywiście wina z wyspy.
- To do zobaczenia za kilka tygodni i życze owocnych targów – Antonius odprowadził Wojciecha do drzwi .
Uścisnęli ręce na pożegnanie a Wojciech ruszył do wyjścia z budynku, Gratgala jeszcze chwilę patrzył za starym przyjacielem który jak zwykle dreptał na bosaka po brudnych ulicach. Nigdy nie potrafił się nadziwić jak on to potrafi, Antonius raz spróbował przejść się po placu swojej posiadłości, lecz pierwszy kamień i przeszywający ból nogi upewniły go że nie podoła temu.

Wojciech wyszedł na zatłoczoną ulicę dzielnicy handlowej Elis i ruszył w stronę portu. Kierował się lekko w dół schodząc w stronę miejsca gdzie kotwiczyły w większości statki kupieckie, jakieś 200 metrów od niego szedł patrol czterech strażników miejskich, łatwo zauważalnych gdyż posiadali oni wysokie halabardy które błyszczały w słońcu.
Wtem coś zwróciło jego uwagę - ktoś go obserwuje! A było to dwóch zakapturzonych mężczyzn. Zwracali na siebie uwagę ponieważ rzadko kto w taką pogodę nosił ciemne stroje i przy tym zakrywał więcej niż było to konieczne dobrym obyczajem.
Nagle jakaś kobieta krzyknęła za nim, odruchowo się odwrócił i to zapewne go uratował gdyż kolejny kapturnik właśnie przebijał długim nożem pustkę gdzie sekundę wcześniej znajdowała się klatka piersiowa Wojciecha. Wojciech widzac to ruszył biegiem w strone strażników.
Kobieta w tym czasie krzyczała: - On ma broń! – Strażnicy jak tylko to usłyszeli ruszyli w kierunku całego zamieszania, jeden z mężczyzn nie odpuszczał i gonił kupca nadal, reszta pierzchała we wszystkich kierunkach by tylko nie dać się złapać. Wojciech zawdzięczał wiele swojej kondycji gdyż utrzymywał odległość od bandziora jakiś dwóch metrów. Podróżnik uciekając przewrócił skrzynię z warzywami z jednego se straganów. Zabójca wpadł w nie i przewrócił się. Jak wstawał strażnicy byli obok. Lecz zakapturzony mężczyzna nie zamierzał się poddawać, rzucił się z nożem na najbliższego, lecz wtem drugi stojący obok jednym Cięciem powalił napastnika tnąc po brzuchu, krew trysnęła a niedoszły morderca zmarł w bólu. Dwójka strażników została z bezpiecznym już Wojciechem, a kolejni ruszyli za pozostałymi napastnikami. Pogoń się nie udała strażnicy zgubili resztę napastników.
Po tych wydarzeniach rozpoczęło się sprawdzanie kto zlecił morderstwo: przy zmarły mężczyźnie znaleziono sakwę monet z Basilei ton Aeton. Śledczy poszli tym tropem: prawdopodobnie jest to sprawka Aeckich agentów. Lecz Wikariusz Skarbowy: Veles Pian aep Aners którego poproszono o sprawdzenie monet zwrócił uwagę na jedna rzecz, były to monety z czasów Belisariosa, co oznaczało że Basilea albo rzuciła gotówkę z głębokich zapasów... albo zlecał to ktoś kto nie ma ostatnio bezpośrednich kontaktów z Aetami.

- Zamach na Wojciecha z Cejrowic nieudany.
- Nie udaje się ująć sprawców, ale ślady wiodą do Basilei.