Kronika

[Ellahar]

Carat Ussury, 1206

-Gdzie wy psubraty leziecie? Paszoł won!
-My do batiuszki cara, petycję złożyć.
-Kurwież, Saszka leć po setnika. Kolejni z pismami...

W pałacu cara Fiodora I coraz częściej zjawiali się petenci. Zazwyczaj jednak na takich audiencjach pełno było chłopów, kupców, starców i kobiet – wszystkich co potrzebowali carskiej ochrony, gdyż sami bronić się nie mogli. Jednak to było za starych dobrych czasów, teraz o widzenie starają się rośli bojarzy, często przybywający do zamku pod chorągwiami i w pełnym rynsztunku. A przyjeżdżają wyrazić niezadowolenie z ostatnich działań. Potężne Carstwo niegdyś będące największym mocarstwem w tej części świata, w zaledwie parę lat zredukowane zostało do Eregardu i kilku przylegających ziemstw. I to de facto beż żadnej wielkiej bitwy... Wielu wydaje się nie rozumieć, czemu Fiodor ugiął się pod presją i rozpuścił swe wojska, już gotujące się do bitki. Duże niezrozumienie - a zatem i oburzenie – jest zwłaszcza wśród stanu bojarskiego, który to dotychczas uważał się za tarczę Ussary. Po podpisaniu pokoju, mimo rozwiązania wojsk carskich wielu pozostało w stolicy. Niektórzy nie mieli gdzie wracać, inni zaś jeszcze wierzyli chyba w cud, co odwróci los. Jednak tygodnie mijały, a nic się nie działo – tylko na ziemie coraz więcej uchodźców z utraconych włości przybywało. Taka atmosfera sprzyjała zaś powstawaniu opozycji. Tak oto w tłumie siedzącym i obradującym po karczmach zaczęły się pojawiać głosy nawołujące do obalenie Fiodora I – zwanego już „Słabym”, lecz na szczęście dla cara te głosy jeszcze są nieliczne. Może się to jednak zmienić z czasem, bo brać szlachecka wystosowuje coraz liczniejsze petycje do dworu, a ignorowanie ich może tylko pogorszyć sprawę. Z chaotycznych żądań i wymogów, po pewnym czasie zaczęły się krystalizować postulaty, które spisał ostatecznie niejaki bojar Danił Danilowicz Rumcajew, przez wielu okrzyknięty już jednym z przywódców nieformalnych braci bojarskiej. W liście jaką przygotował zawarto następujące postulaty:
- zapewnienie nietykalności majątkowej i osobistej dla każdego, chociażby najuboższego bojara;
- wymóg uzyskania zgody sejmików na zwołanie pospolitego ruszenie, nałożenie nowych podatków czy stanowienie nowych praw;
- rozdział carszczyzny (ziem cara) pomiędzy bojarów – zwłaszcza tych co przybyli z utraconych ziem – tylko dziesiąta część by w monarszym posiadaniu pozostała;
- gwarancja, że tylko bojarzy będą mogli posiadać ziemie poza miastami;
- zwolnienie z podatku pogłównego dla szlachetnie urodzonych;
- zakaz ingerencji duchowieństwa dowolnych wyznań w sądownictwo.
Rumcajew na osłodę tych żądań zaproponował, że w efekcie przyjęcia petycji, bojarzy będą się sami utrzymywali w razie wojny obronnej, jednak jest to chyba marna pociecha.

Jeśli car przyjmie te żądania to jego władza będzie bardzo ograniczona. Jednak pytanie się nasuwa, czy ma na tyle władzy i autorytetu by na konfrontację sobie pozwolić? Zwłaszcza, że ziemie stołeczne z jakich składa się obecnie Carstwo nie zostały ogarnięte wojną, a dzięki napływającym uchodźcom oraz zakupom żywności z zza granicy, mogą szybko stać się bardzo bogate, jak tylko będą miały spokój. Bogate zwłaszcza w porównaniu z utraconymi terenami, którym zawierucha wojenna jak i uciekające chłopstwo, może zafundować klęskę głodu.

- Bojarzy niezadowoleni z polityki cara chcą ograniczenia jego władzy
- Napływ ludności z ziem zabranych do Caratu