06-Mar-2019, 06:43 PM
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 07-Mar-2019, 07:33 PM przez Kocurrrek.)
![[Obrazek: 99pf4Fx.png]](https://i.imgur.com/99pf4Fx.png)
![[Obrazek: D04fq8p.png]](https://i.imgur.com/D04fq8p.png)
![[Obrazek: kTCr8b5.png]](https://i.imgur.com/kTCr8b5.png)
RODY JARLOWSKIE UPPLAINNDU
[indent]FÓJLKÆR to ród najpotężniejszy spośród ziem Unii Valborskiej, co nie może dziwić, bo jest jednym z dwóch varanskich rodów, które mają wśród swoich przodków Asira, czyli tego, który doszedł do boskości. To właśnie Fójlkærowie zainicjowali powstanie Unii Valborskiej, mającej za cel skonfederowanie się przeciw asymilacji i łączeniu się ludów Varangów i Dinndileańczyków, co popierali królowie Æir Dinn. Ród ten do dziś stoi najzacieklej przy trzymaniu północy w żelaznych szponach tradycji, chronionej przed napływami wypracowanego przez kilkanascie pokoleń kulturowego kompromisu, w wyniku którego powstał i żyje dziś na południe od Æìnerdy całkiem jednolity lud.
Wedle tradycji, najstarsza córka króla wychodzi za tego, który przewodzić ma Unii. Zazwyczaj zatem był to jarl, lub częściej jego syn, z rodu Fójlkær. Już kilka pokoleń później okazało się to zmyślnie zastawioną przez króla rozpoczynającego ten zwyczaj, genetyczną pułapką... Aby przetrwać, ród ten musiał i musi brać jedno lub dwupokoleniowe oddechy od kolejnych zastrzyków królewskiej krwi Vænirów, co (nie zawsze) wydziera im z rak na jakiś czas przewodnictwo nad Unią, ustalane na Upplaindzkim thingu. Nawet wtedy jednak głowa rodu Fójlkær dysponuje takimi wpływami, że przewodnictwo nad Unią jarla z innego rodu ciężko nazwać lekkim.
Jarlowie z tego rodu najczęściej przewodzą też wielkim wyprawom łupieżczym, nawet gdy nie przewodza Unii. Nietrudno zgadnąć wszak czemu. Każdy członek rodu Fójlkær to daleki potomek Vindura "Niepokonanego", czyli boga wojny, Asvindura.
Ród aktualnie dzieli się na dwie główne linie, Andersónnów i Ketilsónnów, ta druga urosła na znaczeniu wybijając się ponad kilka innych pomniejszych linii Fójlkær, przez małżeństwo córki Ketilla Eiriksónna Fójlkær, Ædindis z królem Eyjólfem. Mariaż ten zaplanował ojciec Eyjólfa, król Kanarl, by skłócić dwóch braci, jednak nic z tego nie wyszło i obie linie choć lekko ze sobą rywalizują, to ogólnie stoją za sobą murem.
[indent][indent][indent][indent]Anders Eiriksónn [1114-1176], Jarl yf Valborg Forhold
ślub 1141: Vigdis Kanarldóttir Vænir [1123-1195]
[indent]Dan Andersónn [1144-1195], Jarl yf Valborg Forhold
ślub 1163: Inge Eyjólfdóttir Vænir [1148-1197]
[indent]Hjalmar Dansónn [1164], Jarl yf Valborg Forhold
ślub 1185: Onna Ragnardóttir Kalksteinn [1169]
ślub 1191: Ranhild Leifdóttir Hafnir [1176]
[indent]Thórlorf Hjalmarsónn [1187]
+ kilkoro dzieci Hjalmara[/indent]
+ kilkoro dzieci Dana[/indent][/indent]
Ketill Eiriksónn[1115-1187]
[indent]Lennart Ketillsónn[1125-1159]
[indent]Arne Lennartsónn [1156]
ślub 1180: Svanhild Bodidóttir Folkung [1161]
ślub 1201: Eirika Eirikdóttir Alve [1187]
[indent]Eirik Arnesónn [1183]
ślub 1201: Sigrid Thórleifrdóttir af See [1184]
+ kilkoro dzieci Arnego[/indent]
+ kilkoro dzieci Lennarta[/indent]
+ kilkoro dzieci Ketilla, w tym:
Ædindis Ketillsdóttir[1137-1195]
ślub 1153: Eyjólf Kanarlsónn Vænir [1122-1190], Rig af Æìr Dìnn[/indent][/indent][/indent][/indent][/indent]
LAGERBAKK to lud o wiele słabszy, ale posiadający ogromne wpływy w zachodnim Upplainnd. Podobnie jak Fójlkærowie, Lagerbakkowie hołubią starej varangskiej kulturze, ale nie są w tym aż tak ortodoksyjni i wśród ich poddanych jest wielu varangów, których równie dobrze można zwać dziś æirdinnczykami mocno akcentującymi swe varangskie korzenie. Jednym z powodów nie wchodzenia Lagerbakków do obozu Fójlkærów jest walka o wpływy w zachodnim Upplainnd. Gdyby Lagerbakk jawił się jako fanatyczny obrońca tradycji, to wśród ortodoksów i tak byłby drugi po jarlu Fójlkær, odbierającemu mu posłuch wśród ludzi. Z drugiej strony straciłby wpływy wśród ludności wybierającej droge przynajmniej częściowej asymilacji w stronę powstałej na południu kutury æeirdinnskiej.
Lagerbakkowie stoją więc w rozkroku nie przywiązując wagi do ważkich dla północy spraw kulturowych. Swą siłę i pozycję zaznaczają w zupełnie innym aspekcie...
Od pokoleń pograniczem Upplainndu z północnym Còirdìlaes targają wzajemne napady graniczne. Dziś te wyprawy są już rzadkie, ale czasem jeszcze ma miejsce to co już wygasło wzdłuż Æbhener, na południu - konflikty na granicy. O Lagerbakkach mówi się, że z mlekiem matek wysysają nienawiść do Còirdìlaennczyków i są najbardziej ujadającą partią możnych na zachodniego sąsiada. To drugi powód dla którego stoją w niejakiej opozycji do Fójlkærów, gdy ci w czasie przewodnictwa Unii, związani z rodem królewskim więzami krwi, są lojalistami przy polityce królewskiej przyjaznych stosónków z Còirdìlaes.
[indent][indent][indent][indent]Kalf Gormsónn [1113-1165]
[indent]Ivar Kalfsónn [1144]
ślub 1166: Lagertha Bjórndóttir Bjernerstam [1148]
ślub 1173: Rangveig Vidardóttir Ingebridsen [1157]
[indent]Hvetsirk Ivarsónn [1176]
ślub 1200: Ysa Einsteyndóttir Halfbakker [1181][/indent]
+ kilkoro dzieci Ivara[/indent]
+ kilkoro dzieci IKalfa[/indent][/indent][/indent][/indent]
BALDER to ród, który przez wiele pokoleń niewiele znaczył na północy, a jego potęga zaznaczyła się dopiero wraz z postępującą asymilacją upplainndzkich Varangów względem powstałego z wymieszania z Dinndileańczykami, ludu æirdinnczyków. Balderowie są w totalnej opozycji względem Fójlkærów w aspekcie kulturowym i posiadają dziś wielkie wpływy w najgęściej zaludnionych terenach Upplainnd, czyli na środkowym wybrzeżu Æìnerdy, w Przełęczy Mgieł i kotlinie umiejscowionej między tą przełęczą, a Valborgiem i krańcem fiordu Valvik. Tereny te zamieszkują w dużej mierze ludzie odwołujący się do tradycji przodków z dumą, ale częściej zwący się już Æìrdinnczykami niż Varangami. Jest to ród coraz mocniej nabierający znaczenia, ale nie mogący mierzyć się jeszcze z potęgą Fójlkærów. Z tego względu Balderowie jednocześnie starają się jak tylko mogą wkupywać się w łaski króla, oraz wspierają ton polityki niechętnej Còirdìlaes, aby móc liczyć na sojusz z Lagerbakkami.
[indent][indent][indent][indent]Freyr Bjórnsónn [1120-1178]
[indent]Ingólf Freyrsónn [1150]
ślub 1173: Tara Volunddóttir Ær’Estrydsenn [1152]
ślub 1180: Agtrid Olofdóttir Folkung [1164]
ślub 1197: Inge Eirikdóttir Alve [1182]
ślub 1206: Inna Ketildóttir Ær’Thórleifsenn [1190]
[indent]Eystein Ingolfsónn Balder [1176]
ślub 1205 Sigrida Lennartdóttir Vænir [1185]
+ masa dzieci Ingólfa[/indent][/indent][/indent][/indent][/indent][/indent]
[/indent]
[/i]
Wedle tradycji, najstarsza córka króla wychodzi za tego, który przewodzić ma Unii. Zazwyczaj zatem był to jarl, lub częściej jego syn, z rodu Fójlkær. Już kilka pokoleń później okazało się to zmyślnie zastawioną przez króla rozpoczynającego ten zwyczaj, genetyczną pułapką... Aby przetrwać, ród ten musiał i musi brać jedno lub dwupokoleniowe oddechy od kolejnych zastrzyków królewskiej krwi Vænirów, co (nie zawsze) wydziera im z rak na jakiś czas przewodnictwo nad Unią, ustalane na Upplaindzkim thingu. Nawet wtedy jednak głowa rodu Fójlkær dysponuje takimi wpływami, że przewodnictwo nad Unią jarla z innego rodu ciężko nazwać lekkim.
Jarlowie z tego rodu najczęściej przewodzą też wielkim wyprawom łupieżczym, nawet gdy nie przewodza Unii. Nietrudno zgadnąć wszak czemu. Każdy członek rodu Fójlkær to daleki potomek Vindura "Niepokonanego", czyli boga wojny, Asvindura.
Ród aktualnie dzieli się na dwie główne linie, Andersónnów i Ketilsónnów, ta druga urosła na znaczeniu wybijając się ponad kilka innych pomniejszych linii Fójlkær, przez małżeństwo córki Ketilla Eiriksónna Fójlkær, Ædindis z królem Eyjólfem. Mariaż ten zaplanował ojciec Eyjólfa, król Kanarl, by skłócić dwóch braci, jednak nic z tego nie wyszło i obie linie choć lekko ze sobą rywalizują, to ogólnie stoją za sobą murem.
[indent][indent][indent][indent]Anders Eiriksónn [1114-1176], Jarl yf Valborg Forhold
ślub 1141: Vigdis Kanarldóttir Vænir [1123-1195]
[indent]Dan Andersónn [1144-1195], Jarl yf Valborg Forhold
ślub 1163: Inge Eyjólfdóttir Vænir [1148-1197]
[indent]Hjalmar Dansónn [1164], Jarl yf Valborg Forhold
ślub 1185: Onna Ragnardóttir Kalksteinn [1169]
ślub 1191: Ranhild Leifdóttir Hafnir [1176]
[indent]Thórlorf Hjalmarsónn [1187]
+ kilkoro dzieci Hjalmara[/indent]
+ kilkoro dzieci Dana[/indent][/indent]
Ketill Eiriksónn[1115-1187]
[indent]Lennart Ketillsónn[1125-1159]
[indent]Arne Lennartsónn [1156]
ślub 1180: Svanhild Bodidóttir Folkung [1161]
ślub 1201: Eirika Eirikdóttir Alve [1187]
[indent]Eirik Arnesónn [1183]
ślub 1201: Sigrid Thórleifrdóttir af See [1184]
+ kilkoro dzieci Arnego[/indent]
+ kilkoro dzieci Lennarta[/indent]
+ kilkoro dzieci Ketilla, w tym:
Ædindis Ketillsdóttir[1137-1195]
ślub 1153: Eyjólf Kanarlsónn Vænir [1122-1190], Rig af Æìr Dìnn[/indent][/indent][/indent][/indent][/indent]
LAGERBAKK to lud o wiele słabszy, ale posiadający ogromne wpływy w zachodnim Upplainnd. Podobnie jak Fójlkærowie, Lagerbakkowie hołubią starej varangskiej kulturze, ale nie są w tym aż tak ortodoksyjni i wśród ich poddanych jest wielu varangów, których równie dobrze można zwać dziś æirdinnczykami mocno akcentującymi swe varangskie korzenie. Jednym z powodów nie wchodzenia Lagerbakków do obozu Fójlkærów jest walka o wpływy w zachodnim Upplainnd. Gdyby Lagerbakk jawił się jako fanatyczny obrońca tradycji, to wśród ortodoksów i tak byłby drugi po jarlu Fójlkær, odbierającemu mu posłuch wśród ludzi. Z drugiej strony straciłby wpływy wśród ludności wybierającej droge przynajmniej częściowej asymilacji w stronę powstałej na południu kutury æeirdinnskiej.
Lagerbakkowie stoją więc w rozkroku nie przywiązując wagi do ważkich dla północy spraw kulturowych. Swą siłę i pozycję zaznaczają w zupełnie innym aspekcie...
Od pokoleń pograniczem Upplainndu z północnym Còirdìlaes targają wzajemne napady graniczne. Dziś te wyprawy są już rzadkie, ale czasem jeszcze ma miejsce to co już wygasło wzdłuż Æbhener, na południu - konflikty na granicy. O Lagerbakkach mówi się, że z mlekiem matek wysysają nienawiść do Còirdìlaennczyków i są najbardziej ujadającą partią możnych na zachodniego sąsiada. To drugi powód dla którego stoją w niejakiej opozycji do Fójlkærów, gdy ci w czasie przewodnictwa Unii, związani z rodem królewskim więzami krwi, są lojalistami przy polityce królewskiej przyjaznych stosónków z Còirdìlaes.
[indent][indent][indent][indent]Kalf Gormsónn [1113-1165]
[indent]Ivar Kalfsónn [1144]
ślub 1166: Lagertha Bjórndóttir Bjernerstam [1148]
ślub 1173: Rangveig Vidardóttir Ingebridsen [1157]
[indent]Hvetsirk Ivarsónn [1176]
ślub 1200: Ysa Einsteyndóttir Halfbakker [1181][/indent]
+ kilkoro dzieci Ivara[/indent]
+ kilkoro dzieci IKalfa[/indent][/indent][/indent][/indent]
BALDER to ród, który przez wiele pokoleń niewiele znaczył na północy, a jego potęga zaznaczyła się dopiero wraz z postępującą asymilacją upplainndzkich Varangów względem powstałego z wymieszania z Dinndileańczykami, ludu æirdinnczyków. Balderowie są w totalnej opozycji względem Fójlkærów w aspekcie kulturowym i posiadają dziś wielkie wpływy w najgęściej zaludnionych terenach Upplainnd, czyli na środkowym wybrzeżu Æìnerdy, w Przełęczy Mgieł i kotlinie umiejscowionej między tą przełęczą, a Valborgiem i krańcem fiordu Valvik. Tereny te zamieszkują w dużej mierze ludzie odwołujący się do tradycji przodków z dumą, ale częściej zwący się już Æìrdinnczykami niż Varangami. Jest to ród coraz mocniej nabierający znaczenia, ale nie mogący mierzyć się jeszcze z potęgą Fójlkærów. Z tego względu Balderowie jednocześnie starają się jak tylko mogą wkupywać się w łaski króla, oraz wspierają ton polityki niechętnej Còirdìlaes, aby móc liczyć na sojusz z Lagerbakkami.
[indent][indent][indent][indent]Freyr Bjórnsónn [1120-1178]
[indent]Ingólf Freyrsónn [1150]
ślub 1173: Tara Volunddóttir Ær’Estrydsenn [1152]
ślub 1180: Agtrid Olofdóttir Folkung [1164]
ślub 1197: Inge Eirikdóttir Alve [1182]
ślub 1206: Inna Ketildóttir Ær’Thórleifsenn [1190]
[indent]Eystein Ingolfsónn Balder [1176]
ślub 1205 Sigrida Lennartdóttir Vænir [1185]
+ masa dzieci Ingólfa[/indent][/indent][/indent][/indent][/indent][/indent]
[/indent]
[/i]