Rody Æìr Dìnn (możni)

[Kocurrrek]

RODY MOŻNYCH LOTHLAINNDU I SLÆDLAINNDU

[indent]JELLING to ród z dumą wskazujący swe korzenie w starym kraju, w miejscu gdzie podobno Astrid sprowadziła Varangów z gór. Wiele klanów i lairdów zamieszkujących wielkie połacie Lothlainnd uznaje w Jellingach swoich opiekunów i przewodników. Dawniej ród ten był sprzymierzony z Alvbakkerami dzieląc zwierzchnictwo nad prawie całymi równinami centralnymi zgodnie między siebie. W czasie buntu Sigurda ówczesny earl Haimdal Jorkisónn Jelling przytomnie nie poparł dawnego sprzymierzeńca, przez co nie ucierpiał po zakończeniu wojny, a nawet poszerzył swe wpływy na część Slædlainndu.
Jellingowie dziś są bodaj największymi orędownikami obyczaju rycerskiego i kultury dworskiej, ale najwięcej uwagi i środków poświęcają rywalizacji z Visnirami na południu. Co ciekawe, choć nie można temu rodowi odmówić wojowniczości, to rywalizacja ta przebiega głównie na dworze królewskim, turniejach rycerskich oraz agitacji wśród klanów zamieszkujących równiny i rozbudowywaniu swych włości gospodarczo, aby zwiększyć przewagę nad sąsiadem. Powód tego jest prosty - Visnirowie niewiele mniej hołubią rycerskim zwyczajom i choć Jellingowie ich nie cierpią to szanują. Innym powodem tego stanu rzeczy jest permanentny brak możliwych sojuszników w okolicy, wśród najmożniejszych rodów... Jellingowie gardzą Estrydssenami, a Alvbakkerowie mają im za złe zdradę i opuszczenie ich podczas wojny Sigurda, stąd brak możliwości osiągnięcia przewagi politycznej pcha ich do rywalizacji z Visnirami gospodarczo, turniejowo i na dworze Folkvangu. Na tym ostatnim polu to oni są zdecydowanie górą, bo córka earla Dana Ranaldsónna jest królową Æìr Dìnn.

[indent][indent][indent][indent]Ranald Njallsónn [1114-1176], Earl ì Æìr Dìnn
[indent]Dan Ranaldsónn [1152], Earl ì Æìr Dìnn
ślub 1171: Svanlaug Ulvdóttir Skjoldung [1153]
[indent]Gail Dansónn [1177]
ślub 1199: Nika Robertdóttir Ær'Svelling [1153]
ślub 1206: Rangveig Kjartandóttir af Ulfhedin [1187]
[indent]Dan Gailsónn [1201]

+ kilkoro dzieci Gaila[/indent]
+ kilkoro dzieci Dana, w tym:

Gudrunn Dandóttir [1175], Rigerinn af Æìr Dìnn
ślub 1195: Freyr Lennartsónn Vænir [1173], Rig af Æìr Dìnn[/indent][/indent][/indent][/indent][/indent][/indent]



VISNIR to ród najmłodszy z najpotężniejszych możnych królestwa. Drogę na szczyt zapoczątkował Arne Yngwisónn Visnir, który jako laird wymowił posłuszństwo Sigurdowi Alvbakkerowi, gdy ten stanął przeciw królowi. Arne postawił wszystkie swe zasoby na jedną kartę - na walkę z dawnym seniorem, co mocno podniosło go w oczach władcy. W czasie wojny dał się poznać jako wybitny wódz i za słowem honoru nie uczestniczenia dalej w wojnie, bez nawet grosza okupu wypuszczał każdego pojmanego lairda i członka klanu podległego Alvbakkerowi. To zaskarbiło mu uznanie również wśród ludu i po zakończonej wojnie przejął zwierzchność nad klanami północnego Slædlainndu, oraz z rąk króla tytuł earlowski.
Przez kolejne pokolenia Visnirowie rozwijali swe wpływy przejmując zwierzchność nad klanami również na ziemiach Lothlainndu, co zaowocowało trwającym do dziś konfliktem z Jellingami, ale odbywało się to i odbywa w sposób pokojowy i nie pozostawiający miejsca na coś innego niż honorową rywalizację. Podobnie jak sąsiedzi z północy gardzą Estrydssenami, a odbudowującą się potęgę Alvbakkerów traktują jako zagrożenie. To wszak na tragedii rodu znad Loc Luinn wyrośli na jeden z czterech najmożniejszych rodów Æir Dinn. Visnirowie na budowaniu dobrobytu swoich ziem opierają dalszy rozwój swojej potęgi przekonując do siebie neutralne klany, wyrywając te podległe Jellingom i blokując rozwój mniej zorientowanych na prosperity Alvbakkerom.

Główna linia zagrożona jest wymarciem. Blisko pięćdziesięcioletni earl Ketill Colinsónn doczekał się tylko jednego dziecka, Alfiego, który aktualnie jest bezpotomny. Gdyby tenże dziedzic zmarł, przewodnictwo rodu przejdzie na jedną z bocznych linii. Faworytem jest tu linia Craigsennów, poprzez jej przemyślaną politykę mariaży. Keith Hjalmarsónn Visnir wydał swego syna za córkę kanclerza Axelstjerny, a siostrę za Leiknara Eyjólfsónna, brata króla Lennarta i choć już rok później zmarła ona w połogu, to zdążyła dać dziedzica królewskiemu bratu (dziś wujowi aktualnego króla Freyra).

[indent][indent][indent][indent]Sigurd Kjartansónn [1107-1150], Earl ì Æìr Dìnn
[indent]Colin Sigurdsónn [1133-1179], Earl ì Æìr Dìnn
[indent]Kettil Colinsónn [1158], Earl ì Æìr Dìnn
ślub 1179: Jorunn Ulvdóttir Skjoldung [1157]
[indent]Alfi Kettilsónn [1180]
ślub 1201: Gudrunn Biandóttir Ær'Rittarjerna [1185][/indent][/indent][/indent]

Craig Kjartansónn [1111-1162]
[indent]Hjalmar Craigsónn [1135-1199]
[indent]Keith Hjalmarsónn [1157]
ślub 1179: Halla Thorsteinndóttir af Ulfhedin [1162]
[indent]Craig Keithsónn [1183]
ślub 1205: Blaire Lennartdóttir Ær'Axelsjerna [1182]

+ kilkoro dzieci Keitha[/indent]
+ kilkoro dzieci Hjalmara, w tym:

Angerboda Hjalmardóttir [1160-1179]
ślub 1201: Leiknar Eyjólfsónn Vænir [1159][/indent][/indent][/indent][/indent][/indent][/indent]



ESTRYDSENN to ród nie posiadający tytułu earlowskiego i który przez największe rody królestwa jest pogardzany, ale dysponuje dużą potęgą posiadając zwierzchnictwo nad ludnymi klanami, zamieszkującymi południowe brzegi środkowego biegu Æìnerdy. Założycielem rodu był Estryd "Bękart" syn siostry możnego z rodu Ynglingów, Vandy. Dziewczyna ta miała zostać wydana za Geramana Vidarsónna Ær'Jelling, ale nie miała zamiaru wyjść za starszego o lat czterdzieści opasłego i szpetnego earla, toteż oddała się wędrownemu minstrelowi (jak głosi saga rodu Estrydssenów), lub kilku niewolnikom (jak mawiają ludzie Estrydssenom nieprzychylni). Zanim doszło do planowanego małżeństwa była już w ciąży i Geraman odmówił ślubu. Zmarła w połogu rodząc Estryda, a ten został przygarnięty przez wuja Rolfa, mającego zamiar wychować siostrzanego bękarta, jako pokutę za przymuszanie siostry do ślubu, którego nie chciała zawrzeć.
Jedyny syn Rolfa zmarł bezpotomnie kilka lat po śmierci rodziciela, w czasie krótkich rządów zdążywszy wypędzić Estryda, którego szczerze nienawidził. Wtedy to boczne linie Ynglingów sięgnęły po schedę po linii głównej. Jednakże Estryd na wygnaniu stał się zawołanym najemnikiem przewodzącym tak zwanemu "Czarnemu Hirdowi". Po śmierci stryjecznego brata, który go wypędził, wrócił na czele swych ludzi i wydał wojnę bocznym liniom rodu swej matki. Walki toczyły się kilka lat i Estryd pognębił wszystkich kandydatów do schedy po głównej linii Ynglingów oraz zaskarbił sobie sympatię rodów i klanów, które Ynglingom ślubowały wierność. Za zgodą króla zajął miejsce rodu swej matki.
Estrydssenowie skupiają się najbardziej na handlu i jako jedyny z możnych rodów posiadają bezpośrednią kontrolę nad dużym miastem - Arhus. Najbardziej z możnych rodów królestwa przypominają klan. Ma to korzenie w nieprzytomnej chuci Estryda III, wnuka Estryda bękarta, który z pięcioma małżonkami spłodził blisko dwudziestkę legalnych potomków oraz w tym, że Estrydssenowie nie odcinają się od swych bocznych linii nie zostawiając ich samych sobie. W pałacu pod Arhus mieszkają niczym jedna rodzina wszyscy potomkowie "Bękarta" poza kilkoma odszczepieńcami.
Ród ten hołubi również kilku ciekawym tradycjom... Każdy z synów linii głównej nosi imię Estryda, a dla odróżnienia używają przydomków w zastępstwie imienia. Każdy najstarszy bękart głowy rodu uposażany jest do stworzenia najemnego hirdu i szuka szczęścia najmując się jak przodek. Każda kobieta z rodu sama wybiera sobie męża.

[indent][indent][indent][indent]Estryd V "Wdały"[1119-1185]
[indent]Estryd VI "Kłótnik" [1160]
ślub 1184: Vigdis Kalfdóttir Lagerbakk [1163]
ślub 1195: Inna Ingólfdóttir Balder [1174]
[indent]Estryd "Czarny" [1183]
ślub 1205: Claire Robertdóttir Ær'Svelling [1174]

+ kilkoro dzieci Estryda VI[/indent][/indent][/indent][/indent][/indent][/indent]



ALVBAKKER to jeden z najstarszych rodów, który swoje wpływy budował wokół jeziora Loc Luinn i swego czasu był najpotężniejszy w królestwie, posiadając kontrolę nad większością Slædlainndu, częścią annarieckiego pogórza i ziemiami na południe od Finn w dzisiejszym Hædlainndzie. Ród ten najzacieklej walczył z nie chcącymi przyjąć varangskiiego zwierzchnictwa Dinndileańczykami i to właśnie Alvbakkerowie zepchnęli ten lud na Pogórze Cælih wyrywając z ich rąk ziemie Hædlainndu. Charakteryzowali się oni zawsze dużą nienawiścią względem Dinndileańczyków (głównie tych, którzy odrzucali asymilację z Varangami), traktując ich niczym zwierzęta. Szczególnie earl Sigurd Rókisónn Alvbakker cechował się niebywałym okrucieństwem i zaczął nawet podporządkowywać sobie Pogórze Cælih. To właśnie był powód przymierza górali z królem zawartego w Guinness. Dinndileańczycy przyparci do muru złożyli obwarowany wieloma warunkami hołd królowi, a ten jako ich senior roztoczył nad nimi opiekę. Sigurd nic sobie z tego nie robił i ostentacyjnie rzucił królowi wyzwanie rozpoczynając wojnę domową. Dziesięć lat trwało złamanie potęgi Alvbakkerów, zakończone odebraniem im tytułu eorlowskiego, zwierzchnictwa nad większością Slædlainndzkich klanów, oraz tych z Hædlainndu i annarieckiego pogórza.
Od tamtej pory Alvbakkerowie są w permanentnej opozycji względem korony i starają się odbudowywać wpływy. Udało im się to w dużym stopniu rozbudowując swoją stłamszoną po klęsce pozycję w południowym Slædlainndzie. Jawna opozycja względem korony, chęć powrotu do dawnej potęgi (kosztem innych) oraz historia tego rodu sprawiają, że Alvbakkerom ciężko o jakiekolwiek możliwe sojusze w obrębie możnych. W politycznej układance są samotnym bytem nastawionym przeciw wszystkim, ale sama ich obecność oddziaływuje na inne sojusze i niuanse polityki możnych.

[indent][indent][indent][indent]Kettil Sigurdsónn [1121-1179]
[indent]Anders Jensónn Ær’Alvbakker [1165]
ślub 1189: Thyra Buridóttir Ær'Jensen [1171]
[indent]Sigurd Andersónn [1192]

+ kilkoro dzieci Andersa[/indent][/indent][/indent][/indent][/indent]



[/indent]