07-Mar-2019, 05:02 PM
Ussura, Varangard, Grategon, Varangowie, Anszanat, księstwo Białozierskie; 1207
„Przeklęci my cośmy przodków gniew wzbudzili. Padało z czarnego nieba 40 dni i 40 nocy, chociaż słońce tak rzadko wschodziło poza chmury, że trudno mi orzec. Powstawały nowe strumienie, rzeki, jeziora i bagniska. Suche polany dotychczas nie były do przejścia, kiedy woda do pasa sięgała. Wreszcie i Visenia wylała. Jej ciemne wody pożarły niezmierzone ziemie, a kiedy się cofnęły odsłoniły dzieło zniszczenia. Zalane wsie, opuchnięte gnijące trupy, zniszczone plony. Przodki ratujcie nas od zguby...” - z Psałterza Erengardzkiego o głodzie roku 1206.
Wiele nieszczęść ostatnimi laty spadły na Ussurę. Niegdyś potężne i dumne państwo nawiedziły liczne klęski. Jednak i los widocznie lubi sobie z ussurczykami pogrywać, bo na nich to zesłał kolejne katastrofy. Lato 1206 roku należało do wyjątkowo deszczowych, wody wystąpiły z koryt rzek zalewając sporą część kraju. Może gdyby zdarzyłoby się to w spokojnych czasach to nie przyniosłoby to aż tak opłakanego rezultatu, lecz ziemie to dopiero co były areną wojny ussurskiej – i mimo że nie stoczono w czasie tej wojny ani jednej bitwy walnej to przemarsze, kontrybucje i zwykłe łupienie zebrały swoje żniwo. To wszystko skutkuje największą klęską głodu od lat.
Stołeczna prowincja Erengardu wraz z przyległościami pod władzą Cara Fiodora nie ma się aż tak źle. Zniszczenia wojenne nie objęły tych prowincji, a sam Car powziął już zawczasu działania zapobiegawcze skupując żywność z południa. Dzięki temu nawet przybywający z innych części kraju uchodźcy mieli co jeść. W Księstwie Białozierskim Książę Carlos zadecydował o otwarciu spichrzy i rozdaniu żywności okolicznej ludności. Nie były to jednak wielkie zapasy i nie dla wszystkich starczyło, lecz ten akt łaski na pewno zminimalizował liczbę ofiar, która w innym razie na pewno byłaby większa. Dawne Księstwo Baghdati i Bejlik Gazirehu – znajdujące się obecnie pod władzą Cesarza i Anszana, nie zostały tak bardzo dotknięte głodem. Oczywiście ceny za łan zboża wzrosły dość sporo, lecz wojna tu nie zebrała żniwa co w połączeniu z lepszą pogodą sprawiło, że wsie jako tako sobie poradziły. Najgorsza sytuacja panuje w prowincjach północnych znajdujących się pod władzą Księcia Grategonu i Ludu Varanganów. Lokalni namiestnicy pozostali głusi na prośby podbitej ludności, często rozdając batogi tym, którzy śmieli przyjść do nich z błaganiami. Brak interwencji doprowadził do wielkich braków w żywności, a co za tym idzie i głodem. Całe wsie zostawały opuszczone, a w miastach i miasteczkach często dochodziło do rozruchów, gdzie zdesperowana ludność napadała na tych którzy jeszcze mieli włożyć co do garnka. Ci co na wsiach nie pomarli z głodu często poszli do lasu, gdzie zaczęły się tworzyć bandy zbrojne czyhające na kupców i mniejsze konwoje. Doprawdy chwilowo są to raczej chaotyczne zbieraniny bandytów, lecz jeśli problem dalej będzie ignorowany to kto wie w co te bandy mogą się przerodzić.
-Wyjątkowo deszczowe lato na terenach dawniej należących do Ussury;
-W prowincjach anektowanych do Grategonu i Varangów pojawiają się zbrojne bandy, napadające podróżnych i osady.
„Przeklęci my cośmy przodków gniew wzbudzili. Padało z czarnego nieba 40 dni i 40 nocy, chociaż słońce tak rzadko wschodziło poza chmury, że trudno mi orzec. Powstawały nowe strumienie, rzeki, jeziora i bagniska. Suche polany dotychczas nie były do przejścia, kiedy woda do pasa sięgała. Wreszcie i Visenia wylała. Jej ciemne wody pożarły niezmierzone ziemie, a kiedy się cofnęły odsłoniły dzieło zniszczenia. Zalane wsie, opuchnięte gnijące trupy, zniszczone plony. Przodki ratujcie nas od zguby...” - z Psałterza Erengardzkiego o głodzie roku 1206.
Wiele nieszczęść ostatnimi laty spadły na Ussurę. Niegdyś potężne i dumne państwo nawiedziły liczne klęski. Jednak i los widocznie lubi sobie z ussurczykami pogrywać, bo na nich to zesłał kolejne katastrofy. Lato 1206 roku należało do wyjątkowo deszczowych, wody wystąpiły z koryt rzek zalewając sporą część kraju. Może gdyby zdarzyłoby się to w spokojnych czasach to nie przyniosłoby to aż tak opłakanego rezultatu, lecz ziemie to dopiero co były areną wojny ussurskiej – i mimo że nie stoczono w czasie tej wojny ani jednej bitwy walnej to przemarsze, kontrybucje i zwykłe łupienie zebrały swoje żniwo. To wszystko skutkuje największą klęską głodu od lat.
Stołeczna prowincja Erengardu wraz z przyległościami pod władzą Cara Fiodora nie ma się aż tak źle. Zniszczenia wojenne nie objęły tych prowincji, a sam Car powziął już zawczasu działania zapobiegawcze skupując żywność z południa. Dzięki temu nawet przybywający z innych części kraju uchodźcy mieli co jeść. W Księstwie Białozierskim Książę Carlos zadecydował o otwarciu spichrzy i rozdaniu żywności okolicznej ludności. Nie były to jednak wielkie zapasy i nie dla wszystkich starczyło, lecz ten akt łaski na pewno zminimalizował liczbę ofiar, która w innym razie na pewno byłaby większa. Dawne Księstwo Baghdati i Bejlik Gazirehu – znajdujące się obecnie pod władzą Cesarza i Anszana, nie zostały tak bardzo dotknięte głodem. Oczywiście ceny za łan zboża wzrosły dość sporo, lecz wojna tu nie zebrała żniwa co w połączeniu z lepszą pogodą sprawiło, że wsie jako tako sobie poradziły. Najgorsza sytuacja panuje w prowincjach północnych znajdujących się pod władzą Księcia Grategonu i Ludu Varanganów. Lokalni namiestnicy pozostali głusi na prośby podbitej ludności, często rozdając batogi tym, którzy śmieli przyjść do nich z błaganiami. Brak interwencji doprowadził do wielkich braków w żywności, a co za tym idzie i głodem. Całe wsie zostawały opuszczone, a w miastach i miasteczkach często dochodziło do rozruchów, gdzie zdesperowana ludność napadała na tych którzy jeszcze mieli włożyć co do garnka. Ci co na wsiach nie pomarli z głodu często poszli do lasu, gdzie zaczęły się tworzyć bandy zbrojne czyhające na kupców i mniejsze konwoje. Doprawdy chwilowo są to raczej chaotyczne zbieraniny bandytów, lecz jeśli problem dalej będzie ignorowany to kto wie w co te bandy mogą się przerodzić.
-Wyjątkowo deszczowe lato na terenach dawniej należących do Ussury;
-W prowincjach anektowanych do Grategonu i Varangów pojawiają się zbrojne bandy, napadające podróżnych i osady.