08-Mar-2019, 01:42 PM
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 08-Mar-2019, 01:53 PM przez Kocurrrek.)
Jakby co to wzorem Badeta pozwoliłem sobie na własnoręczną korektę...:
Cytat:Wraz z początkiem XIII wieku nadszedł również kres Cesarstwa Cao. W roku 1203 zza gór Wu wylały się wojska Ta'in. Cesarz Chen Cao został zaskoczony tym atakiem i desperacko próbował zgromadzić wojska, aby bronić swego kraju. Na szczęście wyprawa Tainów cierpiała z powodu niesubordynacji wojowników zaciągniętych z ludu Wei, którego członkowie z wyjątkowym niezadowoleniem zareagowali na zakaz grabieży podbijanych ziem - które zamierzano w końcu wcielić do Cesarstwa Ta'in. Dopiero obietnica sowitego wynagrodzenia, poparta znaczną ilością cesarskiego srebra przekonała Wei, aby ruszyli na zachód. Tam zajęli się toczeniem wojny zgodnie ze swoimi odwiecznymi zwyczajami - a więc palili, grabili i mordowali, mimo cesarskiego zakazu. Opieszale poruszająca się armia przybyła do stolicy Cao - Chengzou tylko po to, aby zobaczyć zatrzaśnięte wrota. Sytuacja wydawała się jednak beznadziejna, armia Ta'in posiadała bowiem miażdżącą przewagę. Z zachodu dotarły jednak pokrzepiające wieści - oto Freyr Lennastsónn, król Æir Dinn powołał swe hufce - a zwołał ponoć osiem tysięcy chrobrych wojów, aby poprowadzić ich na odsiecz Chengzou. Tak więc oto Cao miałoby zostać ocalone przez białych z zachodu, których lud Cao traktował podobnie jak inne obce im nacje - jak barbarzyńców... W sytuacji w której się znajdował, Chen Cao przyjąłby jednak zapewne pomoc nawet od demonów, gdyby tylko mu ją zaoferowały. Kroplą dziegciu w tej beczce miodu był jednak fakt, że żołnierze Freyra poczynali sobie podczas marszu jakby ruszyli raczej na rejzę, a nie z odsieczą, łupiąc napotkane wioski i gwałcąc wszystkie kobiety które na czas nie zdołali uciec. Co prawda trwający przy dworze cesarza rycerz Arne Gormsón Leye, wysłannik króla Freyra, wskazywał potrzebę szybkiego dotarcia armii Æir Dinn do obleganego przez wojska Ta'in miasta. Ostrzegał o tym, iż ciągnące bez taborów hufce, będą brać żywność i spyże ze wsi wypadających im po drodze oraz, że może być to czynione siłą. Nieliczne informacje o tym co się dzieje na trasie przemarszu króla Freyra, uzyskiwane gołębiami pocztowymi wskazywały cesarzowi, że pomoc sąsiada przeciw najazdu Ta'in, może mieć gorzką cenę płaconą przez poddanych w Tiashi...
Gdy jednak na horyzoncie ujrzano chorągwie armii Freyra, w serca mieszkańców stolicy wstąpiła nadzieja. Tainowie potrafili liczyć i widząc przewagę nadciągającej armii szybko porzucili obóz i od wielu miesięcy z trudem wznoszone umocnienia i transzeje, mające otoczyć miasto pierścieniem oblężenia. Nie był to jednak akt spontanicznej ucieczki, bo to generał Shen sprawnie zwinęła oblężenie po rozmowie z wysłanym do niej bratankiem króla Freyra, Fenrirem Leiknarsónnem. Ocalony od Tainów Chen nie zdecydował się jednak otworzyć bram, aby powitać sojuszników co zdziwiło i nieco rozgniewało władcę Æir Dinn, którego wojska rozłożyły się wielkim obozem nieopodal miasta. Już kilka dni później wysłani przez króla posłowie zażądali od cesarza zapłaty za koszt wyprawy zbrojnej, która ocaliła cesarstwo Cao przed najazdem Ta'in. Żądanie było absurdalne, bo oblężony blisko rok cesarz nie mógł przecież zdobyć tak ogromnej sumy jak żołd dla ośmiotysięcznej armii, zaproponowano tedy spłatę zobowiązania w ratach. Pierwszą, czyszczącą do dna skarbiec, przekazano kilka dni później wraz z najmłodszym synem cesarza, mającym być zakładnikiem-gwarantem przekazania reszty sumy w przyszłości. Æirdinnczycy zaś na rozkaz króla skierowali się na powrót do domu, łupiąc jednak całe zachodnie Cesarstwo i uprowadzając w niewolę niezliczonych mieszkańców. Tymczasem armia Ta'in cały czas czaiła się na wschodzie, spokojnie podporządkowując sobie tamtejsze prowincje.