Rody Æìr Dìnn (możni)

[Kocurrrek]

[indent][indent][indent][indent][indent][indent][indent][indent]Ziemie zamieszkane przez ludność będącą pod bezpośrednim zwierzchnictwem króla
Ziemie zamieszkiwane przez ludność będącą pod zwierzchnictwem najpotężniejszych rodów
Ziemie zamieszkiwane przez ludność będącą pod zwierzchnictwem pomniejszych silnych rodów, jarlów, lub tworzącą konfederacje klanowe[/indent][/indent][/indent][/indent][/indent][/indent][/indent][/indent]

[indent][indent][indent][indent][indent][indent][indent][indent]Ród Fójlkær
Ród Lagerbakk
Ród Balder
Ród Ær’Akselstjerna
Ród Skjoldung
Ród Ær’Estrydsenn
Ród Ær’Jelling
Ród Ær’Visnir
Ród Ær’Alvbakker
Ród Ær’Svelling
Ród af Ulfhedinn
Ród Ær’Egilenn[/indent][/indent][/indent][/indent][/indent][/indent][/indent][/indent]

[Kocurrrek]

RODY JARLOWSKIE UPPLAINNDU

[indent]FÓJLKÆR to ród najpotężniejszy spośród ziem Unii Valborskiej, co nie może dziwić, bo jest jednym z dwóch varanskich rodów, które mają wśród swoich przodków Asira, czyli tego, który doszedł do boskości. To właśnie Fójlkærowie zainicjowali powstanie Unii Valborskiej, mającej za cel skonfederowanie się przeciw asymilacji i łączeniu się ludów Varangów i Dinndileańczyków, co popierali królowie Æir Dinn. Ród ten do dziś stoi najzacieklej przy trzymaniu północy w żelaznych szponach tradycji, chronionej przed napływami wypracowanego przez kilkanascie pokoleń kulturowego kompromisu, w wyniku którego powstał i żyje dziś na południe od Æìnerdy całkiem jednolity lud.
Wedle tradycji, najstarsza córka króla wychodzi za tego, który przewodzić ma Unii. Zazwyczaj zatem był to jarl, lub częściej jego syn, z rodu Fójlkær. Już kilka pokoleń później okazało się to zmyślnie zastawioną przez króla rozpoczynającego ten zwyczaj, genetyczną pułapką... Aby przetrwać, ród ten musiał i musi brać jedno lub dwupokoleniowe oddechy od kolejnych zastrzyków królewskiej krwi Vænirów, co (nie zawsze) wydziera im z rak na jakiś czas przewodnictwo nad Unią, ustalane na Upplaindzkim thingu. Nawet wtedy jednak głowa rodu Fójlkær dysponuje takimi wpływami, że przewodnictwo nad Unią jarla z innego rodu ciężko nazwać lekkim.
Jarlowie z tego rodu najczęściej przewodzą też wielkim wyprawom łupieżczym, nawet gdy nie przewodza Unii. Nietrudno zgadnąć wszak czemu. Każdy członek rodu Fójlkær to daleki potomek Vindura "Niepokonanego", czyli boga wojny, Asvindura.

Ród aktualnie dzieli się na dwie główne linie, Andersónnów i Ketilsónnów, ta druga urosła na znaczeniu wybijając się ponad kilka innych pomniejszych linii Fójlkær, przez małżeństwo córki Ketilla Eiriksónna Fójlkær, Ædindis z królem Eyjólfem. Mariaż ten zaplanował ojciec Eyjólfa, król Kanarl, by skłócić dwóch braci, jednak nic z tego nie wyszło i obie linie choć lekko ze sobą rywalizują, to ogólnie stoją za sobą murem.

[indent][indent][indent][indent]Anders Eiriksónn [1114-1176], Jarl yf Valborg Forhold
ślub 1141: Vigdis Kanarldóttir Vænir [1123-1195]
[indent]Dan Andersónn [1144-1195], Jarl yf Valborg Forhold
ślub 1163: Inge Eyjólfdóttir Vænir  [1148-1197]
[indent]Hjalmar Dansónn [1164], Jarl yf Valborg Forhold
ślub 1185: Onna Ragnardóttir Kalksteinn [1169]
ślub 1191: Ranhild Leifdóttir Hafnir [1176]
[indent]Thórlorf Hjalmarsónn [1187]

+ kilkoro dzieci Hjalmara[/indent]
+ kilkoro dzieci Dana[/indent][/indent]

Ketill Eiriksónn[1115-1187]
[indent]Lennart Ketillsónn[1125-1159]
[indent]Arne Lennartsónn [1156]
ślub 1180: Svanhild Bodidóttir Folkung [1161]
ślub 1201: Eirika Eirikdóttir Alve [1187]
[indent]Eirik Arnesónn [1183]
ślub 1201: Sigrid Thórleifrdóttir af See [1184]

+ kilkoro dzieci Arnego[/indent]
+ kilkoro dzieci Lennarta[/indent]
+ kilkoro dzieci Ketilla, w tym:

Ædindis Ketillsdóttir[1137-1195]
ślub 1153: Eyjólf Kanarlsónn Vænir [1122-1190], Rig af Æìr Dìnn[/indent][/indent][/indent][/indent][/indent]



LAGERBAKK to lud o wiele słabszy, ale posiadający ogromne wpływy w zachodnim Upplainnd. Podobnie jak Fójlkærowie, Lagerbakkowie hołubią starej varangskiej kulturze, ale nie są w tym aż tak ortodoksyjni i wśród ich poddanych jest wielu varangów, których równie dobrze można zwać dziś æirdinnczykami mocno akcentującymi swe varangskie korzenie. Jednym z powodów nie wchodzenia Lagerbakków do obozu Fójlkærów jest walka o wpływy w zachodnim Upplainnd. Gdyby Lagerbakk jawił się jako fanatyczny obrońca tradycji, to wśród ortodoksów i tak byłby drugi po jarlu Fójlkær, odbierającemu mu posłuch wśród ludzi. Z drugiej strony straciłby wpływy wśród ludności wybierającej droge przynajmniej częściowej asymilacji w stronę powstałej na południu kutury æeirdinnskiej.
Lagerbakkowie stoją więc w rozkroku nie przywiązując wagi do ważkich dla północy spraw kulturowych. Swą siłę i pozycję zaznaczają w zupełnie innym aspekcie...
Od pokoleń pograniczem Upplainndu z północnym Còirdìlaes targają wzajemne napady graniczne. Dziś te wyprawy są już rzadkie, ale czasem jeszcze ma miejsce to co już wygasło wzdłuż Æbhener, na południu - konflikty na granicy. O Lagerbakkach mówi się, że z mlekiem matek wysysają nienawiść do Còirdìlaennczyków i są najbardziej ujadającą partią możnych na zachodniego sąsiada. To drugi powód dla którego stoją w niejakiej opozycji do Fójlkærów, gdy ci w czasie przewodnictwa Unii, związani z rodem królewskim więzami krwi, są lojalistami przy polityce królewskiej przyjaznych stosónków z Còirdìlaes.


[indent][indent][indent][indent]Kalf Gormsónn [1113-1165]
[indent]Ivar Kalfsónn [1144]
ślub 1166: Lagertha Bjórndóttir Bjernerstam [1148]
ślub 1173: Rangveig Vidardóttir Ingebridsen [1157]
[indent]Hvetsirk Ivarsónn [1176]
ślub 1200: Ysa Einsteyndóttir Halfbakker [1181][/indent]
+ kilkoro dzieci Ivara[/indent]
+ kilkoro dzieci IKalfa[/indent][/indent][/indent][/indent]



BALDER to ród, który przez wiele pokoleń niewiele znaczył na północy, a jego potęga zaznaczyła się dopiero wraz z postępującą asymilacją upplainndzkich Varangów względem powstałego z wymieszania z Dinndileańczykami, ludu æirdinnczyków. Balderowie są w totalnej opozycji względem Fójlkærów w aspekcie kulturowym i posiadają dziś wielkie wpływy w najgęściej zaludnionych terenach Upplainnd, czyli na środkowym wybrzeżu Æìnerdy, w Przełęczy Mgieł i kotlinie umiejscowionej między tą przełęczą, a Valborgiem i krańcem fiordu Valvik. Tereny te zamieszkują w dużej mierze ludzie odwołujący się do tradycji przodków z dumą, ale częściej zwący się już Æìrdinnczykami niż Varangami. Jest to ród coraz mocniej nabierający znaczenia, ale nie mogący mierzyć się jeszcze z potęgą Fójlkærów. Z tego względu Balderowie jednocześnie starają się jak tylko mogą wkupywać się w łaski króla, oraz wspierają ton polityki niechętnej Còirdìlaes, aby móc liczyć na sojusz z Lagerbakkami.

[indent][indent][indent][indent]Freyr Bjórnsónn [1120-1178]
[indent]Ingólf Freyrsónn [1150]
ślub 1173: Tara Volunddóttir Ær’Estrydsenn [1152]
ślub 1180: Agtrid Olofdóttir Folkung [1164]
ślub 1197: Inge Eirikdóttir Alve [1182]
ślub 1206: Inna Ketildóttir Ær’Thórleifsenn [1190]
[indent]Eystein Ingolfsónn Balder [1176]
ślub 1205 Sigrida Lennartdóttir Vænir [1185]

+ masa dzieci Ingólfa[/indent][/indent][/indent][/indent][/indent][/indent]



[/indent]
[/i]

[Kocurrrek]

RODY MOŻNYCH LOTHLAINNDU I SLÆDLAINNDU

[indent]JELLING to ród z dumą wskazujący swe korzenie w starym kraju, w miejscu gdzie podobno Astrid sprowadziła Varangów z gór. Wiele klanów i lairdów zamieszkujących wielkie połacie Lothlainnd uznaje w Jellingach swoich opiekunów i przewodników. Dawniej ród ten był sprzymierzony z Alvbakkerami dzieląc zwierzchnictwo nad prawie całymi równinami centralnymi zgodnie między siebie. W czasie buntu Sigurda ówczesny earl Haimdal Jorkisónn Jelling przytomnie nie poparł dawnego sprzymierzeńca, przez co nie ucierpiał po zakończeniu wojny, a nawet poszerzył swe wpływy na część Slædlainndu.
Jellingowie dziś są bodaj największymi orędownikami obyczaju rycerskiego i kultury dworskiej, ale najwięcej uwagi i środków poświęcają rywalizacji z Visnirami na południu. Co ciekawe, choć nie można temu rodowi odmówić wojowniczości, to rywalizacja ta przebiega głównie na dworze królewskim, turniejach rycerskich oraz agitacji wśród klanów zamieszkujących równiny i rozbudowywaniu swych włości gospodarczo, aby zwiększyć przewagę nad sąsiadem. Powód tego jest prosty - Visnirowie niewiele mniej hołubią rycerskim zwyczajom i choć Jellingowie ich nie cierpią to szanują. Innym powodem tego stanu rzeczy jest permanentny brak możliwych sojuszników w okolicy, wśród najmożniejszych rodów... Jellingowie gardzą Estrydssenami, a Alvbakkerowie mają im za złe zdradę i opuszczenie ich podczas wojny Sigurda, stąd brak możliwości osiągnięcia przewagi politycznej pcha ich do rywalizacji z Visnirami gospodarczo, turniejowo i na dworze Folkvangu. Na tym ostatnim polu to oni są zdecydowanie górą, bo córka earla Dana Ranaldsónna jest królową Æìr Dìnn.

[indent][indent][indent][indent]Ranald Njallsónn [1114-1176], Earl ì Æìr Dìnn
[indent]Dan Ranaldsónn [1152], Earl ì Æìr Dìnn
ślub 1171: Svanlaug Ulvdóttir Skjoldung [1153]
[indent]Gail Dansónn [1177]
ślub 1199: Nika Robertdóttir Ær'Svelling [1153]
ślub 1206: Rangveig Kjartandóttir af Ulfhedin [1187]
[indent]Dan Gailsónn [1201]

+ kilkoro dzieci Gaila[/indent]
+ kilkoro dzieci Dana, w tym:

Gudrunn Dandóttir [1175], Rigerinn af Æìr Dìnn
ślub 1195: Freyr Lennartsónn Vænir [1173], Rig af Æìr Dìnn[/indent][/indent][/indent][/indent][/indent][/indent]



VISNIR to ród najmłodszy z najpotężniejszych możnych królestwa. Drogę na szczyt zapoczątkował Arne Yngwisónn Visnir, który jako laird wymowił posłuszństwo Sigurdowi Alvbakkerowi, gdy ten stanął przeciw królowi. Arne postawił wszystkie swe zasoby na jedną kartę - na walkę z dawnym seniorem, co mocno podniosło go w oczach władcy. W czasie wojny dał się poznać jako wybitny wódz i za słowem honoru nie uczestniczenia dalej w wojnie, bez nawet grosza okupu wypuszczał każdego pojmanego lairda i członka klanu podległego Alvbakkerowi. To zaskarbiło mu uznanie również wśród ludu i po zakończonej wojnie przejął zwierzchność nad klanami północnego Slædlainndu, oraz z rąk króla tytuł earlowski.
Przez kolejne pokolenia Visnirowie rozwijali swe wpływy przejmując zwierzchność nad klanami również na ziemiach Lothlainndu, co zaowocowało trwającym do dziś konfliktem z Jellingami, ale odbywało się to i odbywa w sposób pokojowy i nie pozostawiający miejsca na coś innego niż honorową rywalizację. Podobnie jak sąsiedzi z północy gardzą Estrydssenami, a odbudowującą się potęgę Alvbakkerów traktują jako zagrożenie. To wszak na tragedii rodu znad Loc Luinn wyrośli na jeden z czterech najmożniejszych rodów Æir Dinn. Visnirowie na budowaniu dobrobytu swoich ziem opierają dalszy rozwój swojej potęgi przekonując do siebie neutralne klany, wyrywając te podległe Jellingom i blokując rozwój mniej zorientowanych na prosperity Alvbakkerom.

Główna linia zagrożona jest wymarciem. Blisko pięćdziesięcioletni earl Ketill Colinsónn doczekał się tylko jednego dziecka, Alfiego, który aktualnie jest bezpotomny. Gdyby tenże dziedzic zmarł, przewodnictwo rodu przejdzie na jedną z bocznych linii. Faworytem jest tu linia Craigsennów, poprzez jej przemyślaną politykę mariaży. Keith Hjalmarsónn Visnir wydał swego syna za córkę kanclerza Axelstjerny, a siostrę za Leiknara Eyjólfsónna, brata króla Lennarta i choć już rok później zmarła ona w połogu, to zdążyła dać dziedzica królewskiemu bratu (dziś wujowi aktualnego króla Freyra).

[indent][indent][indent][indent]Sigurd Kjartansónn [1107-1150], Earl ì Æìr Dìnn
[indent]Colin Sigurdsónn [1133-1179], Earl ì Æìr Dìnn
[indent]Kettil Colinsónn [1158], Earl ì Æìr Dìnn
ślub 1179: Jorunn Ulvdóttir Skjoldung [1157]
[indent]Alfi Kettilsónn [1180]
ślub 1201: Gudrunn Biandóttir Ær'Rittarjerna [1185][/indent][/indent][/indent]

Craig Kjartansónn [1111-1162]
[indent]Hjalmar Craigsónn [1135-1199]
[indent]Keith Hjalmarsónn [1157]
ślub 1179: Halla Thorsteinndóttir af Ulfhedin [1162]
[indent]Craig Keithsónn [1183]
ślub 1205: Blaire Lennartdóttir Ær'Axelsjerna [1182]

+ kilkoro dzieci Keitha[/indent]
+ kilkoro dzieci Hjalmara, w tym:

Angerboda Hjalmardóttir [1160-1179]
ślub 1201: Leiknar Eyjólfsónn Vænir [1159][/indent][/indent][/indent][/indent][/indent][/indent]



ESTRYDSENN to ród nie posiadający tytułu earlowskiego i który przez największe rody królestwa jest pogardzany, ale dysponuje dużą potęgą posiadając zwierzchnictwo nad ludnymi klanami, zamieszkującymi południowe brzegi środkowego biegu Æìnerdy. Założycielem rodu był Estryd "Bękart" syn siostry możnego z rodu Ynglingów, Vandy. Dziewczyna ta miała zostać wydana za Geramana Vidarsónna Ær'Jelling, ale nie miała zamiaru wyjść za starszego o lat czterdzieści opasłego i szpetnego earla, toteż oddała się wędrownemu minstrelowi (jak głosi saga rodu Estrydssenów), lub kilku niewolnikom (jak mawiają ludzie Estrydssenom nieprzychylni). Zanim doszło do planowanego małżeństwa była już w ciąży i Geraman odmówił ślubu. Zmarła w połogu rodząc Estryda, a ten został przygarnięty przez wuja Rolfa, mającego zamiar wychować siostrzanego bękarta, jako pokutę za przymuszanie siostry do ślubu, którego nie chciała zawrzeć.
Jedyny syn Rolfa zmarł bezpotomnie kilka lat po śmierci rodziciela, w czasie krótkich rządów zdążywszy wypędzić Estryda, którego szczerze nienawidził. Wtedy to boczne linie Ynglingów sięgnęły po schedę po linii głównej. Jednakże Estryd na wygnaniu stał się zawołanym najemnikiem przewodzącym tak zwanemu "Czarnemu Hirdowi". Po śmierci stryjecznego brata, który go wypędził, wrócił na czele swych ludzi i wydał wojnę bocznym liniom rodu swej matki. Walki toczyły się kilka lat i Estryd pognębił wszystkich kandydatów do schedy po głównej linii Ynglingów oraz zaskarbił sobie sympatię rodów i klanów, które Ynglingom ślubowały wierność. Za zgodą króla zajął miejsce rodu swej matki.
Estrydssenowie skupiają się najbardziej na handlu i jako jedyny z możnych rodów posiadają bezpośrednią kontrolę nad dużym miastem - Arhus. Najbardziej z możnych rodów królestwa przypominają klan. Ma to korzenie w nieprzytomnej chuci Estryda III, wnuka Estryda bękarta, który z pięcioma małżonkami spłodził blisko dwudziestkę legalnych potomków oraz w tym, że Estrydssenowie nie odcinają się od swych bocznych linii nie zostawiając ich samych sobie. W pałacu pod Arhus mieszkają niczym jedna rodzina wszyscy potomkowie "Bękarta" poza kilkoma odszczepieńcami.
Ród ten hołubi również kilku ciekawym tradycjom... Każdy z synów linii głównej nosi imię Estryda, a dla odróżnienia używają przydomków w zastępstwie imienia. Każdy najstarszy bękart głowy rodu uposażany jest do stworzenia najemnego hirdu i szuka szczęścia najmując się jak przodek. Każda kobieta z rodu sama wybiera sobie męża.

[indent][indent][indent][indent]Estryd V "Wdały"[1119-1185]
[indent]Estryd VI "Kłótnik" [1160]
ślub 1184: Vigdis Kalfdóttir Lagerbakk [1163]
ślub 1195: Inna Ingólfdóttir Balder [1174]
[indent]Estryd "Czarny" [1183]
ślub 1205: Claire Robertdóttir Ær'Svelling [1174]

+ kilkoro dzieci Estryda VI[/indent][/indent][/indent][/indent][/indent][/indent]



ALVBAKKER to jeden z najstarszych rodów, który swoje wpływy budował wokół jeziora Loc Luinn i swego czasu był najpotężniejszy w królestwie, posiadając kontrolę nad większością Slædlainndu, częścią annarieckiego pogórza i ziemiami na południe od Finn w dzisiejszym Hædlainndzie. Ród ten najzacieklej walczył z nie chcącymi przyjąć varangskiiego zwierzchnictwa Dinndileańczykami i to właśnie Alvbakkerowie zepchnęli ten lud na Pogórze Cælih wyrywając z ich rąk ziemie Hædlainndu. Charakteryzowali się oni zawsze dużą nienawiścią względem Dinndileańczyków (głównie tych, którzy odrzucali asymilację z Varangami), traktując ich niczym zwierzęta. Szczególnie earl Sigurd Rókisónn Alvbakker cechował się niebywałym okrucieństwem i zaczął nawet podporządkowywać sobie Pogórze Cælih. To właśnie był powód przymierza górali z królem zawartego w Guinness. Dinndileańczycy przyparci do muru złożyli obwarowany wieloma warunkami hołd królowi, a ten jako ich senior roztoczył nad nimi opiekę. Sigurd nic sobie z tego nie robił i ostentacyjnie rzucił królowi wyzwanie rozpoczynając wojnę domową. Dziesięć lat trwało złamanie potęgi Alvbakkerów, zakończone odebraniem im tytułu eorlowskiego, zwierzchnictwa nad większością Slædlainndzkich klanów, oraz tych z Hædlainndu i annarieckiego pogórza.
Od tamtej pory Alvbakkerowie są w permanentnej opozycji względem korony i starają się odbudowywać wpływy. Udało im się to w dużym stopniu rozbudowując swoją stłamszoną po klęsce pozycję w południowym Slædlainndzie. Jawna opozycja względem korony, chęć powrotu do dawnej potęgi (kosztem innych) oraz historia tego rodu sprawiają, że Alvbakkerom ciężko o jakiekolwiek możliwe sojusze w obrębie możnych. W politycznej układance są samotnym bytem nastawionym przeciw wszystkim, ale sama ich obecność oddziaływuje na inne sojusze i niuanse polityki możnych.

[indent][indent][indent][indent]Kettil Sigurdsónn [1121-1179]
[indent]Anders Jensónn Ær’Alvbakker [1165]
ślub 1189: Thyra Buridóttir Ær'Jensen [1171]
[indent]Sigurd Andersónn [1192]

+ kilkoro dzieci Andersa[/indent][/indent][/indent][/indent][/indent]



[/indent]

[Kocurrrek]

RODY MOŻNYCH ÆDRINN

[indent]AXELSTJERNA jest rodem, który jest najlepszym przykładem mozolnego i upartego parcia do potęgi na wszelkie możliwe sposoby. Przez długi czas ród ten nie znaczył zbyt wiele posiadając zaplecze w klanach północnego wybrzeża w Górnym Aedrinn ale powoli, acz sukcesywnie zwiększał swoje znaczenie wybijając się ponad inne pomniejsze rody hautættin. Połączenie swego syna z jedną z córek earla z rodu Lindenholmów przez Nilsa Lennartsónna do dziś nazywane jest czasem "cudem domu axelstjerneńskiego", gdyż mariaże planowane przez ród wywodzący się od przodka-boga były starannie planowane i nie było w nich miejsca na pomniejsze rodziny. Ten niesamowity awans społeczny pozwolił na ogromne powiększenie liczby klanów i laird oddających się pod ich zarząd i opiekę na wybrzeżu, a po wymarciu Lindenholmów i zręcznej dyplomacji z królem Axelstjernowie objęli tytuł eorlowski i zwierzchność nad wieloma klanami z dawnej diomeny Lindenholmów, na zachód od Wilczych Wzgórz.
Kolejnym krokiem krokiem była wojna o Wilcze Wzgórza z innym pretendentem do dziedzictwa po Lindenholmach, earlem Skjoldungiem, w wyniku której Axelstjerna utrzymali zdobycze. Idąc za ciosem ród ten  wżenił się w rodzinę królewską przez córkę króla Eyjólfa i oddał potomstwo z tego małżeństwa na wychowanie do Folkvang.  Finałem kariery rodu było przejęcie urzędu kanclerskiego i wykorzystanie tej pozycji do przejmowania zwierzchnictwa nad klanami nad dolnym biegiem Vesny.
Axelstjernowie są opoką partii lojalistów królewskich i zwolennikami opierania się władzy na klanach i pomniejszych rodach hautættin, a nie na możnych.

[indent][indent][indent][indent]Holger Briansónn [1106-1166], Earl ì Æìr Dìnn
[indent]Jens Holgersónn [1130-1189], Earl ì Æìr Dìnn
[indent]Lennart Jensónn [1154], Earl ì Æìr Dìnn, Rigkanslar
ślub 1180: Unna Njalldóttir Ær'Jelling [1161]
[indent]Holger Lennartsónn [1187]

+ kilkoro dzieci Lennarta:[/indent]
+ kilkoro dzieci Jensa:[/indent]

ślub 1166: Hilde Eyjólfdóttir Vænir [1150-1170]
[indent]Axel Jensónn [1168]
ślub 1193: Freya Ingólfdóttir Balder [1175]
[indent]Freyr Axelsónn [1197]

+ kilkoro dzieci Axela:[/indent][/indent][/indent][/indent][/indent][/indent][/indent]



SKJOLDUNG to chyba najpotężniejszy z rodów Æìr Dìnn, posiadający zwierzchnictwo nad wieloma klanami dolnego i górnego pomorza. Co więcej, chociaż nie mają bezpośredniej zwierzchności nad żadnym z dużych miast, to posiadają pewne wpływy w trzech z nich, zagrażając im przez otoczenie swymi ziemiami.  Ród ten jest zorientowany na odwoływanie się do tradycji varangskich o wiele mocniej niż inne rody hautættin (choć nie tak bardzo jak Fójlkærowie na północy). Uważają się za æirdinnskie rycerstwo, ale korzenie przodków varangskich są akcentowane w tym rodzie nad wyraz często i dobitnie. To daje im od wieków solidne oparcie na wybrzeżu, gdzie skupiają się klany væirdinnskie, również z dumą wskazujące swe korzenie. Z drugiej strony było to powodem opierania się klanów z głębi lądu względem przyjmowania zwierzchnictwa Skjoldungów i ród ten choć silny, miał zablokowaną drogę do większego rozwoju potęgi. Sytuacja odwróciła się po wymarciu Lindenholmów, kiedy earl Skjoldung jako syn lindelholmskiej dziedziczki był na dobrej drodze aby rozwinąć swą władzę nad terenami w górnym pomorzu wokół Wilczych Wzgórz. Udane zablokowanie tego przez Axelstjernów i późniejsze utraty wpływów na rzecz tego rodu nad dolną Vesną są do dziś zadrą w sercach skjoldungów. Co prawda i tak przejęli sporo klanów i ziem w dorzeczy Vesny i Alty, ale liczono na o wiele więcej.
Aktualnie Skjoldungowie balansują na granicy neutralności względem polityki królewskiej i opozycji do niej. Earl Njal Ulvsónn Skjoldung dobitnie daje władcy do zrozumienia, że cokolwiek zostanie odebrane jako promowanie Axelstjernów, spowoduje zaostrzenie się jego stanowiska względem polityki Folkvangu.

[indent][indent][indent][indent]Ulv Leiknarsónn [1123-1174], Earl ì Æìr Dìnn
[indent]Njal Ulvsónn [1147], Earl ì Æìr Dìnn
ślub 1171: Thyra Colindóttir Ær'Visnir [1149]
[indent]Rolf Njalsónn [1174]
ślub 1200: Keira Seandóttir Ær'Egilenn [1180]
[indent]Sven Rolfsónn [1203]

+ kilkoro dzieci Rolfa:[/indent]
+ kilkoro dzieci Njala:[/indent][/indent][/indent]

[/indent]

[Kocurrrek]

RODY MOŻNYCH OSTERMARKU

[indent]SVELLING to ród najbardziej wycofany z polityki królestwa. Żyjąc na rubieżach, w obrębie wielkiej puszczy i na permanentnej straży granicy przed niespokojnymi dawniej Córdilaeńczykami, Svellingowie uchodzą za odludków wśród najpotężniejszych rodów. Mimo to posiadają sporą potęgę nie tylko przez ilość klanów i laird przyrzekających im wierność, ale i specjalne prawa jakimi się cieszy ta prowincja, choćby to mówiące o zwolnieniu hautættin i klanów ze stawiania się pospolitym ruszeniem poza Ostermarkiem. Paradoksalnie to właśnie stojący na uboczu Svellingowie wywarli największy wpływ na dzisiejszy wygląd ludu Æìrdìnnczyków.
To właśnie w Kædweeńskiej puszczy zaczęło się łączenie w jeden lud Varangów i Dinndileańczyków, bo ciągłe zagrożenie z zachodu i wspólne odpieranie wypraw łupieskich związało ze sobą oba ludy po podboju varangskim. To przenikanie i asymilowanie się promieniowało na wschód docierając do wybrzeży.
Drugim aspektem wpływu Svellingów na kulturę była fascynacja Svellingów obyczajem rycerskim przywleczonym na północ z Annarietty. To właśnie w Ostermark był domeną rodu d'Hesbaye, zwanych tez Robertynami. Ragnar Svelling przejął te włości, zabił ostatniego comte na Clairehus i pojął jego żonę jako swoją, co prawda uprzednio ją brutalnie gwałcąc. Z czasem Svellingowie zaczęli przesiąkać pewnymi zwyczajami z dumą zaczęli wskazywać swe korzenie w annarieckim rodzie. Zaadaptowali nawet herb d'Hesbaye do swojego. Podczas rządów króla Gorma Freyrsónna, który  na starość niedomagał po ciosie maczugą otrzymanym na wyprawie łupieżczej, rządziła za niego jego małżonka Jorunn. Na dworze przebywał wtedy Robert Hakónsónn Aer'Svelling charakteryzujący się wprost legendarną charyzmą. Czy to on uwiódł królową, czy odwrotnie - nie wiadomo, ale płomienny romans za plecami władcy był powodem zainteresowania się dworu obyczajem rycerskim. Jorunn była tym wręcz zafascynowana i obsypywała swego faworyta taką estymą, ze i inni dworzanie zaczęli przeć ku novum promowanym przez ostermarskiego prowincjała. Jak bardzo to chwyciło i rozpleniło się po całym kraju wśród wysokich rodów, zobaczyć można dzisiaj.
Ci "prowincjałowie" posiadają też godną pozazdroszczenia tytulaturę. Głowa rodu to: Landearl Ostmarku, Opiekun Kædweeńskiej puszczy, Strażnik zachodu i Pan na twierdzy Nesle. Żeby tego było mało, jedną z żon landerarla jest starsza siostra królowej Gudrunn.

[indent][indent][indent][indent]Willhelm Sigibertsónn [1102-1163], Lainndearl af Ostmark, Verger af Kædween, Vaktar af Vest, Laird af Nesleborg
[indent]Robert Willhelmsónn[1134-1189], Lainndearl af Ostmark, Verger af Kædween, Vaktar af Vest, Laird af Nesleborg
[indent]Lothar Robertsónn [1159], Lainndearl af Ostmark, Verger af Kædween, Vaktar af Vest, Laird af Nesleborg
ślub 1187: Freydis Dandóttir Ær'Jelling [1170]
ślub 1289: Avtrid Colindóttir Ær'Visnir [1169]
[indent]Willhelm Lotharsónn [1188]

+ kilkoro dzieci Roberta:[/indent]
+ kilkoro dzieci Willhelma:[/indent][/indent][/indent][/indent][/indent][/indent]



[/indent]

[Kocurrrek]

RODY MOŻNYCH POGÓRZA ANNARECKIEGO

[indent]AF ULFHEDINN oznacza dosłownie wilkołaki i w sagach rodowych przewija się wiele opowieści o tym jakoby członkowie tego rodu zmieniali się czasem w wilki lub podobne wilkom ogromne monstra. Dziś powszechnie uznaje się to jako zabobon, ale mimo to Ulfhedinnów traktuje się ostrożnie, nie zaprasza zbyt często na dwory i rzadko bierze za żony kobiety z tych rodów za żony. Zabobon zabobonem, ostrożność ostrożnością. Akt wzięcia sobie za małżonkę córki możnego z pogórza, przez członka bocznej linii Visnirów, był potraktowany jako akt szalonej odwagi - to tłumaczy co skrycie inni o Ulfhedinnach sądzą. Oczywiście Jellingowi nie mogli zostać z tyłu, ale potrwało więcej niż jedno pokolenie zanim zdecydowali się na mariaż z pogórzanami, nawet jeżeli na ponad dwadzieścia lat oznaczało to wciągnięcie Ulfhedinn przez ten czas w strefę wpływów rywali.
Te dynastyczne kroki earlów z równin mają szansę wyrwać ród z annarieckiego pogórza z politycznego niebytu, o ile przez kolejne pokolenie na dworach Jellingów i Visnirów nie zacznie się znajdować rozszarpanych zwłok, lub widywać wilków krążących po obejściu.
Sam ród af Ulfhedinn ma problemy z zadeklarowaniem się względem przyszłości, bo z jednej strony podobnie jak Svellingowie wybierają oni raczej drogę dobrowolnej izolacji politycznej, ale z drugiej - ostracyzm dworski w pewien sposób boli ich. Z zazdrością patrzą na ród z Ostmarku, który ma spokój od polityki możnych, a jednocześnie traktowany jest z szacunkiem i z radością witany w earlowskich i królewskich hallach. Aktualnie  najbardziej skupiają się na ochronie swych stref wpływów przed odradzającą się potęgą Alvbakkerów i starają się rozwijać swoje zwierzchnictwo nad annarieckim pogórzem.
Innym rodzajem rywalizacji jest prestiżowa, w trakcie zwołania pospolitego ruszenia. Organizujące się na wyprawy wojenne i łupieżcze hufy berserkerów organizują swoje małe thingi, gdzie decydują się pod kim chcą służyć. Pod dowództwem Fójklærów czyli potomkach boga Asvindura, czy pod "Wilkołakiem z gór" jak zwana jest głowa rodu Ulfhedinn.



[indent][indent][indent][indent]Hveinn Ulvsónn [1111-1142], Lainndearl af Ostmark, Verger af Kædween, Vaktar af Vest, Laird af Nesleborg
[indent]Thórsteinn Hveinnsónn [1139]
ślub 1160: Vigdis Jensdóttir Æ'Sverri [1141]
[indent]Kjartan Thórsteinnsónn [1163]
ślub 1186: Sigrida Egildóttir ÆSteirmhelm [1165]
ślub 1292: Eithne Seanándóttir Æ'Drokksetti [1177]
[indent]Ulv Kjartansónn [1190]

+ kilkoro dzieci Thorsteina:[/indent]
+ kilkoro dzieci Kjartana:[/indent][/indent][/indent][/indent][/indent][/indent]



[/indent]

[Kocurrrek]

RODY MOŻNYCH HÆDLAINNDU

[indent]EGILENN to ród o długich tradycjach powiązań z Dinndileańczykami z Pogórza Cælih. Z początku byli rodem hautættin dzierżącym godność laird nad jednym z klanów pod zwierzchnością Alvbakkerów, a ich włości znajdowały się na północnym brzegu rzeki Finn. W trakcie podboju dzisiejszego Hædlainndu weszli w posiadanie dużych przestrzeni wyludnionego terenu prowadząc osadnictwo na prawie klanowym. W jednej z bitew Heimdal Dansónn Egilenn dostał się do niewoli Dinndileańczyków w której spędził półtora roku zanim nie wysłano okupu. Wrócił z odmienionym stosunkiem do górali i z dinndileańską żoną. Egilennowie zaczęli coraz częściej oddawać ziemię na wpół zasymilowanym klanom i coraz bardziej opierali się polityce Alvbakkerów. Doprowadziło to do zagłady rodu bo w odpowiedzi Alvbakkerowie zarzuciwszy swym laird zdradę, wymietli całą rodzinę poza młodym Andersem, który uciekł na pogórze do klanu swej babki. Tam ukrywał się kilka lat i walczył wraz z góralami (często im przewodząc) przeciw coraz bardziej prącym na pogórze Alvbakkerom. To on tez ostatecznie przekonał klany dinndileańskie do hołdu w Guinness, a walcząc w czasie buntu Sigurda mocno przyłożył się do klęski Alvbakkerów. Zaowocowało to przejęciem większości wpływów w Hædlainnd i wdarcie się w grono możnych.
Aktualnie Egilennowie kontynuują politykę przymierzy z góralami z Cælih i starają się rozwijać wpływy w Hædlainnd oraz pozycję rodową w królestwie. Znajdują się w permanentnej opozycji względem Alvbakkerów i Skjoldungów, co stawia ich w partii lojalistów. W ramach ciekawostki rodowej - nie praktykują wielożeństwa.

Rozwojowi potęgi nie pomaga fakt, że ród jest podzielony. Dwie linie toczą ze sobą permanentny spór o to, która jest główną... Matka bliźniaków Finna i Firtha Lennartsónnów zmarła w połogu, a położna kilka godzin po tych narodzinach zginęła spadając ze schodów. Które dziecko przyszło na świat pierwsze nie wiedział nikt, co skutkuje wojną rodową trwającą do dziś. Finnsenowie mają wielkie wpływy na wzgórzach i wrzosowiskach, zaś Firthsenowie opierają się na klanach nad Loc Luinn. Obie linie swój spór traktują poważnie, ale przeciw zewnętrznym czynnikom potrafią zgodnie stanąć razem.



[indent][indent][indent][indent]Firth Andersónn [1109-1153]
[indent]Leif Firthsónn [1135-1163]
ślub 1160: Jorunn Flókidóttir Ær'Yngling[1140]
[indent]Njall Leifsónn [1162]
ślub 1183: Caireeann Er'Kennedy [1165]
[indent]Colin Njallsónn [1187]

+ kilkoro dzieci Njalla:[/indent]
+ kilkoro dzieci Leifa:[/indent][/indent]


Finn Andersónn[1109- 1164]
[indent]Conan Finnsónn [1131]
[indent]Sean Conansónn [1154]
ślub 1174: Shannon Er'Gordon [1152]
[indent]Sverri Seansónn [1174]
ślub 1191: Freydis Gunnardóttir Ær'Svadelfari [1176]
[indent]Torstein Sverrisónn [1192][/indent]

+ kilkoro dzieci Sverriego:[/indent]
+ kilkoro dzieci Conana:[/indent][/indent][/indent][/indent][/indent]



[/indent]