[PRZYJĘTY] Basilea ton Aeton

[Ellahar]

<<<In progres>>>

Basilea ton Aeton

(Królestwo Aetów)

//Wszysztkie daty, powiązania z historią innych itp. to moja propozycja - może być zmieniona, albo wprost odrzucona jeśli gracze których to dotyczy nie wyrażą woli na dane nawiązania//

Państwo: Basilea ton Aeton

Ustrój: Monarchia federacyjna

Stolica: Basileopolis + 

Religia: Vohanizm 

Przywódca: Belisarios IV Ithilios

Dynastia: Ithilidów

Mapy:

Ciemnopurpurowy - 6 prowincji startowych

Jasnopurpurowy - 4 prowincje (giełdowe)

Historia:

Aetowie pierwotnie zamieszkiwali tereny w pólnocno-środkowiej części Imperiusa, prowadzili zbieracko-łowiecki tryb życia, nie zakładali stałych osad. Ochłodzenie klimatu, "Mała Epoka Lodowcowa", choć trwająca krótko - niecały wiek, mającą miejsce 1200 lat temu stała się przyczynkiem do pierwszej wielkiej migracji tego ludu, zwanej w historii "Długim Marszem". Aetowie w swoich podaniach liczą to wydarzenie jako początek nowej - historycznej - ery. Dopiero bowiem kontakty z "obcymi" na drodze wędrówki "ucywilizowały" ten lud, od nich też zaczerpnęli swój alfabet. Długi Marsz nie był w rzeczywistości jedną zorganizowaną migracją, a powolnym przenoszeniem terenów łowieckich coraz dalej na południe, aż w rejony dzisiejszego Despotatu Charizmatików i dalej na południowy-zachód.

//tutaj część do dogadania z Adem o osadnictwie i walkach z Elamem, kończy się w VI w. wielką kolonizacją//

Po 590 roku praktycznie wszystkie Wyspy Fokijskie były już upstrzone mozaiką niewielkich aeckich poleis. Co warto podkreślić nie rozróżniano w tym określeniu większej wioski zamieszkałej przez 100 osób od kilkunastotysięcznego miasta. Ustroje też były najróżniejsze i nikogo nie dziwiły miasta "plemienne" z wodzem na czele sąsiadujące z demokracjami z losowanymi urzędnikami, czy brutalnymi tyraniami. Niekiedy powstawały lokalne związki poleis, tworzyły się też większe sojusze - szczególnie w obliczu zagrożenia, albo... chęci najazdu na kontynent. Zapewne trwałoby to dalej gdyby nie wybuch wulkanu z centralnej wyspy fokijskiej - trzydniowa ciemność, która po nim nastała była mocną pożywką dla wszelkiego rodzaju sekt. Straty spowodowane erupcją były bardzo duże i doprowadziły do upadku wielu ośrodków. Nastał czas walk i niepokojów. Dopiero przybycie uciekinierów z tonącej Dor'Thuan i ich wpływ kulturowy pozwolił odtworzyć upadającą państwowość. Nastały czasu tzw. "Renesansu Aeckiego". Spośród wielu ośrodków miejskich prym zaczęły wieść 3 z nich. Antiocheia - będąca najdalej na wschód wysuniętą dużą osadą aecką, która z czasem podporządkowała sobie wszystkie osady na kontynencie na wschód od wysp Fokijskich, a także łańcuch wysp bizantyńskich - trzy niewielkie wysepki będące niejako pomostem pomiędzy kontynentem a głównym archipelagiem. Epiria - rządzona przez dynastię Anorytów i znajdująca się na północnej z dużych wysp fokijskich oraz Angelon - rządzony przez Ithilidów znajdujący się na wyspie wschodniej. Wkrótce potem zaczęły tworzyć się większe organizacje państwowe: Związek Epirski oraz Symmachia Morska kierowana przez Angelon. Antiocheia skupiała się na utrzymaniu granic wobec naporu barbarzyńców na swoje ziemie oraz czerpała duże zyski z handlu z dalekim wschodem.

Okres wojen fokijskich to ciągłe ścieranie się Związku i Symmachii, w których raz jedno - raz drugie miasto uzyskiwało przewagę. Ostatecznie wobec wyczerpania wojną i groźby z Elis oraz upadkiem Antiochei zdecydowano się zakończyć wojnę w najmniej przewidywalny sposób - pokojem ustanawiającym państwo federacyjne: dwukrólestwo (czy też po aecku: diobasilee). Zaczęto formować podstawy ustrojowe, w których państwo władane było przez dwóch królów, z dwóch dynastii, a realną władzę posiadało zgromadzenie Aristoi - dobrze urodzonych z największych miast. 

Trwało to do czasów "wielkiego smutku", tj. wojny domowej zapoczątkowanej przez Aleksander II Ithilidę (choć w oficjalnej historiografii to on był celem ataku), który pokonany przez Authiriosa III Anorytę uciekł na wygnanie - do imperium Anszanidzkiego. Kserkses zdobywca dopomógł Aleksandrowi II, który odzyskał tron i z pomocą sojuszników zaprowadził despotyczne rządy zgodnie ze zwyczajem wschodnich satrapii - ukrócając przywileje miast i wybijając większość dynastii Anoryckiej (oficjalnie wszystkich - jako zdrajców Aetów). Przyjął on wtedy miano Aresa I (nawiązując do czasów herosów i tytanów). Kraj dobrze prosperował, tłumiono wszelkie bunty, a wysławiana wcześniej aecka wolność i demokracja zaczynały odchodzić w niepamięć. Trwano jednak jako wasal wielkiego imperium. 

Okres ten zakończył się czasem Sprzysiężenia Sprawiedliwych i wojną domową, która uczyniła z niegdysiejeszego satrapy: Aresa IV jedynego basileusa Aetów: Belisariosa I. Aby ugruntować swoją władzę założył on na zachodniej wyspie zupełnie nową stolicę: Basileopolis.

Kalendarium

1 r.n.e. - początek "Długiego Marszu"

II w.n.e. - początek stałego osadnictwa Aetów. 

III w. - najdalszy zasięg osadnictwa Aetów. 

IV w. - wojny z Elamem. Pierwsze kolonie na wyspach Fokijskich.

V w. - przegrane wojny z Imperium Elamickim. Zachodnie poleis podporzadkowane Elamowi, wschodnie tworzą Królestwo Charizmatików. 

VI w. - okres wielkiej kolonizacji Wysp Fokijskich spowodowany poprzednimi klęskami. Wszystkie twory polityczne na kontynencie poza Charizmatikami tracą na znaczeniu.

VII w. - Wybuch wulkanu na wyspach Fokijskich zachwiał państwowością tamtejszych poleis. Narodziny Vohana. Przybycie uchodźców z Dor’thuan Landir ze wschodu.

VIII w. - Powstanie Symmachii i Związku - dwóch organizacji poleis zorganizowanych wokół największych ośrodków przybyszów z Dor'Thuan - Epirii i Angelonu. Okres I-III Wojny Fokijskiej o dominacje na archipelagu. Ostatecznie utworzenie Dualistycznego Królestwa Aetów rządzonego przez parę króli z dynastii władców Symmachii i Związku.

785-793 r. - I Wojna Morska Elis z Pretarą, zakończona krwawym zwycięstwem Elis. Utracono wyspy Aneskie na rzecz Elis.

814 r. - Z  Wysp Fogijskich wygnany zostaje jeden z królów, przybywając na dwór Kserksesa Zdobywczy. Przy pomocy floty Kaareshytów Kserkses podbija archipelag, przywracając obalonego władcę jako swojego wasala i satrapę podbitych ziem. Ekspansja vohanizmu wśród Aetów.

941 r. - Cyrus IV porywa córkę satrapy Aresa IV. Zawiązane zostaje Sprzysiężenie Sprawiedliwych. Początek wojny domowej. Okazję wykorzystują wszelkiego rodzaju secesjoniści i zbuntowane ludy. 

951 r. - Upadek Kyrusii kończy istnienie imperium anszanidzkiego jak i dynastii Anszanidów. Państwo zostaje podzielone między zwycięskim satrapów, którzy ogłaszają się suwerennymi władcami, a wiele jego części zostaje zdobytych przez obcych najeźdźców. Belisarios I z dynastii Ithilidów pierwszym samodzielnym królem Aetów. Rozpoczęcie budowy Basileopolis.

976 r. - Przeniesienie stolicy królestwa do Basileopolis.

1000-1007 r. - I wojna domowa. Wyspy wschodnie żądają przywrócenia Dwukrólestwa. Zakończona nadaniem "Przywileju Urodzonych w Purpurze" - usankcjonowana poligamia władcy do mieszkanek głównych miast królestwa.

1063 r. - bunt na wyspach Aneskich inspirowany przez Aeton. Wyspy przyłączają się do królestwa.

1078-1102 r. - II wojna domowa, tzw. "bunt mniejszości" - pomniejsze miasta wysp domagają się przywilejów i autonomii. Zakończona "Czarnym Pokojem" - zezwalającym miastom aeckim na wyspach i kontynencie samodzielną negocjację pozostania w królestwie. Okres różnicowania praw w królestwie.

1125 r. - Wydanie "Złotej Bulli" przez Belisariosa II - jednolitego dokumentu regulującego przywileje i obowiązki poszczególnych miast królestwa, zasady dziedziczenia oraz zakres władzy królewskiej.

1179 r. - Fundacja "Liceum" - uniwersytetu w Basileopolis. Jego pierwszym rektorem zostaje Platoteles - filozof wynalazca.

1196 r. - śmierć Platotelesa.

1198 r. - Umiera Antioch II, tron Obejmuje Belisarios III.

1201 r. - dzień dzisiejszy.

 

Społeczeństwo:

Jeśli chodzi o społeczeństwo Aetów – nie jest ono jednorodne i każda z wysp (a nawet krain na wyspach!) ma swoje lokalne zwyczaje i tradycje. Język aecki jest przy tym dosyć jednolity, a regionalizmy dotyczą głównie akcentów (padających w najróżniejsze miejsca słowa) oraz wymowy niektórych liter. Dla przybysza wydawać się może, że Aeci z różnych wysp mówią w zupełnie różnych narzeczach, miejscowi jednak rozumieją się bez problemu co najwyżej podśmiewając się gdy przybysze z prowincji składają hołd vasileusowi zamiast basileosowi. Duży wpływ na język „wysoki” mieli przybysze z Dor’thuan – zmiękczając go i nadając śpiewności. Zapożyczeń słownych jest jednak wyjątkowo mało i uznawane są raczej za archaizmy. Odmianą aeciego jest język Charizmatików – wyodrębnił się jednak wcześniej i nie miał styczności z elyryjskim (językiem Dor’thuan), zamiast tego wystawiony był dłużej na oddziaływania elamickie i tarcvinijskie – wymowa stała się bardziej twarda i ostra, utracono też część bogatej deklinacji unifikując ją do kilku typów. Mimo tych różnic Aeta z wysp dogada się z Aetą-Charizmatikiem z kontynentu: łatwiej jednak będzie o lapsusy językowe, a wyspiarze mogą uchodzić w oczach swych kuzynów za „zbyt delikatnych i wyintelektualizowanych”, podczas gdy oni sami będą postrzegani jako ludzie hardzi i prości.
 
Jeśli chodzi o strukturę społeczną na wyspach: zasadniczo dominują „obywatele” – nazwa ta pochodzi jeszcze z czasów diobasilei gdzie zgromadzenia ludowe poszczególnych osad wybierały spośród arystokratów swoich przedstawicieli. Dopiero obywatele którzy od dwóch pokoleń mogli poszczycić się odpowiednim majątkiem nabywali bierne prawa wyborcze i stawali się „aristokratoi”. Osobną grupą społeczną byli niewolnicy, przy czym prawo nie rozróżniało niewolnika-jeńca pracującego w kopalni, niewolnego chłopa uprawiającego ziemię i często nierozróżnialnego od wiejskiego obywatela, czy niewolnika domowego. Przybysze to ludzie wolni, nieposiadający praw politycznych i nie mogący posiadać nieruchomości. Mogli jednak dzierżawić zarówno budynki w miastach, jak i całe wsie. Zgromadzenie ludowe danego polis mogło nadać im obywatelstwo osobiste, lub jeśli ojciec lub matka danego przybysza posiadało już taką formę obywatelstwa – obywatelstwo zwyczajne (dziedziczne). Niektóre rodziny arystokratyczne wywodzą swój rodowód od uciekinierów z Dor’thuan – okres satrapii jednak sprawił, że ubożejąca arystokracja traciła też swoje przywileje i wielu obywateli, nawet wyrobników potrafi wyrecytować z pamięci sławnych przodków i pociągnąć swój rodowód aż do czasów świetności „zatopionego lądu”.
 
Podstawowym źródłem utrzymania dla Aetów było rybołówstwo, trudniono się też hodowlą na wspólnych pastwiskach polis, rolnictwo w klasycznym ujęciu było mało rozwinięte – przeważało sadownictwo, a tanie płody rolne (jak zboża) preferowano sprowadzać z kontynentu. Spośród towarów eksportowych największe znaczenie miały wino, oliwki (i oliwa), wełna oraz owoce morza. Otrzymywano też cenny barwnik: purpurę fokijską – pozyskiwany ze ślimaków zamieszkujących ciepłe wody wysp fokijskich. Handel i morze pełnią ważną rolę w społeczeństwie aeckim – podstawową formą „pracy wojskowej” jest obowiązkowa służba jako wioślarz na galerach. Pozwala ona wyrobić w młodych chłopcach dyscyplinę i umiejętność ciężkiej pracy – dopiero dwudziestolatkowie są dopuszczani do walki w innch formacjach już po 5 latach służby na galerach. Do wojska obowiązuje pobór – w szczególności do formacji falangitów, lekkiej piechoty i marynarki. Reszta wojsk jest w większości przypadków zawodowa.

Ustrój:

Basilea ton Aeton jest niejednoznacznym tworem politycznym: z jednej strony władzę sprawuje tam dziedziczny basileus, z drugiej wiele spraw jest oddanych samorządom lokalnych poleis oraz Aristoi – radzie arystokratów wybieranych przez obywateli poszczególnych poleis. Zasadniczo władca może przeprowadzić większość swoich zamysłów o ile nie stoją one w sprzeczności ze Złotą Bullą ani z dotychczasowymi prawami i przywilejami obywateli. Aby je zmienić potrzebuje zgody 2/3 Aristoi. O wojnie i pokoju decyduje też samodzielnie władca, choć bez zgody Aristoi nie może zarządzić poboru (zgoda musi być wydana do 6 miesięcy po ogłoszeniu poboru) poza sytuacją zagrożenia państwa obcym najazdem. W przypadku ogłoszenia poboru, który nie zostanie uznany przez Aristoi, po okresie 6 miesiecy żołnierze mają pełne prawo rozejść się do domów – żądając żołdu za okres służby.
Władca jest najwyższym sędzią, wszyscy inni pochodzą jednak z mianowania Aristoi – oni sami są jednocześnie sędziami na wybranym przez siebie terenie w czasie gdy na nim przebywają, lub wyznaczają swoich zastępców w momencie, w którym przebywają w stolicy. Inną drogą sądową jest stanięcie wobec Zgromadzenia Ludowego ze swoją sprawą – może, acz nie musi, się nią zająć i wydać wyrok zwykłą większością głosów.
Podatki są zbierane przez samorządy i przekazywane do skarbu w określonych kwotach. Polis może nałożyć na swoich mieszkańców dodatkowy podatek, nie wyższy jednak niż 1/3 podatków ogólnych, który może zatrzymywać na swoje potrzeby. Powoduje to niejako, że aristoi nie są przeciwni nakładaniu nowych obciążeń – mogą dzięki nim zwiększyć też podatki lokalne – muszą jednak uważać aby nie wzbudzić gniewu obywateli (bo mogą nie zostać później wybrai).
Władzę wykonawczą tworzy niewielki aparat urzędniczy – większość spraw jest rozstrzygana samorządnie – urzędy jedynie koordynują ich współdziałanie ze stolicą. Spośród aristoi z największych miast (które wystawiają więcej niż 1 delegata) powoływani są urzędnicy na stanowiska ogólnopaństwowe, choć władca może też powołać na nie osobę spoza tego grona. Dzieje się to jednak rzadko – urząd taki jest intratny i może być dobrym sposobem na zyskanie poparcia w radzie. Urzędnicy są wybierani na kadencje różnej długości (w zależności od urzędu), basileos tylko z poparciem połowy aristoi może przerwać kadencję (stąd praktycznie brak urzędników dożywotnich). Aristoi wybierani są na kadencje trzyletnie, jednak wybory odbywają się co roku: odpowiednio dla każdej 1/3 zgromadzenia.

Religia:

Vohanizm - większość społeczeństwa, w tym rodzina królewska

Tytanizm - pomniejsze enklawy, tajne kulty oraz duża część społeczności w "miast odłączonych" (czyli nie znajdujących się obecnie pod panowaniem dynastii.

[Ellahar]

Zaktualizowane. Historię (poza kalendarium) uzupełnię później, podobnie tuż przed startem chcę napisać Złotą Bullę (będącą czymś w rodzaju konstytucji dla Aetów).

Ogólnie można już procedować rekrutację

[Bojar]

[hide] 
1)Uwzględnij proszę ostatni dekret mistrzowski http://imperius.chilioi.webd.pl/showthre...867#pid867 
2)Dodatkowo mamy zastrzeżenia co do mapy. Rozumiem, że chcesz zagarnąć archipelag, ale wolelibyśmy, żeby prowincje były umieszczone bardziej "spójnie".
3)Standard Plany na grę zarówno wewnętrzne jak i dotyczące sąsiadów. 
[/hide]

[Ellahar]

1.
[hide]2. Dokupię w giełdzie. Poza tym, akurat archipelag jest pod jednego gracza - Tymus się rozstrzelił, że pomiędzy jego "kolonie" nic nie wejdzie, a obszar tym sposobem duży claimuje.
3. Plany... w pierwszej kolejności zająć archipelag. W drugiej zająć wyspy Tymusa i przeciwdziałać krucjatom. W trzeciej Afryka. W czwartej... założyć greckie kolonie u Japońców. Ale to takie wojenne.
Moimi głównymi celami na grę będzie supremacja na morzu wewnętrznym, zabawa w handel (zdominowanie go - w szczególności z dalekim wschodem) oraz II renesans Aecki - rozwój technologiczny, duże inwestycje itp. by odbudować u siebie tych ramirezowych Atlantydów.
No i - jestem w strefie historycznej z AdDurem. Nie chcę by się za bardzo puszył jako "potomek imperatorów" - to może skończyć się walką o supremację w kręgu kulturowym. Są jeszcze dwa quasigreckie państwa - może jakaś unia kulturowa i taki mocny sojusz "trzech orłów"?

Pytanko: czy te słabości - mniejszość religijna, historia parlamentaryzmu oraz potencjalna druga dynastia są dostatecznymi minusami, czy coś jeszcze w klimacie domyśleć? Bo ogólnie starałem się aby były dosyć rozstrzelone - by można było z ciekawych źródeł brać inspiracje do utrudnień (a nie tylko "konflikt etniczny"
Jakbyście mi klepnęli to Liceum jako coś w stylu silnej strony - to bym z chęcią dorzucił do słabych pewien szowinizm kulturowy: inni są barbarbarzyńcami xd - a bez tego to w historii nie widzę za bardzo powodów.
[/hide]

[Ellahar]

O, dopiero teraz zauważyłem zmianę mapy.
Uaktualnione w takim razie:

[hide]I jak Tymus tak bardzo chce połączenia z tą kolonią (w ogóle co to za argument, że wyspy tuż przy mnie dają mu połączenie z kolonią?!) to niech sobie weźmie lądowe, a nie wysepki tuż przy mnie. Ja odpuszczam już w takim razie ten jego kontynent.
(a chciałem swoją Normandię mieć :C)

[Gacek]

[hide]Jak będzie 6 prowincji to też będziemy mówić Tymusowi, żeby to zmienił, bo faktycznie te 2 odcięte prowincje trochę słabe są.

Teraz masz 9 prowincji xD Ogólnie skłaniamy się jednak do dania tych wysp Tymusowi, jako, że jest w trochę gorszej pozycji z racji bycia narażonym na atak kolonii z lądu. 

Ogólnie ja bym to widział jakoś tak:

https://imgur.com/HUNiOxx
Czerwone dla 6 prowincji. Pomarańczowe dla 8. Ew. dla 8 prowincji skreślamy to z żółtymi kreskami kreskami i dajemy żółte prowincje. Tak, że całe wyspy są wolne i można tam ew. jakiegoś małego NPCa zrobić.

Minusów raczej wystarczy.[/hide]

[Bojar]

[hide] Co do wad to mi to wystarcza. Będę tylko chciał, żebyś opisał jakieś frakcje (może być IG) w Aristoi.
Nad liceum się jeszcze zastanowię.[/hide]

[Ellahar]

[hide]
Ale macie świadomość, że te wyspy dla Tymusa oznaczają, że muszę mu wypowiedzieć wojnę przy pierwszej okazji? A tak jak będzie siedział na kontynencie - to spoko.
Znaczy fajnie - od razu punkt zapalny... ale... no wiecie. Naturalna ekspansja: najpierw na wyspy, potem na jego kolonie (bo blisko) i tak dalej. Jeden stały wróg. A może je usunąć?
Będzie giełda prowincji? Bo ostatecznie niech to rozstrzygnie giełda - znaczy nikomu nie przyznajemy i kto da więcej - w końcu ważne strategiczne miejsce - można poświecić trochę PS na to. [/hide]

[Bojar]

[hide] Nad mapą jeszcze myślimy. Zobaczymy jak to rozwiążemy, może się zdecydujemy na twoją propozycję z giełdą.[/hide]

Przyjęty. Choć granice z podania mogą się zmienić.