Wieści z Despotatu

[Witold]

WIEŚCI Z WŁADZTWA/DWORU/PLOTKI

[Witold]

Zapis z kronik klasztoru Archaiosów 

Ja, mnich Menalois sporządzam taką oto notkę na marginesie wydatków mego klasztoru. Działo się roku 1201, w granice naszego władztwa miało wejść poselstwo barbarzyńców. Prawda niepewna rodzi plotkę, a ta strach. Poszła zatem kłamliwa opowieść jakoby to miał być najazd dzikusów. Bogowie, ileż to nasz Despota miał się dwoić i troić, by temu się przeciwstawić. Z pomocą przyszli nasi bracia, zostali zawezwani, by nawrócić w mowie, piśmie i wierze owych posłów jak się okazało. Zwali ich Varendami. Jakaż to wielka radość nastała, gdy rzekli, iż ich życie było wielkim błędem i pragną poznania Prawdy! Nazwano ich Pięcioma Braćmi Wschodu i umieszczono w zamkniętym klasztorze, gdzie będą poznawać tajniki wiary a swe życie wzbogacać uprawą roli i hodowlą kóz. 

[Witold]

Εκπαραθύρωση

/DEFENESTRACJA/

W roku 1204 jego majestat posłał poselstwo do północnego sąsiada. Zaogniająca się sytuacja w Ussurze i jego lennach zmobilizowała Justyniana do akcji, niemniej jednak nie uszło to oczom i uszom sąsiada. Wydawałoby się, że zawarcie kilkanaście miesięcy temu wstępne porozumienie rozwinie się w pełne akty prawne. Ostatnie ruchy wojsk północnego sąsiada zostały uznane na dworze Angelosów za  kroki prowadzące do inwazji. Tymczasem w niejakiej stolicy posła despoty obrażono a na koniec wyrzucono przez okno. Autorikos z Melei poniósł śmierć. Reszta poselstwa uciekła w popłochu o swoje życie. Wydarzenie to określono jako defenestracja barbarzyńska. Na dworze aż huczy od plotek, o ewentualnej odpowiedzi despoty na ten godny potępienia akt. 

[Witold]

βόρειος

/PÓŁNOC/

W roku 1204 wyprawiło się poselstwo Despoty do dalekiego kraju Dedorusów*. Kraj ich ponoć zamieszkują barbarzyńcy odziani w skóry i chwalący za boga byka rogatego. Jednak była to tylko plotka . Mercurius Opilio który stał na czele poselstwa zanotował: "[władca ich] jest najpotężniejszych z okolicznych panów. Ziemie jego obfitują w żywność, mięso, miód i rolę orną. Kraj ich jest mroźny. Najtęższy mróz bywa u nich, gdy noce są księżycowe, a dnie pogodne [...] A gdy ludzie wydychają powietrze, tworzą sięna ich brodach powłoki z lodu, niby ze szkła lubo kryształu."

Celem podróży było ponoć pozyskanie najemników do nowych wojen Despotatu,  inni znów prawią o zwykłej "ciekawskiej misji politycznej i o krzewieniu wiary w jedyne bóstwo" Jaka jest prawna, zapewne czas pokarze. Wiadomo, że po powrocie Mercurius otrzymał przydomek Dedorus. 



------------------------
* Djodarowie

[Witold]

πόλεμος 

/WOJNA/

W roku 1205 Despota udzielił wsparcia ludowi Ussury, lecz wojska jego nim weszły w bój dowiedziały się o kapitulacji cara wobec wielkiej koalicji sąsiednich krain. Tym samym Despotat znalazł się w stanie wojny z Północnym Sąsiadem. Ten jednak nie widząc początkowo jak się potoczy spraw wojny w Ussurze zwodził Despotę obietnicą pokoju. Mowa była nawet o oddaniu wpływów w księstwie Baghdati. W momencie jednak kapitulacji cara wojska łżekróla wdarły się w nasze granice. Mimo zaciekłości naszych wojsk w starciach z przeciwnikiem wodzowie nasi musieli uznać się za pokonanych. Cóż przyniesie kolejny rok, obaczym. Nie pierwszy raz przyszło nam wojować z owymi barbarzyńcami*



------------------------
* odnoszę się tylko do mojego podania, szanowny pan Matin nie miał zamiaru podjąć wspólnego opisu.

[Witold]

στάση

/POSTAWA/

Despota zasłyszawszy wiele o postawie legionistów z Virtix osobiście spotkał się z ich wodzem Calerusem. Mimo porażki w ostatniej batalii przyodziano mu [tak jak i rodzimym wodzom] laur srebrny- nadawany w Despotacie za niezwykłą postawę w czasie batalii. Dodatkowo Legion otrzymał prawo noszenia Znaku Smoka. Symbolu oznaczającego niemałe wyróżnienie przez Despotę 

[Witold]

εμένα ή εσύ

/JA CZY TY ? /

Belitariusz z Parmenionu  Vangelos zwany Orłem ot dwóch wodzów, którzy......chętnie widzieliby złoty laur na swej głowie. Ich postawa w czasie walk w Baghdati pokazał jak bardzo są zazdrośni o własne zasługi. Wobec takiej niesubordynacji wodzów Despota miał udzielić im publicznej nagany i zawezwać do pojednania w godzinie najazdu wroga!