Historia djodoarska jest datowana na kilka różnych sposobów. Za sprawą króla Gofrichuidwy przyjęto pogląd o istnieniu trzech er świata - Starej, Środkowej i Nowej. Każda trwać ma równo 1200 lat, zaś Nowa ma być ostatnią. Oznacza to, że świat skończy się w 2400 roku, czyli pozostało nam jakieś 380 lat, z okładem. Króla zainspirowała lektura kroniki Wudarfosa, powstałej na 104 Przed Środkową Erą (PŚE). Kronikarz obliczył na podstawie zebranych przez siebie źródeł powstanie Vunoalfe na 1096 lat przed stworzeniem kroniki. Symbolikę 1200 lat zapewniła już religia djodoarska, pełna wizji i wróżb, rozkwitającej numerologii. Wciąż dominującą metodą podawania roku było po prostu podawanie roku panowania danego króla, na modłę tarkwinijską-imperialną. Zwykli ludzie nie przejmowali się zbytnio by datować wydarzenia ze swojego życia względem nowo-ogłoszonej Środkowej Ery, czy też powstania Vunoalfe. Zapewniło to jedynie ramy historiograficzne dla przyszłych kronikarzy i wreszcie historyków z krwi i kości. Dla prostoty przyjęto, że 1200 lat przed ogłoszeniem Środkowej Ery będzie podawane w porządku malejącym, natomiast wydarzenia Er Środkowej i Nowej w porządku rosnącym. W ten sposób ustalony został rok zerowy. Ciężko jest nie patrzeć na decyzję królewską z pewnym podziwem, biorąc pod uwagę jak przełomowe wydarzenia nastąpiły dla Djodoarów w owej Środkowej Erze. Prawie jakby wróżby były prawdziwe!
Dzieje Starej Ery (to jest PŚE) dzielą się natomiast na okres Vunoalfe, trzech miast-królestw (od 1200 PŚE do 602 PŚE), następnie okres Wędrówki, powstania Djodoarów (602 PŚE do 455 PŚE) i wreszcie okres królewski (od 455 PŚE).
Dzieje Starej Ery (to jest PŚE) dzielą się natomiast na okres Vunoalfe, trzech miast-królestw (od 1200 PŚE do 602 PŚE), następnie okres Wędrówki, powstania Djodoarów (602 PŚE do 455 PŚE) i wreszcie okres królewski (od 455 PŚE).
OKRES VUNOALFE
~1200 PŚE Według Brehosefi (Braniborczyków) początek ich państwa oraz przybycie Vunoalfczyków, którzy założyli miasta (trzy najważniejsze, królewskie: Damtto, Jomailt, Biafaialzai) i z nich kontrowali lokalną populację. Kroniki Vunoalfe nie pozostawiają jednak złudzeń, że król Bliufiandaukt z Damtto zaprosił Branibora z Hradczan wraz z jego ludem do osiedlenia się w urodzajnych dolinach, które nadał mu we władanie w zamian za zaopatrywanie miasta.
1100 PŚE Starcie rodzimowierstwa braniborskiego z nową wiarą, adronizmem. Władcy Vunoalfe sprzymierzają się z rodzimowiercami, chcąc wytępić nową wiarę. Brutalna wojna topi cały kraj we krwi i kończy się zwycięstwem adronizmu, który jednak nie dosięga w żaden sposób miast-królestw, nie ponoszą one też konsekwencji porażki - są zbyt silne.
898 PŚE Dajaukt (Sieciech) na Wiecu w Diublalt (Ostrowie) ogłasza wszem i wobec, że nie będzie spokoju na ziemi Braniborczyków, póki istnieją miasta Vunoalfe. Zdrada przysięgi przez Braniborczyków, początek wielkich wojen z miastami.
896 PŚE: Obie strony gromadzą siły, bitwa nad Tswof (Nysą) - strategiczna wygrana Vunoalfczyków pomimo dużych strat zadanych przez braniborskich łuczników.
895 PŚE: Oblężenie grodu w Boil (Brnie), bohaterska obrona, nękane podjazdami siły Vunoalfczyków odstępują.
890 PŚE: zjazd w Sefiwiaul (Hradczanach), uzgodniono warunki pokojowe, ale zamach na delegację braniborską powoduje ponowne walki.
888 PŚE: bitwa pod Zedin (Cetynią) - zasadzka wojsk braniborskich na przeprawiające się przez rzekę siły Vunoalfczyków, rozgromienie tych ostatnich.
887 PŚE: Dajaukt (Sieciech) ginie ugodzony strzałą w oko, ogromne kłótnie wśród braniborskich wodzów, Vunoalfczycy odzyskują inicjatywę.
880 PŚE: pokój w Diubuaf (Budziszynie), autonomia dla Braniborczyków
855 PŚE: Vunoalfczycy z Jomailt łamią postanowienia pokojowe, ponowne powstanie Braniborczyków.
849 PŚE: Bitwa na Faibliakeltaukt (Psim Polu, po bitwie na pole przyszły wszystkie psy z okolicy by obgryzać ciała pomordowanych), strategiczna wygrana Braniborczyków.
848 PŚE: pokój w Drilstkauza (Małej Wsi), powstanie niepodległe państwo braniborskie złożone ze Diabrehosefi (Starej Braniborii), Zailpst (Silezji) oraz Haukohak (Kujaw).
739 PŚE: Braniborczycy atakują osłabionych Vunoalfczyków.
738 PŚE: bohaterska obrona Boil (Brna) przez Vunoalfczyków, obrońcy oddają jako zakładników swoje dzieci by wysłać posłańca z wiadomością do króla Ulfaulpsta, czy mają poddać miasto. Ten się nie zgadza, dzieci zostają przywiązane do maszyn. Obrońcy przetrzymują oblężenie.
720 PŚE: pokój w Diakauza (Starej Wsi), Braniborczycy uzyskują Ziaxt (Morawię).
622 PŚE: Początek kolejnej wojny, Braniborczycy oblegają osłabionych Vunealfczyków z pomniejszych miast.
612 PŚE: upadek miast vunoalfskich w Obrehosefi (Nowej Braniborii).
602 PŚE Upadek ostatniego miasta Vunoalfe, Biafaialzai. Braniborczycy odbierają Fraindeu
(ziemie łużycką) plemionom vunoalfiańskim, część z nich wraz z sąsiadami decyduje się na opuszczenie dawnych ziem w poszukiwaniu szczęścia i nowej ojczyzny. Wybór na króla Theuvjubefta, ukucie Żelaznej Korony - symbolu wytrwałości, siły i niezależności jego ludu.
OKRES WĘDRÓWKI
576 PŚE Zwołanie pierwszego Ufriuthoánli, to jest sejmu wolnych ludzi. Powstają pierwsze instytucje (poza wojowniczymi królami) będącego w ciągłej wędrówce ludu.
520 PŚE Wybuch Wielkiej Plagi, która zabija co trzeciego mieszkańca znanych ziem. Z powodu braku rąk do pracy dochodzi do wielkiego głodu, a także licznych wędrówek ludów. Część tych plemion zasila armię powstających Djodoarów, którzy prowadzą w tym okresie życie nomadów.
510 PŚE Najazd Skalków na Tarcvinium (Durutea), historycy djodoarscy uważają, że lud ten to Bezujanowie - dawna ludność obecnego kraju Djodoarów.
~500 PŚE Szczyt wpływów dualizmu i religii profetycznych na wierzenia Djodoarów.
493 PŚE Według kronik tarkwinijskich początek osiedlania się Djodoarów na północ od limesu, narasta handel między stronami.
489 PŚE Pierwsza wojna Djodoarów z Tarcvinium, imperator Heliusz I ginie przed wyruszeniem na wyprawę zbrojną. Powodem agresji Tarkwinijczyków mogło być osiedlenie się Djodoarów, zwanych przez nich Marutami, w bliskiej odległości limesu oraz incydenty z tym związane.
478 PŚE Druga wojna z Tarcvinium, korzystając z zamieszania w imperium i walk wewnętrznych Djodoarowie pod królem Weuplafrichem po raz pierwszy przekraczają limes i grabią duże połacie imperium.
476 PŚE W bitwie pod Flavią (Gospok) ginie Adrus, Marutowie-Djodoarowie wkraczają do Tarcvinium łupiąc i paląc miasto do gołych ruin; symboliczny koniec Imperium. Weuplafrich ciągnie wozy uginające się od zrabowanych bogactw i niewolników na północ, do swojej siedziby w Viveng. O zdobyczach i skarbcu króla powstają legendy i pieśni.
473 PŚE Trzecia wojna z Tarcvinium. Imperator Arion z Elis w bitwie na polach Ignatejskich (Govevaig) gromi króla Djodoarów Veurnouga. Pokonani wycofują się na północ, Arion za namową swoich doradców rusza za nimi by raz na zawsze wybić Djodoarów i pomścić upadek Wiecznego Miasta. Djodoarowie wybierają na króla Hothaevo, który świadom osłabienia swojego wojska szykuje zasadzkę w Lesie Desskim (Omsaehessun). Kończy się ona całkowitym zwycięstwem Djodoarów, imperator Arion zostaje zabity, legiony rozbite, próby restauracji imperium pogrzebane. Kształtuje się granica południowa, nowy limes, położony między Lasem Desskim a polami Ignatejskimi.
~460 PŚE Na podbijanych terenach Djodoarowie wprowadzają podział ziem między wolnych ludzi, z jednoczesnym wyróżnieniem stanu Naindi, którzy otrzymuje większe nadziały, ale też większe obowiązki w obronności kraju.
OKRES KRÓLESTWA
455 PŚE Djodoarowie wykorzystują osłabienie Bezujanów-Skalków i rozpoczynają ekspansję na dalszą północ, ustalają się obecne granice. Podbita ludność zasila stan niewolniczy (hawrupo).
394 PŚE Powstaje nowa stolica na półwyspie Sefisaʊthike.
382 PŚE Obalenie króla Wisbodza, który utrzymywał dwór pełen pochlebców i lubował się w odzieraniu wolnych ludzi z ich majątków, bałamucenia wolnych i szanowanych kobiet oraz innych niegodziwościach.
377 PŚE Początek wojny domowej pomiędzy młodszą gałęzią Braniborów i Sklawidów, Sklawidzi otrzymują wsparcie Djodoarskiego klanu Finlanistuint. W bitwie pod Kjufad (Mokrymi Krutami) zwycięstwo sprzymierzonych, koronacja Wacława II i nowy rozdział relacji djodoarsko-braniborskich.
366 PŚE Zjazd w Baldrastofti normuje relacje między sąsiadami oraz zachodnią granicę. Związek jednego ze Sklawidów z Mifi z rodu Krichbrakt.
279 PŚE Podwójna elekcja, król Njublu ze stronnikami zostaje zmuszony do ustąpienia, w zamian tego wybiera banicję. Krewniacy i zwolennicy ruszają wraz z nim na daleki zachód i południe, do kraju zwanego Baktrią.
251 PŚE Król Duainoug konsoliduje majątki i próbuje wymusić na sejmie uznanie dziedziczności i pomazalności władzy. Aczkolwiek jego rządy oceniane są szczęśliwie, to ponosi fiasko. Zapobiegawczo, jego dwie córki oraz syn zostają wygnani z kraju.
201 PŚE Szczyt potęgi państwa za królowej Wusilru. Wojna z królem Callumem z Còirdìlaes. W bitwie pod Bildrau Callum zostaje pobity oraz zabity, prawdopodobnie przy współudziale zdrajców niechętnych jego rządom. Ukształtowanie wschodniej granicy.
197 PŚE Uznanie prawa hatheza, chroniącego obcokrajowców autorytetem króla. Rozwija się handel.
182 PŚE Kapłan Veurnhoth powołując się na boskie prawa zawiązuje armię świątynną i dąży do władzy królewskiej. Cieszy się on wielką popularnością wśród ludu, który coraz bardziej dzieli się na bogatych i biednych, z powodu nierównego podziału dóbr. Tylko dzięki podstępowi królowi Goletnougowi udaje się zamordować kapłana i rozbić zwolenników świątyni. Chociaż nigdy nie próbowali już sięgnąć po władzę, istnieją nadal sprzymierzeńcy ustroju teokratycznego, którzy sami siebie nazywają reufu (sierotkami). Kontestują oni prawa króla do ingerowania w sprawy kultu, jak chociażby mianowania kapłanów.
166 PŚE Powstanie faktorii Inismore na wyspie Woningfraekst. Pierwsza historyczna wzmianka o tym, że wyspa znalazła się pod władzą djodoarską. Ukształtowanie północnej granicy.
104 PŚE Niejaki Wudarfos tworzy pierwszą kronikę djodoarską, uwzględnia w niej też wydarzenia vunoalfiańskie.
98 PŚE Ostatnie powstanie Bezujanów-Skalków, przywódca niewolników Pubostaenwaf umiera w bitwie o Luvuftu. Od tego czasu następuje wytępienie kultury, tożsamości i resztek swobody dawnych mieszkańców tych ziem. Długie aleje nabitych na pale przegranych odstraszają skutecznie od buntu.
85 PŚE Zdecydowane działania kapłanów względem wyplenienia wpływów dualistów
77-73 PŚE Wielkie bezkrólewie, wybrany król Fraidrun nie zyskuje akceptacji części wpływowych rodzin, które wybierają swoich królów, najpierw Hesbrafa, potem Muvangjuba - wojna domowa kończy się ustąpieniem wszystkich trzech i pokojowym sejmem, który wybiera nowego, wspólnego władcę; wzrost wpływów sejmowych na kwestie podatków, bicia monet i wznoszenia nowych fortyfikacji
69 PŚE Dla wzmocnienia kasty kapłańskiej, a osłabienia dualistów i sierotek król Teunibelir wydaje przywilej na mocy którego kapłani mogą ustanawiać większe wspólnoty utrzymujące się z ziemi i pracy kontraktowej ludzi wolnych oraz niewolniczej pod bezpośrednim patronatem władcy, ośrodki te z czasem rosną i stanowią konkurencję dla wielkich posiadłości znacznych rodów
56 PŚE Zarzucenie objazdów królewskich, władca na stałe zaczyna rezydować w królewskim grodzie Sefisaʊthike. Wzrost wpływów Fabadgouv (majordomusa), który z urzędnika dworskiego staje się kanclerzem odpowiedzialnym za sprawy zagraniczne. Znaczne rody coraz częściej próbują zagwarantować sobie nominację na to stanowisko w zamian za ustępstwa wobec króla na sejmach.
41 PŚE Wizja Fjestego, kapłana, który twierdzi, że wkrótce boska energia zgromadzona w wielkich skupiskach posłuży do wywołania mrocznych sił. Wzrost duchowości wśród znacznej części Djodoarów, a zarazem narastanie niechęci do adronizmu. Powstawanie kultów millenarystycznych, głoszących koniec dziejów.
34 PŚE Do praw i tradycji zatwierdzanych przez każdego elekta wpisane zostaje potwierdzenie przywilejów samorządnych ziem wchodzących w skład królestwa. Jest to efekt rosnącej autonomii prowincji, a zwłaszcza granicznych Marchii. Największą cieszy się marchia północna.
19 PŚE Ustanowienie praw miejskich na wzór największych grodów djodoarskich. Powstanie sądów, rad i gildii miejskich. Wzrost znaczenia handlu w polityce królestwa.
16 PŚE Dla powstrzymania czy też zrównoważenia nowych instytucji prowincjonalnych król Laifrudmafta powołuje inkwizytorów prowincjonalnych (Kjulmich), reprezentujących króla w podległych ziemiach. Mają oni szerokie prerogatywy w kontrolowaniu praworządności i zgłaszania do sejmów procedur egzekucji ziemskiej w imieniu króla. Jest to skuteczny ruch, który powstrzymuje ograniczenie roli króla do wyłącznie dowódcy wojsk.
0 ŚE król Gofrichuidwa na podstawie lektury kroniki Wudarfosa, po konsultacji z kapłanami i przeprowadzeniu odpowiednich wróżb ogłasza początek Środkowej Ery
~*~
I1: Kintore, I2: Arges, I3: Thanlocke, I4: Hazarlarim, I5: Karia, I6: Larraine, I7: Finsternis, I9: Samarkanda, I10: Teredon, I11: Dunthain/GM, I12: Djodoar