Cesarska Armia

[Isyrahis]

Armia Cesarstwa Tenku

Lekka Piechota Cesarska
Cechy: PR, Piechota
Liczebność: 700
Procentowy udział: 30%

Lekko uzbrojeni i opancerzeni żołnierze Cesarstwa Tenku. Uzbrojeni oni są w Naginate, Yari, Yumi i miecze, w zależności od potrzeby. Opancerzeni byli w Tatami, wykonany z dużych metalowych płyt łączonych za pomocą nitów, pokrywany laką, aby uzyskać gładką powierzchnię. Uda zasłaniały haidate lub kusazuri. Cechą charakterystyczną zbroi ashigaru był, wykonany z laki koloru złota, herb klanowy mon, który sprawiał wrażenie jakby wojownicy byli umundurowani. Hełmem ashigaru był wojenny kapelusz zwany jingasa, który przypominał klosz i był zwykle wykonany z żelaza lub skóry. Na plecach często nosili flagi rodowe zwane nobori lub sashimono.

Cesarska Kompania Łucznicza 
Cechy: PR, Dystansowi
Liczebność: 400 łuczników, 100 kuszników
Procentowy udział: 15%

Jest to jednostka Ashigaru, posiadająca podobne opancerzenie, używająca do walki głównie krótkiego miecza Wakizashi oraz długiego łuku, Yumi. Wyspecjalizowani są oni głównie do walki dystansowej dlatego trzymają się z dala od reszty frontu. Dwadzieścia procent każdej kompanii posiada także wyszkolonych kuszników którzy wychodzą naprzód kiedy zaczyna zbliżać się wróg. Kiedy wróg znajduje się w odległości 200 metrów rozpoczynają oni ostrzał klękając przed łucznikami, podpierając kusze na specjalnych podporach. Kiedy wróg zbliży się na odległość około 80 metrów, łucznicy oraz kusznicy wycofują się za jednostki piechoty.

Piechota Cesarska
Cechy: Zaciężni, Piechota
Liczebność: 500
Procentowy udział: 15%

Złożona z Samurajów, ciężkozbrojnych sił będących elitą wśród elit, w której znajdują się zarówno mężczyźni jak i kobiety, Onna-bugeisha, na równi z mężczyznami. Każdy z nich kieruje się kodeksem według którego ma on dowieść swojej wartości w czasie bitwy, służyć swojemu panu oraz w razie potrzeby oddać za niego życie. Posiadali oni zbroje zbudowane z oddzielnych płytek, złączone jedwabnymi sznurami pozwalały wojownikowi na swobodę ruchu. W tym stroju nie było za gorąco latem, ani zbyt zimno zimą i łatwo było go dopasować do każdej figury. Zbroja rycerska cieszyła się wielkim szacunkiem i była darzona czcią. Przekazywano ją w spadku z ojca na syna. Na komplet zbroi samuraja składały się zwykle hełm z ruchomą osłoną karku i szyi, półmaska z płytkami zabezpieczającymi szyję od przodu, pancerz, naramienniki prawy i lewy, narękawniki, nabiodrki, nagolenniki, obuwie oraz 2 płytki z rodowym herbem rycerza na piersi. Rynsztunek bojowy przechowywano w specjalnym kuferku bojowym. Ważną częścią ekwipunku był wachlarz ogi, noszony za pasem i używany zarówno do chłodzenia się w gorące dni, jak i do sygnalizacji podczas bitwy. Jeśli rycerz jechał na koniu, dodatkowo posiadał specjalną narzutkę, umocowaną z tyłu zbroi dla ochrony przed strzałami. Koń często pokrywany był skórami dzikich zwierząt, na jego piersi zawieszano metalowe płyty, a na głowę zakładano maskę w formie głowy byka.Podstawowym uzbrojeniem samuraja jest Yari i Katana,a także Wakizashi oraz wielki łuk ze strzałami. Ich wytwarzaniem zajmowali się zawsze ludzie należący do Zakonu Yamatotakeru. Kucie mieczy stało się czynnością religijną, z całym szeregiem rytualnych gestów. Nie mniej waży niż miecz w uzbrojeniu samuraja był wielki łuk. Jego cechą charakterystyczną było położenie punktu z którego wystrzeliwano strzały, nie w środkowym lecz trochę niższym miejscu cięciwy. Kołczany miały bardzo różne kształty. Wyrabiano je z drewna obciągniętego tkanina, wyplatano z bambusa lub wikliny. Strzały w zależności od przeznaczenia (wojenne, ćwiczebne, sygnałowe, myśliwskie) miały przeróżne kształty. Groty do strzał wyrabiano z żelaza, miedzi, kości, bambusa lub rogu. Każdy samuraj miał w swoim kołczanie także strzałę ze swoim imieniem, nie przeznaczoną do walki. Po niej można było rozpoznać do kogo należy ciało; traktowano ją również jako trofeum na zabitym wojowniku.

Ciężka Piechota Cesarska
Cechy: Zaciężni, Piechota, Oddanie Sprawie, Zdyscyplinowani 
Liczebność: 400
Procentowy udział: 10%

Są sroższą wersją Cesarskiej Piechoty. Przechodzą najcięższy trening ciała oraz umysłu. Wybierani są jako najlepsi z najlepszych spośród innych oddziałów piechoty. To tutaj mogą awansować najniżsi stanem do rangi największych wojowników, generałów bądź nawet samych Głów Zakonu. Uzbrojeni są oni ciężej od Cesarskiej piechoty, posiadają głównie No-Dachi, dwuręczny miecz, katane oraz Wakizashi, lekki i krótki miecz do starć z bliska. Posiadają także najlepsze opancerzenie wykuwane przez najznamienitszych rzemieślników oraz są pięścią wojsk Cesarstwa.

Cesarski Korpus Inżynieryjny
Cechy: Zaciężni, Piechota
Liczebność: 250
Procentowy udział: 10%

Cesarski Korpus Inżynieryjny zostaje powołany z Yamatotakeru. W korpusie służą inżynierowie mający na celu zapewnianie wsparcia w zakresie infrastruktury lub konstrukcji machin oblężniczych jak i organizacji obozów. Jak każdy członek Cesarstwa Tenku potrafią walczyć jednak nie dorównują umiejętnościami żołnierzom. Składają się ze specjalnych par, oboje otrzymują naukę w zakresie wiedzy, jednakże tylko jeden w zakresie zaawansowanym, drugi dalej szkolony jest drogą militarystyczną. Ma on wspierać parę wiedzy w pracy oraz ewentualnie bronić jej. 



Cecha specjalna: Inżynierowie

Lekka jazda Cesarska
Cechy: PR, Konnica, Przeciw dystansowym
Liczebność: 300
Procentowy udział: 10%

Złożona z Ashigaru, uzbrojona w Yari, lekka jazda jest szybka, a dzięki włóczniom może przeprowadzać niszczycielskie szarże. Po szarży powinna się jednak odrywać od wroga, przeformować i atakować ponownie, zamiast wdawać w starcie wręcz. Tak jak wszyscy ashigaru, lekka jazda jest zmotywowana przez wymogi honoru i ma wysokie morale w walce. Jej szybkie poruszanie się po polu bitwy przydaje się do ścigania uciekających wrogów lub gdy trzeba zadać ostateczny cios załamującemu się przeciwnikowi. Jest to jednak najsłabsza jazda do walki z piechotą, wrażliwa, gdy źle się nią kieruje w starciu z włócznikami lub pozostawi w zasięgu ostrzału.

  

Ciężka jazda Cesarska
Cechy: Zaciężni, Konnica, Przeciw piechocie, Zdyscyplinowani 
Liczebność: 200
Procentowy udział: 10%

Będąc mistrzami siodła i ostrza, członkowie tych elitarnych oddziałów jazdy potrafią przeprowadzić druzgocącą szarżę lub bezlitośnie przebijać się przez linie wojsk nieprzyjaciela, walcząc pieszo. Zakrzywiona katana to broń w sam raz dla jazdy. Stanowi bardziej rozwiniętą formę broni, używanej przez plemię Kenpachich. Broń ta, używana do wycinania wrogich oddziałów w pień, znacznie przewyższa dowolny miecz o prostym ostrzu. Choć przyjęło się, że katana stanowiła jedynie broń pomocniczą jazdy, tak naprawdę była ona duszą każdego samuraja.

[Isyrahis]

Bushidō

武士道

Bushidō według historii wywodzi się od samego Hachimana, boga wojny. To on spisał, a następnie przekazał ten "kodeks" wojownika. Dosłowne tłumaczenie jego nazwy to "Droga Niebiańskiego Wojownika". Jest to lektura, którą otrzymują dzieci po określeniu pary. Studiują ją od szóstego roku życia pod okiem nauczycieli oraz rodziców, którzy podążają tą drogą. Opisuje ona sposób podchodzenia do życia wojownika, różne formy dyscypliny swojego działa oraz umysłu, a także podstawowe style walki i rodzaje uzbrojenia. Ma ona pomóc w konkretnym wyborze ścieżki jaką obierze czytający, czym będzie się posługiwał, jak będzie walczył. Każdy szanujący się samurai bądź ashigaru studiuje ją nawet po zapamiętaniu jej w całości, tworzy w ten sposób wewnętrzne ja oraz wojenną osobowość, podąża ścieżką moralności. Wojownik który stał się jednym z księgą wie czym jest prawdziwa lojalność, służba, honor i poświęcenie. Każdy wojownik który nie podążą według ksiąg Bushido jest uważany za wybrakowany oraz uszkodzony gdyż nie posiada prawdziwych wartości. Liczą oni również na to iż sam Hachiman zwróci się do nich i wspomoże w życiu lub walce jak to robił z wieloma innymi wojownikami.

[Isyrahis]

Porozumiewanie się na polu bitwy

戦場

Wojska Cesarstwa wytworzyły specyficzne sposób porozumiewania się na polu bitwy. Aby nie opóźniać ruchów i utrzymywać organizację w czasie bitwy żołnierze Shinsu używają bębnów, rogów i różnego rodzaju banerów oraz flag. Wybrani posłańcy posiadali obecne szyfry, odbierali wiadomości oraz przesyłali, a następnie przekazywali rozkazy. Osoba z takim banerem była konkretnym celem, więc utrzymywanie baneru oraz bycie posłańcem było oznaką największego honoru. Dzięki takim banerom każdy również wie od kogo odbierać rozkazy i za kim podążać na polu bitwy. Aby ułatwić system porozumiewania się powstało wiele różnych banerów oraz flag mających swoich odpowiedników w rangach i stanowiskach.