Ród Esterra to ród stosunkowo młody a przez wielu uważany wręcz za uzurpatorski. Po śmierci Porfirio Diaza na południu zapanowała anarchia, wielu dowódców z jego armii postanowiło skorzystać z okazji i wykroić sobie niezależne władztwa. Jednym z tych dowódców był Marcello Esterra, pułkownik 2. pułku kawalerii, zajął on początkowo jedynie leżący nad rzeką zamek Valdefuentes oraz okoliczne ziemie po czym ogłosił się księciem. Jednak na południu był dalej chaos i widząc okazję do powiększenia swojego księstwa Marcello wykorzystał ją, zajął cały dzisiejszy obszar hrabstwa a następnie zmarł przekazując władzę panującemu do dzisiaj Hugonowi. Nie zdecydował się na wstąpienie do koalicji przeciwko Nazario a gdy ten wygrał złożył mu hołd rezygnując z tytułu książęcego. Dzięki temu ród dalej rządzi chociaż reszta hrabiów gardzi nim. Otóż jeszcze ojciec Hugona przed wstąpieniem do wojska był zaledwie stolarzem.

Hrabstwo będące najbardziej przychylne wobec króla ze względu na więzy krwi. Eugenio jest wujem obecnie panującego a ziemie uzyskał oczywiście po przejęciu tego terenu przez swojego krewniaka. Tereny zostały mu oddane z uwagi na chaos panujący w tej dzielnicy, panoszyły się po niej kilkusetosobowe oddziały bandytów a na dodatek częste były rajdy piratów. Eugenio dostał pieniądze na zorganizowanie 1000 osobowej milicji którą miał zająć te tereny i oczyścić ze wszelkiego tałatajstwa. Jak widzimy udało mu się to, chociaż zyskał przy tym reputację okrutnego i bezwzględnego, zrównywał z ziemią każdą wieś, gdzie choćby jedna osoba pomagała bandytom. Przyniosło to spadek zamożności jednak teraz drogi w La Palmie są jednymi z najbezpieczniejszych w królestwie.

Ród panujący otrzymał te ziemie na 5 lat przed rebelią Orioli, są znani ze świetnego wyczucia w polityce. Najpierw sprzymierzyli się z Porfirio Diazem a następnie z Nazario powiększając swoją domenę. Zajmują się bardziej pomnażaniem pieniędzy niż prestiżu, są chyba jedynym rodem który nie pragnie tytułów oraz urzędów, są poza tym.

Porywczy i wojowniczy hrabia znany z rygorystycznego trzymania się kodeksu honorowego. Protoplasta tego rodu zasłużył się w walkach o Tijuanę dzięki czemu otrzymał parę wsi, po następnych zasługach kolejni członkowie rodu powiększyli swoją domenę do obecnych rozmiarów. Mają niewielkie długi u rodziny Medellin. Prowadzą spór z sąsiednimi Lopezami o kilka wsi które tamci siłą zajęli po śmierci Porfirio Diaza. Nazario za honorową postawę po przegranej i hołd pozwolił im zachować hrabstwo.

Ród o wojskowych tradycjach, otrzymali ziemię w spadku po poprzednim rodzie około 200 lat temu. Przetrwali wojnę domową gdyż sprzymierzyli się z Nazario przeciwko Velasquezom którym wcześniej zabrali kilka wsi. Aktualnie trwa od parunastu lat spór sądowy z sąsiadami.

Gonzalesowie to przedstawiciele starej szlachty, rządzą na tych ziemiach od ponad 600 lat. Ich historia to spory z okolicznymi potężnymi miastami Jalisco. Zawsze wspierali królów w wyprawach przeciwko nim i nic dziwnego, port w Rosario to poważny konkurent dla takich miast jak Velacruz. Po śmierci dziada obecnego hrabiego i niepozostawieniu przez niego testamentu podzielono Palmirę na dwie części. O ile ojcowie obecnych hrabiów darzyli się szacunkiem o tyle aktualnie dochodzi do częstych konfliktów przerywanych jedynie w czasie kiedy trzeba razem działać dyplomatycznie czy zbrojnie przeciw miastom. 

Druga odnoga Gonzalesów, Ezequiel konsekwentnie dąży do ponownego zjednoczenia swojej dzielnicy oraz uważa, że całe hrabstwo należy się jemu. Teoretycznie pod jego kontrolą jest kluczowy port Rosario jednak przez umowy zawarte przez swojego ojca port jest jedynie w połowie jego a w połowie nielubianego krewniaka.

Rodzina wpływowa nie tylko na swoich ziemiach lecz także w stolicy w której głowa rodu sprawuje urząd kanclerza. Obecne ziemie zostały im nadane około 300 lat temu więc nie należą jeszcze do tzw. starej arystokracji. Ród ten zainicjował poddanie się Nazario na północy dzięki czemu zyskali wyjątkową sympatię władcy który oddał im ziemię obalonego króla Almerii.

Bogate hrabstwo graniczące z Urugellem będące od wieków pod panowaniem prawdopodobnie najstarszego rodu hrabiowskiego w Castiglione. Mówi się, że Batistowie rządzili jeszcze za pierwszej dynastii i już wtedy zarządzali bardzo gęsto zaludnionymi ziemiami. Krąży jednak również plotka, że ród chciał wbić nóż w plecy innym hrabiom Almerii podczas wojny z republiką aby w zamian zatrzymać swoje władztwo. Z tego powodu są bardzo nielubiani przez Velasquezów na południu oraz Cortesów na północy. Są w bardzo dobrych stosunkach z Solami.

Cortesowie są przez niektórych za ród starszy od Batistów, nie można tego potwierdzić jednak jest jednak pewne, że należą do starej arystokracji pamiętającej jeszcze tytuł diuka. Początkowo ziemie te były marchią a władcy panowali tak jak dzisiaj z okazałej twierdzy Castelo Blanco zwanej też "Bramą Północy". W nieokreślonym bliżej czasie ziemie te otrzymali Cortesowie którzy do dzisiaj mają nie lada wyzwanie. Otóż czerpią ogromne zyski z bardzo lukratywnego handlu z północą kontynentu jednak górski teren od zawsze był terenem który upodobali sobie bandyci. Gdyby nie żelazna ręka rodu najpewniej nikt by się tam nie zapuszczał jednak szubienice przy głównych traktach zachęcają kupców do podróży. Gorzej jest w dzikszych terenach, Cortesowie od lat proszą króla o posiłki gdyż z prawnie przysługującymi im oddziałami nie są w stanie wyplenić bandytów. Pilnują północnej granicy królestwa, są bardzo honorowi. Mają bardzo dobre stosunki z Velasquezami na południu oraz hrabiami Palmiry między którymi często pełnią rolę mediatorow.