Cytat:

Jazda medyjska
Typ: Łucznicy konni/Lekka kawaleria
Cechy: Pospolite ruszenie, Łupieżcy,
Udział w armii: 30%
Opis: Choć Medowie stanowią mniejszą część populacji Anszanatu, to jednocześnie są trzonem jego wojsk - do czego przyczyniają się wielowiekowe tradycje jak i prawa, które w zamian za zmniejszone daniny i podatki wymagały wystawiania zwiększonego kontyngentu pospolitego ruszenia - co zresztą odpowiadało Medom. Każdy prawdziwy Med powinien umieć walczyć - i winien to czynić z siodła. Trudy życia na pogórzu i lata spędzone na walkach między plemionami czynią z Medów zaprawionych wojowników, odpornych na trudy - a ich charakterystyczne, krępe konie doskonale radzą sobie nawet w trudnym terenie i mogą żywić się nawet podłej jakości paszą. Medowie tradycyjnie walczą przy użyciu łuków, stosując typowe dla koczowników taktyki pozorowanego odwrotu, szarpiąc wrogie linie i wykonując ataki z flanek - choć w razie konieczności, gotowi są przejść do szarży, w której używają charakterystycznych szabel. Medowie są jednak lekko opancerzeni, a także niezbyt karni - choć odwagi i woli walki nie można im odmówić, to w walce polegają raczej na szybkości niż przełamującej sile typowej dla ciężkiej kawalerii. Medowie słynni są również ze swych łupieżczych skłonności, które stały się wręcz ich "prawem wojny" - łupy wojenne są ważnym czynnikiem zachęcającym do masowego przybywania na wyprawy wojenne.

Cytat:

Katafrakci
Typ: Ciężka kawaleria,
Udział w armii: 20%
Cechy: Pospolite ruszenie, Przeciw piechocie;
Opis: Jazda pancerna uformowała się wraz z powstaniem imperium anszanidzkiego - wcześniej, arystokracja Elamu stawała do walki w formacjach ciężkiej piechoty. Oddziały katafraktów formowane są przez posiadaczy ziemskich pochodzenia medyjskiego, którzy nadal zachowali zwyczaj walki konnej, a służbę w piechocie uważają za obelgę. Wraz z wzrostem zamożności mogli pozwolić sobie na zakup lepszego wyposażenia - tym samym powstała jedna z najbardziej opancerzonych jazd Imperiusa - katafrakci. Dobrze opancerzeni i uzbrojeni w lance i miecze jeźdźcy, ruszają do walki na specjalnie wyhodowanych w celach bojowych wierzchowcach, które również pokryte są łuskowymi ladrami. Choć nieliczni, stanowią ważny element doktryny wojennej Anszanatu, będąc bardziej przewidywalną od słoni siłą przełamującą, uzupełniającą lżejsze formacje piesze i konne.

Cytat:

Gwardia Djodoarska
Typ: Ciężka piechota
Cechy: Zaciężni, Zdyscyplinowani; 
Udział w armii: 10%
Opis: Djodoarowie przybyli z północy pod koniec istnienia Anszanatu - wielka grupa wygnańców, towarzyszących przegranemu kandydatowi do tronu. Początkowo osiedli w Baktrii, osadzeni tam przez miejscowego satrapę, jednak z czasem ich bitewna sprawność zwróciła na siebie uwagę innych możnych, a nawet władców. Gdy jeden z Djodoarów ocalił podczas bitwy życie Bahramowi Bękartowi, ten oficjalnie uczynił ich częścią swojej armii, nadając rozliczne przywileje. W Anszanacie do dzisiaj zamieszkują społeczności Djodoarów, kultywujących swoje dawne tradycje i z oddaniem służących kolejnym Anszanom. Djodoarowie tworzą oddziały ciężkiej piechoty walczącej mieczami lub toporami, znane ze swej "ściany tarcz" i często wysyłanych w najbardziej zacięty bój, aby wzmocnić słabnące szeregi.

Cytat:

Nieśmiertelni
Typ: Średnia piechota
Udział w armii: 10%
Cechy: Zaciężni, Zdyscyplinowani, Oddani sprawie (Vohanizm);
Opis: Anszanat jest domem wielu bractw i zakonów religijnych, z których niektóre praktykują również sztukę wojny. Najsłynniejszym z nich są jednak Nieśmiertelni - owiani sławą wojownicy, którzy nie lękają się śmierci, albowiem nie mogą tak naprawdę umrzeć. Ich tradycje sięgają czasów przed Vohanem, jednak dogmaty pozostają w zgodzie z religijną ortodoksją. Nieśmiertelni uważają, że ich dusze zawsze odradzają się w kolejnych członkach ich zgromadzenia - tym samym nawet jeśli zginą, to niedługo powrócą do swej służby - która zakończy się dopiero wraz z ostatecznym zwycięstwem Ormuzda. Nieśmiertelni poświęcają całe swe życie doskonaleniu sztuki wojennej w swych górskich klasztorach i choć potrafią walczyć wieloma rodzajami broni, to najlepiej radzą sobie w nieco podobnej do aeckiej falandze, gdzie ich dyscyplina jest widoczna w największym stopniu.

Cytat:

Ruszenie
Typ: Lekka piechota
Udział w armii: 30%
Cechy: Pospolite ruszenie
Opis: Kwintesencja pospolitego ruszenia - powołani pod broń mieszkańcy ruszenia, czy uzbrojeni mnisi (większość systemu pospolitego ruszenia oparta jest na klasztorach - wielkie masy młodych mężczyzn, którzy poza modłami i pracą mogą również poświęcić trochę czasu na trening z włócznią czy łukiem były zbyt kuszącą opcją aby z niej nie skorzystać), mający walczyć za Anszana i święty płomień. Pospolitniacy uzbrojeni i opancerzeni są w zależności od osobistej zamożności, lub bogactwa tego który ich wystawia, jednak nie jest to z reguły zbyt imponująca formacja, uzbrojona głównie we włócznie i tarcze oraz krótkie łuki lub oszczepy do rzucania.