Angielska Wojna Domowa

Angielska Wojna Domowa Wydarzenie
Rok	1637-1663
Edycja	D4
Strony	Rojaliści: Stuart vs. Parlamentarzyści: Cromwell, Fairfax
Rezultat	Zwycięstwo rojalistów
	Następstwa: przywrócenie monarchii na Wyspach Brytyjskich, Irlandia w rękach Burbonów

Angielska wojna domowa - konflikt mający miejsce w latach 1637-1663, który trwał już podczas rozpoczęcia edycji. Po skazaniu na śmierć i ścięciu Karola I Stuarta w królestwie Anglii, Szkocji i Irlandii wprowadzono ustrój republikański, a następnie dyktaturę, najpierw Cromwella, potem zaś Lorda Fairfaxa.

Zarys wydarzeń

W latach 1629-1640 Karol I Stuart, król Anglii, Szkocji i Irlandii rządzi Wyspami bez zwoływania parlamentu, które to bardzo niekorzystnie odbiły się na sytuacji w kraju i ostatecznie doprowadziły do buntu w Szkocji, na skutek próby podporządkowania sobie kościoła prezbiteriańskiego. Zawiązany zostaje ruch Kowenantów, który sprzeciwiał się rządom króla i jego planom, co do prezbiterian. Ostatecznie jednak królowi udało się zażegnać ten konflikt, lecz położyło go to w niefortunnej sytuacji finansowej. Aby zdobyć pieniądze na opłacenie swych armii ostatecznie zwołał parlament zwany długim. Parlament jednak zamiast debatować nad sprawami finansowymi począł krytykować tyranię króla i uchwalił prawa, o konieczności zwoływania parlamentu przynajmniej raz na trzy lata oraz o tym, że podatki nie mogą być nałożone bez zgody parlamentu. W roku 1641 parlament aresztował Thomasa Wentwortha i oskarżył o zdradę. Jednakże prawo wymagało akceptacji wyroków przez króla. Karol odmówił, lecz sam Wentworth poprosił króla by zmienił zdanie, chcąc poświęcić się dla dobra królestwa i zapobiec wojnie domowej. Karol ostatecznie zgodził się na egzekucję, która odbyła się w maju 1641 roku. Egzekucja przyniosła jednak odwrotny skutek. Kilka miesięcy później doszło do buntu irlandzkich katolików, o wsparcie którego podejrzewano króla. Na początku roku 1642 król na czele 400 ludzi podjął próbę aresztowania pięciu członków parlamentu, która skończyła się niepowodzeniem i ostatecznie doprowadziła do wojny domowej. Początkowo znaczny obszar kraju pozostawał neutralny, jednak z czasem okazało się, że neutralności nie da się utrzymać i wojna ogarnęła cały kraj i wszystkie warstwy społeczne.

Tak rozpoczęła się trwajęca 22 lata Angielska Wojna Domowa, która od śmierci Olivera Cromwella weszła w nowe, czwarte stadium. Niespodziewanie dla wielu rządy po pierwszym Lordzie Protektorze przejął Thomas Fairfax, 3rd Lord Fairfax of Cameron, dowódca New Model Army i doradca Cromwella. Niespodziewanie, bowiem Fairfax nigdy nie garnął się do władzy, a nawet sprzeciwiał sięielu decyzjom parlamentu, w tym egzekucji Karola I Stuarta. Z drugiej strony mianowanie Fairfaxa Lordem Protektorem zapobiegło walce o władzę i możliwe, że kolejnej wojnie domowej. Nowy Lord Protektor miał przed sobą nie lada zadanie, jakim była obrona przed Francją, Republiki Niderlandów oraz Portugalią i jak się potem okazało również przed rojalistami. Niestety już pierwsza bitwa przyniosła rozczarowanie. Royal Navy poniosła porażkę w walce z koalicją antyangielską i zmusiła ją do wycofania się pod Bristol. Brak floty wykorzystali rojaliści, którzy pod wodzą księcia Ruperta Reńskiego dokonali desantu w Argyl w północnej Szkocji i ruszyli na Edynburg. W tym czasie Fairfax przystąpił do negocjacji z Francją, której obawiał się najbardziej, bowiem z wszystkich koalicjantów ten był najbardziej groźny i to on trzymał pozostałe państwa w kupie. Obawiając się desantu Francuzów w Irlandii postanowił zawczasu im ją oddać w zamian za pokój i nie wspieranie pretendenta, Karola II Stuarta, zostawiając jednak sobie Irlandię Północną. Ten ruch natychmiast został skrytykowany w szczególności przez parlament, który poniekąd na ten pokój się zgodził. Sam Fairfax nigdy świetnym politykiem, czy negocjatorem nie był, wcześniej zajmował się tym co wychodziło mu najlepiej, czyli wojną. To ostatecznie zniechęciło parlament do Fairfaxa. Parlamentarzyści stwierdzili, że rewolucja nie przyniesie już im więcej zdobyczy, a obecnie są już na sytuacji straconej i lada chwila wszystko to co wywalczyli może runąć. Uznali, że najlepszym zabezpieczeniem ich zdobyczy podczas rewolucji będzie dogadanie się z królem i restauracja monarchii na korzystnych dla nich warunkach zanim król zdobędzie na tyle duże poparcie by zdobyć koronę i móc rządzić bez ograniczeń, jak jego ojciec, Karol I Stuart. Pierwszym krokiem było odsunięcie Fairfaxa od władzy, co uczyniono likwidując stanowisko Lorda Protektora. To właśnie sprzeczki z parlamentem zaowocowały zlekceważeniem oblężenia Edynburga i nie wysłaniu mu na pomoc New Model Army. Ostatecznie mianowano Sir Richarda Browne’a, 1st Baronet of London mówcą parlamentu i członkiem Rady Stanu. Od razu opowiedział się za rozpoczęciem negocjacji z królem, które rozpoczęły się w roku 1663. Negocjacjom towarzyszyło oblężenie Edynburga, które to przez obie strony było traktowane jako argument przetargowy. Parlamentarzyści wskazywali na fakt, że po ewentualnej przegranej pod Edynburgiem, Karol II Stuart będzie bezsilny, zaś król wskazywał na fakt, że po przejęciu Edynburga będzie panował już nad całą Szkocją. Ostatecznie to rojaliści wygrali pod Edynburgiem, lecz obu stronom udało się dogadać co do warunków restauracji. Król zobowiązywał się do ogłoszenia powszechnej amnestii, a także zagwarantowania, że majątki nadane przez parlament zostaną potwierdzone przez króla oraz przywrócenia praw zawartych w Magna Carta, prawa do wolności, zgody parlamentu na nakładanie podatków, a także zagwarantowania wolnego handlu w królestwie. Parlament w zamian zobowiązywał się do złożenia przysięgi wierności, przywrócenia królowi władzy nad ministrami (Długi Parlament uczynił ich podległymi parlamentowi) oraz przywrócenia zwierzchnictwa nad armią i flotą.

OG

Stuartami grał Andrij, a republiką Zły. Zważywszy na ciągłą rywalizację między tymi graczami na dyni i wojna tutaj wzbudzała wiele emocji. Do walnego starcia i jedynego doszło pod Edynburgiem, gdzie siły Stuartów rozgromiły parlamentarzystów. Zły wówczas rzucił grę, co ingame usankcjonowano odsunięciem Fairfaxa od władzy. Republika, choć na dynastei funkcjonowała dłużej niż historycznie, nie osiągnęła nic nadzwyczajnego, a gracze oraz GMowie nie mieli pomysłu na jej prowadzenie.

Bitwy

Bitwa pod Rathmines 1650
Podbój Irlandii 1652-1653
Bitwa pod Rosewell 1653
Marsz Cromwella 1654
Bitwa na Scarborough Ground 1654
Oblężenie Edynburga 1655
Bitwa pod Lizard Point 1662
Oblężenie Edynburga 1663