Ryszard Montfort
| Ryszard "la Flamme de Bretagne"
Postać |
|
|---|---|
| Dynastia | Montfort |
| Edycja | D1414 |
| Lata życia | 1395-1421 |
| Wiara | katolicyzm |
| Ważne wydarzenia | podbój Irlandii (D1414) |
Ryszard "la Flamme de Bretagne", Ryszard Montfort, Richard de Montfort - urodzony w 1395 roku jako młodszy syn Jana V Bretońskiego i Joanny z Nawarry. Sam nie zdołał założyć rodziny ze względu na problemy matrymonialne - wpierw miał poślubić Blankę z Valois-Anjou, jednak nagle umowę zerwano, następnie wiązano jego losy z Lotaryngią - gdzie pojąć miał Izabelę, córkę Karola II i wdowę po Janie bez Trwogi. Sprawa tego mariażu odbiła się mocno na stosunkach wewnątrz Ligi Dobrego Porządku, bowiem Lotaryńczycy zachęcili Bretończyków do uznania prawa dziedziczenia Franków salickich (pominięcia kobiet), mamiąc nadaniem Izabeli hrabstwa Luneville i zaręczynami z Ryszardem. Nowy sukcesor księstwa, Antoni z Vaudemont (bratanek Karola II) miał za to poślubić którąś z córek księcia Jana VI. Ostatecznie jednak okazało się, że Karol chce sfinalizować tylko mariaż Antoniego, natomiast Izabelę wydał za Habsburgów - kolejnych stronników uznających nowy porządek dziedziczenia w Lotaryngii. Bretończycy byli wstrząśnięci, najbardziej oczywiście Ryszard. Gdy Antoni z Vaudemont przybył do Nantes negocjować nowe porozumienie został wyzwany na pojedynek przez Ryszarda. Antoni przegrał, jednak poddał się i nie został pozbawiony życia. Ryszard uznał, że obronił honor rodu, ale też w wyniku skandalu dyplomatycznego zdecydował się na opuszczenie Bretanii. Przybrał nowy herb, przydomek i wstąpił na służbę Plantagenetów. W nagrodę kreowany baronem Montfort, być może z widokami na odzyskanie hrabstwa Richmond. Wyruszył do Irlandii, gdzie uczestniczył w bitwie z klanami, w której poległ wielki król Jan z Bedford. Zmarł niespodziewanie pod koniec 1421 roku prowadząc podbój Irlandii dla Henryka V.
La Flamme de Bretagne
Historia ta krwią jest spisana
Cała Irlandia jest jej świadkiem
O Ryszardzie opowieść znana
Który z Bretanii przybył statkiem
Trzecim był synem ojca swego
Szans pozbawiony na dziedzictwo
Ziem Jana księcia Bretońskiego
Przeto był gotowy na wszystko
Brat chciał go wyswatać z Francuzką
Kurą jakąś Andegaweńską
Lecz obietnicą była pustą
A mariaż zakończył się klęską
Wtenczas córkę Lotaryńczyka
Izabelę mu przyrzeczono
Radość dopadła Bretończyka
Z nią bowiem dziedzictwo i honor
Lecz Ryszard znów został zdradzony
Izabela w rękach Habsburgów
I tak oto znów pogrążony
Zemsty łaknie niczym krwi Turków
Hrabia Antoni z Lotaryngii
Sam na dwór bretoński przybywa
Dzielny Ryszard dobywa klingi
Lotaryńczyk głupka odgrywa
Krótki to był bój lecz zawzięty
Hrabia jest w racjach swych daleki
Bretoński honor nieugięty
A Lotaryngii wstyd na wieki
Honor przypłaciwszy wygnaniem
Wiernych towarzyszy zabiera
Zmartwiony Irlandii powstaniem
Do króla posyła kuriera
Król Henryk przyjmuje go szczodrze
Baronem Montfortu kreuje
Gdy zaś Leinster umowę podrze
Do Dublina w sukurs kieruje
Tam król Jan zebrawszy wyprawę
Na wolne klany iść zamierza
Płomień Bretanii ową sprawę
Swojemu mieczowi powierza
Bijał się tam dzielnie i mężnie
Krwi nie szczędząc i życia swego
Szarżował na rumaku prężnie
Czyniąc Irlandii wiele złego
Gdy król Jan padł raniony srodze
Armia jego w panikę wpadła
Mężny Ryszard uchwycił wodze
Wydzierając ją wrogom z gardła
W odwrocie liczne czynił cuda
Dając dowody waleczności
Lecz próżna zwycięstwa ułuda
Król Jan oddaje ducha w złości
Zapłonął więc Płomień Bretanii
Gniewem wielkim pragnącym zemsty
Lecz Bóg położył kres tej manii
Pomór tego roku był gęsty
Zapłakał Henryk na wieść ową
Utraciwszy resztki radości
Sprowadził Ryszarda na nowo
By w Richmondzie złożył swe kości
W boju straszny kumom życzliwy
Syna żadnego nie ostawił
Płomień Bretanii zgasł nieżywy
I światu na wieki pozbawił
Wielkim pamięć jest należyta
Takie są nasze obyczaje
Kto więc o Ryszarda zapyta
Niech cześć należną mu oddaje
A dzieje Płomienia Bretanii
Sławione będą po wsze czasy
Od zimnej Moskwy do Hiszpanii
Jak czynił ze światem zapasy
Autorstwo:Randal