Aeir Denn jest rządzone przez króla, urzędującego w Bergsmoen. Król wybierany jest po śmierci poprzednika; możliwe są od tego wyjątki, w wypadku niehonorowego zachowania, choroby umysłowej, bądź też działania przeciwko swemu państu. Obecnie urzędującym królem jest Magne Helle, z rodziny Helle, jednakże wygląda na to, że jego rządy nie potrwają długo; podeszły wiek i wieloletnia choroba poważnie wpływają na jego możliwości, jednakże jak dotąd nie zaistniała potrzeba jego zastępstwa.

Poniżej króla istnieje Wielka Piątka. Jest to piątka pierworodnych rodzin Helle, Morck, Lykken, Belgum oraz Torvik. Gdy dojdzie do śmierci króla - lub zajdzie potrzeba zastąpienia go - Piątka obejmuje tymczasową władzę nad Federacją. W wypadku, gdy koniecznie jest nowe głosowanie, jest dziewięć głosów do nadania: pięć dla Wielkiej Piątki, oraz cztery dla głów rodzin (gdy król ginie, nie może głosować, a jego pierworodny nie zostaje głową rodziny, póki nowy król nie zostanie wybrany).

Na ziemiach Aeir Denn, w poszczególnych rejonach, rodziny dzierżą władzę, będąc bezpośrednimi poddanymi króla, którzy wciąż mają pewną swobodę na swych ziemiach, jednak w wypadku odezwy z Bergsmoen, są zobowiązani się jej poddać, obojętnie, jak bardzo razi to w ich interesy. Król w dalszym ciągu sprawuje bezpośrednią władzę nad swoimi ziemiami, i jednocześnie może nakazać konstrukcje, rozbudowę, i rozbudowę gospodarki w rejonach innych rodzin.

Społeczeństwo Aeir Denn nie wyróżnia się niczym szczególnym. Ludzie w nadmorskich prowincjach zajmują się głównie rybołóstwem, uprawami i handlem; ludzie na południu zajmują się uprawą roli, polowaniami, i hodowlą zwierząt. Szczególnie znane są wielkie pastwiska nad Jeziorem Bladym, gdzie wypasają się wielkie stada owiec, zapewniające stały dopływ wełny do wielu kupców w Aeir Denn. Populacja jest głównie skoncentrowana w dwóch miejscach - wokół stolic rodzin, oraz w skupiskach wiosek. Jadąc głównymi szlakami przez Aeir Denn można zobaczyć wiele nowych wsi i miejscowości, wyrastających na poboczach dróg, lecz niewiele ukrytych w lasach czy w dolinach między wzgórzami na południu i zachodzie. Wśród pospólstwa istnieje pewien podział ról w rodzinie - mężczyzna pracuje, a kobieta zajmuje się domem. Wśród bogatszych rodzin jednak można znaleźć dewiacje od tej reguły, czego najlepszym przykładem jest elekcja króla Aeir Denn - kobieta może zostać królem równie dobrze, jak i mężczyzna (obecnie dwójka pierworodnych to kobiety). Niepomyślanym jednak jest, by kobieta pracowała, a mężczyzna został w domu, dopóki ten jest w stanie pracować.

Religia jest dość ważnym elementem życia w Aeir Denn. O ile ludzie nie są jej fanatykami, o tyle jej zawzięta krytyka i znieważanie mogą kosztować nieuważnego gościa kilka zębów. Ulvskole, bo tak zwie się przodująca religia w Aeir Denn, przybyła z ziem nieznanych, i w ciągu ostatnich dwustu lat zagościła w niemalże każdym domostwie w Federacji.

Ulvskole zakłada, że gdzieś w okolicznych górach istnieje leże potężnej wilczycy, kobiety zaklętej w ciele wilka, która utknęła w tej postaci, przeklęta przez jej matkę. Naraziła się jej szczodrym zachowaniem wobec przybłęd i chromych, trwoniąc wieloletni dorobek rodziny na głupstwa i niepotrzebne wydatki. Na nic zdawały się tłumaczenia młodej Ulsk, że wszystko to w dobrym celu - jej matka nie chciała o tym słyszeć. Gdy po jednej z lokalnych bitew Ulsk pospieszyła opatrywać rannych, matka zamknęła za nią drzwi, by nigdy więcej ich nie otworzyć. Młoda Ulvsk wróciła do zamkniętego domostwa z zabitymi oknami. Krzyki nie zdały się na nic, płacz również. Pozostało jej wyruszyć na północ, w kierunku wybrzeża, gdzie miała nadzieję spotkać podobnych jej ludzi. Przemierzając knieje, lasy i wąwozy, spotkała jednak cierpienie, ból, i śmierć. Ziemie te były obecnie pustoszone przez straszliwą wojnę, i Ulvsk pomagała, jak mogła, częstokroć oddając własne jedzenie ludziom, którzy według niej bardziej tego potrzebowali. Po latach wędrówki dotarła już na wybrzeże, gdzie osiedliła się w jednym z miast, i zaczęła pracować dla jednego ze szpitali. Wysłała również list do jej matki, wybaczając jej zachowanie i poprzysięgając miłość wobec swojej rodzicielki.

Tymczasem w jej rodzinnym domu, rzeczy nie miały się dobrze; rodzina podupadła, wszyscy młodzi umarli na wojnie, i ostała się jeno matka. Ta w duchu wciąż przeklinała córkę, która miała czelność ją opuścić - zupełnie zapomniała o własnej winie. Czytając list od swej córki, wpadła w szał. Wiedziała, że nie zostało jej dużo życia. W liście powrotnym przeklęła córkę, życząc jej życia wśród wilków, i bolesnej śmierci od myśliwego. Po jego nadaniu, spaliła jedyną rycinę córki, którą wciąż przetrzymywała. Matka zmarła tej samej nocy, ze starości, jednak niewielu w to wierzy; wielu utrzymuje, że to duchy jej zmarłych dzieci, dla których nigdy nie była życzliwa, dopadły ją w jej własnym domostwie.

Na wybrzeżu, tymczasem, Ulsk nie stawiła się do pracy. Narobiła sobie wielu przyjaciół; wielu martwiło się też o jej zdrowie, zatem kilku postanowiło ją odwiedzić w jej skromnym domostwie. Te było puste. Z ogniem na palenisku, krwią na podłodze i puklami włosów na jej łóżku, wielu myślało, że spotkała ją straszna śmierć we własnym łożu. Został przygotowany uroczysty pogrzeb Ulvsk, na który stawiły się setki osób, którym pomogła w ciągu kilku lat życia w mieście.

Wkrótce jednak, dziwne poczęły się dziać rzeczy. Strażnicy wciąż mówili o wyciu wilków bardzo blisko murów miasta, myśliwi mówili o wielkim, szarym wilku, który zdawał się za nimi podążać, umykając w ostatniej chwili, pod szpitalami stale odkrywano ślady łap wielkich psów - czy też wilków właśnie. Nie były to jednak znaki złe - mówiono, że wycie uspokaja duszę, spostrzeżenie owego wilka w lesie przez myśliwego zwiastowało wielką zdobycz, a gdy ślady łap znajdowano pod szpitalami, ktoś cudownie ozdrawiał. Po roku jednak doszło do kolejnej wojny, i wydawało się, że będzie to ostatnia dla tego miasta; wielka armia zgromadziła się pod jego murami, gotowa do zajęcia go już w kilka tygodni. Nieliczni obrońcy przygotowali się do daremnego wysiłku, mieszkańcy zagrodzili swe domostwa, a port ucichł.

Jednak około północy, podczas szaleńczej burzy, ciszę rozdarły krzyki. Strażnicy próbowali dojrzeć, co dzieje się w obozie oblegających wojsk, jednak ulewa była zbyt silna, by cokolwiek zobaczyć. Krzyki, bębny i rogi wojenne rozbrzmiewały przez ponad godzinę, aż w końcu wszystko ucichło. Deszcz ustał dopiero nad ranem.

Obrońcy zobaczyli ruiny obozu, z wieloma namiotami doszczętnie spalonymi, mnóstwem trupów żołnierzy, i końmi przechadzającymi się bez celu między trupami. Obrońcy miasta nie mogli wyjść z podziwu - kto do tego doprowadził? Nie widzieli żadnej innej armii, też nie otrzymali informacji o jakiejkolwiek pomocy. Gdy oglądano truchła, każde z nich miało takie same rany - poszarpane gardła i tętnice, leżące w głębokich kałużach krwi. Każde z nich miało takie same rany. Nawet dowódcę armii dosięgł ten sam los - umarł w swoim łożu, w kałuży własnej krwi. Gdy ludzie zawzięcie szukali odpowiedzi, odnaleziono pergamin, z odciśniętą łapą, i podpisem "Dziękuję za waszą pomoc. Teraz ja pomogę wam." Niektórzy ludzie połączyli fakty, i doszli do wniosku, że to musi być Ulvsk. W ciągu kilku tygodni, wyznawcy Ulvskole zaczęli rozprowadzać swoje wyznanie.

Tak przynajmniej jest to opisane przez wyznawców religii.

W praktyce, wyznanie Ulvskole zakłada dzienne modły do Ulvsk, zarówno we własnym domostwie, jak i w skromnych kapliczkach jej poświęconych. Raz do roku, w Dzień Wilka, do okolicznych lasów zanosi się dary, które mają utrzymać ją przy życiu kolejny rok: mleko, pszenicę, mąkę, zioła, miód, rzadziej pieczywo. Składanie w ofierze mięsa jest uznawane za obrazę Ulvsk, która nigdy w życiu nikogo nie skrzywdziła, ani nie chciała jeść mięs, nie chcąc ranić zwierząt. Myśliwi nigdy nie ranią szarych wilków, w obawie, że mogą zranić swoją obrończynię, i omijają tereny wilków szarych. 

Aeir Denn nie ma narzuconej religii, i panuje względna wolność wyznania - jednak Ulvskole jest najbardziej powszechna, i wielu ludzi niechylnie widzi inne obrzędy i religie.