---
Liga z Elis
Księstwo Andern
---
Państwo: Liga z Elis (Liga Handlowa; Liga Talassokratyczna) i Księstwo Andern
Ustrój: Liga oligarchiczna; Monarchia despotyczna
Stolica: Elis (Liga) i Scalla (Andern)
Religia: Adronizm ortodoksyjny
Przywódca: Wielki Magister Książę Marcus Pius aep Westes
Wielki Magister – „dyktator” o władzy niemal absolutnej. Stoi na czele prawie każdego z pionów rządu. Wydaje Bulle i Horytacje. Wielcy Magistrowe od lat rządzą wpierw Elis, a potem całą Ligą, jednak dopiero po upadku Imperium urząd ten nabrał obecnego znaczenia. U samego początku miasta urząd ten był wybieralny, lecz zmieniło się to za czasów Imperium, kiedy zaczęło się „dziedziczenie” tytułu. Obecnie tytuł WM pozostaje już od 260 lat przy rodzie aep Westes. Na mocy Bulli Andernskiej z 987 urząd WM jest powiązany z tytułem Księcia Andern, który to ród aep Wstes wtedy odziedziczył.
- I. Trybunały:
- Dyskateria nieustająca – sąd generalny złożony z 30 wybieranych dożywotnio superiorów. Ostatnia instancja sądowa(jeśli WM. się nie wmiesza).
- Trybunał stołeczny – sąd dla miasta stołecznego – właściwy też dla spraw kantorów zamorskich i kolonii
- Trybunały prowincjonalne – sądy poszczególnych prowincji(przewodniczą im lokalni gubernatorzy)
- Kongregacja rządowa – ciało zarządzające podległe WM. de facto rząd mianowany przez WM.
- Złożony z:
- Prefekta Wojskowego – zarządzającego garnizonami, milicjami i armią ligii
- Prefekta Morskiego – zarządzającego portami i flotą wojskową
- Wikariuszów – poszczególnych ministrów
- Cenzor – urzędnik zarządzający ciałami doradczymi(Rady i Komuny)
- Urzędy:
- Prefektura Generalna – ministerstwo wojny
- Admiralicja – ministerstwo floty
- Wikariat Skarbowy – ministerstwo finansów
- Wikariat Poselski – MSZ
- Wikariat Oświecenia – zarządzający Akademią i Liceum
- Wikariat Prowincjonalny – kwestie zarządu prowincji pozastołecznych
- Deputacja Handlowa – specjalny wikariat ds. handlu i zarządzania placówkami zamorskimi Ligii
- Złota Kamaryla – przedstawiciele najważniejszych rodów wpisanych do „Złotej Księgi” z nich wyłania się drogą losowania 25 przedstawicieli mających głos doradczy co do spraw wewnętrznych i skarbowych
- Srebrna Rada - 320 przedstawicieli, którzy zajmują się sprawami Ligii i obsadzaniem niektórych urzędów. Z reguły obradują raz na 4 lata.
- W składzie:
- 40 urzędników powoływanych przez Wikariaty(4)
- 30 urzędników z Prefektur(po 15 z każdej)
- 20 urzędników Deputacji Handlowej
- 50 przedstawicieli delegowanych przez prowincje
- 80 delegatów ze stolicy(członkowie Złotej Rady + 45 reprezentantów Komun + 10 delegatów kolonii)
- 50 delegatów z Wolnych Miast Ligii
- 30 mężów zaufania mianowanych przez WM
- 20 delegowany z Księstwa Andern (10 przez Koncylium Generalne i 10 przez Księcia)
- Stolica
- Prowincja Kongregacyjna – zarządzana przez urzędnika Wikariatu Prowincjonalnego z tytułem legata prowincjonalnego
- Prowincja Ligii – zarządzana przez przedstawiciela Srebrnej Rady(jako urzędnik Ligii) z tytułem praesarta
- Zagranicze – tymczasowy zarząd wojskowy przez comesa
- Ponadto na prowincji często funkcjonuje też tradycyjny podział baronie, hrabstwa i komitaty, lecz z punktu widzenia państwa ma charakter raczej lokalny i prowincja jest zazwyczaj traktowana jako Prowincja Kongregacyjna.
- Stolica – siedziba Ligii
- Senat stołeczny – 10 patrycjuszy rządzących miastem
- 12 Komun – Dzielnic
- Trybunał Stołeczny – sąd miejski
- Wolne Miasto – miasto „stowarzyszone” w ramach Ligii
- Triumwirat – 3 „rządzących” miastem wirylistów
- Senat miejski – 20 delegatów
- Trybunał miejski – niezależny od prowincjonalnego
- Kolonie – miasto o niepełnych prawach, zależne od stolicy
- Legat – zarządzający miastem – delegowany urzędnik Wikariatu Prowincjonlnego
- Koterie polityczne:
- Sokoły – frakcja zogniskowana w Prefekturze Generalnej – opowiadający się za wzmocnieniem stałej armii, zaangażowanie się militarne na kontynencie i rozwojem terytorialnym kraju.
- Jastrzębie - stronnictwo powstałe wokoło admiralicji, rywalizują z Skrzydlatymi, jednak mają z nimi podobne ekspansjonistyczne nastawienie, opierają się jednak na rozwoju floty wojskowej i ekspansji na wyspy/nadbrzeżne prowincje
- Mewy – defensywne stronnictwo morskie opierające się na pokojowej ekspansji morskiej(poprzez faktorie np.) a także rozwoju floty(w przeciwieństwie zaś do Lewiatanów postulują prymat floty handlowej), umiarkowani liberalnie
- Gołębie – pacyfistyczne stronnictwo postulujące współpracę pokojową z innymi krajami, wewnętrznie konserwatywni
- Jaskółki – stronnictwo handlowe z Deputacji Handlowej – skupieni na rozwoju Ligii i polityce uzależniania ekonomicznego poszczególnych krajów, umiarkowani liberałowie
- Szpaki – frakcja powiązana z Komunami, których rozrost popierają, radykalni liberałowie, którzy chcą reform populistycznych
- Pszczoły – frakcja urzędnicza skupiona na popieraniu umiarkowanej polityki i zachowaniu obecnego ustroju, silna zwłaszcza w Wikariatach, umiarkowanie konserwatywni
- Sowy – frakcja akademicka, która postuluje rozwój Akademii i za główną ambicje uznające propagowanie rozwoju technologicznego i dominację naukową Ligii; centrowi
- Kruki – stronnictwo religijne; silnie konserwatywne; skupione wokół kościoła
- Orły – frakcja skupia głównie arystokratów z prowincji, wewnętrznie konserwatywni skupiający się na pewnej decentralizacji samorządu. Największą zmorą są dla nich szpaki
Społeczeństwo i kultura:
Społeczeństwo w Lidze jest wyjątkowo barwną i niejednorodną mieszanką. Mimo, że najwięcej znaczenia w Lidze mają miasta to Elis i prowincje peryferyjne zamieszkują też szlachcice. Niektórzy arystokraci posiadają na wsiach znaczne majątki. Jednakże na mocy ustaw wprowadzonych w zeszłym wieku ich pozycja przestała być tak wyraźna od czasu kiedy dopuszczono mieszczaństwo do obrotu ziemią.
Największe różnice społeczne widać na przykładzie stolica i kolonie, a miasta stowarzyszone. Kolonie uważają się często za przedłużenie stolicy, a nie pełnoprawne miasta. Natomiast miasta stowarzyszone często starają się podkreślić swoją niezależność od stolicy, chociaż w tak scentralizowanym systemie raczej to tylko formalne zaklinanie rzeczywistości.
Ludność Ligii wywodzi się w znacznym stopniu z plemion elizyjskich osiadłych eony lat właśnie na tych wyspach. Jednak Liga stała się też domem dla innych ludów. Z nich warto wymienić Erewitów. Jest to lud stosunkowo różny od Elizyjczyków, posiadający własny język i własną wiarę. Przed laty byli prześladowani i wypędzeni ze swych rodzinnych stron i udali się w długą wędrówkę po całym świecie. Tam mało który władca był ich dziwnym obyczajom przychylny i wypędzał ich także ze swej domeny. Wreszcie po wielu latach dotarły ich grupy do Ligi. Ówczesny Wielki Magister zezwolił im na pozostanie, lecz są oni traktowani jako obywatele raczej drugiej kategorii. Nie mają udziału we władzach i komunach. Żyją w zamkniętych gettach, a ich społeczność skupiona jest generalnie na obrocie pieniądzem i małym rzemieślnictwie.
Księstwo Andern:
Księstwo to powstało po rozpadzie Imperium, gdzie legat lokalnego legionu Vicius Aetius aep Westes ogłosił powstanie lokalnego księstwa, ażeby obronić tereny te przed szkodliwym najazdem barbarzyńców z północy. Udało się, Księstwo przetrwało okres zawieruchy i zaczęło porządnie prosperować, a władza Viciusa i jego następców się umacniała. Za czasów panowania Gneiusa Fociona aep Westesa Książę postanowił skorzystać z wymarcia rodu aep Pedes piastujących tytuł Wielkiego Magistra Ligii z Elis i wysunął kandydaturę swego młodszego syna Ventiriusa na nowego WM. Liga stojąca w obliczu ryzyka kolejnej wojny morskiej z Pretary uznała w nim nowego zwierzchnika. Po śmierci księcia Ultiusa Cervy aep Westesa wymarła starsza linia książąt Andern, w takim wypadku dziedzicami została elizyjska linia. W wyniku unii obu państw wydano tzw. Bullę Andernską w 987, która regulowała stosunki między oboma podmiotami. Od tego momentu los księstwa jest skutecznie związany z Ligą.
W Księstwie panuje silna władza książęca opierająca się na tradycjach z czasów Tarcvinium. Większość ziem w państwie należy do księcia, a na prowincji funkcjonują jego urzędnicy. Książę ponadto wzorem WM jest ostatecznym sędzią w sprawach sądowych. Na mocy Bulli Andernskiej utworzono Koncylium Generalne złożone z mianowanych przez księcia osób (w liczbie 20), którzy mają stanowić głos doradczy w sprawach księstwa.
Daty podane według Nowej Ery (Rok Nowej Ery – RNE; obecnie mamy 1200 RNE)
1 – upadek państwa Szemtel – symboliczny początek Nowej Ery
ok. 150 - 300 – rozwój państw-miast Fersteańskich
209 – pierwsza wzmianka o mieście Elis; symboliczny początek historii miasta
265 – pierwsza wzmianka o Tarcvinium – miasto toczyło wojny z sąsiednią osadą Ullea
270 – spalenie Ullei, rozrost Tarcvinium
278 – w Tarcvinium wprowadzono system praesarckich – początek sformalizowanej demokracji wojennej
ok. 280 – 320 – Tarcvinium rozwija się terytorialnie, jednocząc poszczególne plemiona
334-357 – Wielka wojna Ligi Fersteańskiej z Tarcvinium – upadek wolnych państw-miast
ok. 400 – Wyprawa Gerweryjska – rozrost Tarcvinium ku północy
421 – 423 – I Wojna Cywilna – wojna domowa w Tarcvinium między zwolennikami Praesartów, a kommunalami
423 – Kompromis z Ver – traktat kończący IWC
478 – Wyprawa Wschodnia – początek kolonizacji i eksploracji wschodu przez Tarkwijczyków
498 – 503 – II Wojna Cywilna – do konfliktu wmieszały się świeżo podbite plemiona i separatyści Fersteańscy
501 – bitwa na polach Rekwijskich – Praesart Vernus Marius aep Nerrius bije powstańców komunalnych i wyzwala zajęte Tarcvinium
503 – zakończenie II WC Praesart Vernus Marius aep Nerrius obwołany dożywotnim wodzem – Imperatorem
514 – Imperator uchwala Bulle Sulickie – przekształcenie Republiki w dziedziczną monarchię
516 – początek Kampanii Helewickiej
519 – bitwa pod Berewą – ginie Vernus I – po jego śmierci dziedziczy tytuł jego syn Verenus II
528 – bitwa pod Kolią – Helewowie są pobici; koniec Kampanii Helewickiej
529 – proklamacja Pax Tarcvinium – koniec z wojnami ofensywnymi na wielką skalę
578 – Imperator Vernus IV zleca budowę Limes Cerre – systemu umocnień i wielkiego muru na granicy
603 – 607 – po śmierci Imperatora Aetiusa II, wybucha III Wojna Cywilna – walczy Aetius III, Verno I i Pius Maximus
604 – w miastach Fersteńskich wybucha powstanie separatystów przy wsparciu resztek kommunali
607 - Wielka Bitwa pod Vellią – siły Aetiusa III biją zjednoczone siły uzurpatorów i separatystów, na polu bitwy ginie Aetius III; władcą Imperium zostaje jego młodszy brat Tercjusz I; koniec III WC
ok. 680 – w Imperium wybucha Plaga Zachodnia; zaludnienie spadło o 1/3, a w prowincjach granicznych wybuchają niepokoje
689-690 – najazd Skalków z północy dociera pod mury Tarcvinium, gdzie z trudem udaje się pokonać najeźdźców, na polu bitwy ginie Imperator Verno III – dziedziczy jego jednoroczny syn Vernus Micron
702 – w „Wypadkach Fersteańskich” ginie Vernus Micron i większość najbliższego dworu cesarskiego, miasta fersteańskie zrywają się do kolejnego powstania
703 – Heliusz I obejmuje władzę i przywraca ład w cesarstwie; miasta fersteańskie zostają ujarzmione i w większości spalone; w wyniku zamieszania od Imperium odpadają północne prowincje zajęte przez Doarów.
711 – w zamachu pałacowym ginie Heliusz I w czasie przygotowywania się do wyprawy na północ przeciw Marutom; tron dziedziczy jego wnuk Heliusz II
721 – Heliusz II umiera na suchoty; po jego śmierci wybucha chaos kiedy pretensje do tronu zgłosił kuzyn Heliusza – Arion i legat legionów północnych – Adrus; wybucha IV Wojna Cywilna
722 – z IV Wojny Cywilnej korzystają Doarowie najeżdżając kolejne prowincje Imperium
723 – Adrus zdobywa Tarcvinium; Arion ucieka na Elezję do miasta Elis
724 – w bitwie pod Flavią ginie Adrus, Doarowie wkraczają do Tarcvinium łupiąc i paląc miasto do gołych ruin; symboliczny koniec Imperium
725 – W Scalli Vicius Aetius aep Westes proklamuje Księstwo Andern. Odpiera grupę najeźdźców prowadzonych przez niejakiego Urciusa.
727 – Z Elis wyrusza Wyprawa Ostatniego Legionu na czele z Imperatorem Arionem. Udało się wyprawie odbić Tarcvinium i odnieść wielki sukces na polach Ignatejskich, lecz ostatecznie rzeź w Lasach Desskich sprawia, że ostatnia próba uratowania Imperium spełza na niczym. Arion ginie w boju.
728 – W Elis proklamowana zostaje niepodległość Elezji. W nowym państwie prym wiedzie Elis. Wielki Magister ponownie obejmuje pełną władzę.
785 – 793 – I Wojna Morska z Pretarą, zakończona krwawym zwycięstwem Elis. Zdobyto Wyspy Aneskie.
800 – 801 – Wielkie Powstanie Komunalne toczy Elezję, ostatecznie stłumione przez WM Celtiusa Meandra aep Regona
805 – WM Celtius Meandre aep Regon funduje Arsenał Elizyjski
843 – 845 – II Wojna Morska z Pretarą. Klęska Elis, Traktat z Pretary gwarantuje Wolnemu Miastu dominację handlową w basenie morza
860 – w obliczu wzrostu handlowej potęgi Pretary i goryczy po klęsce w II Wojnie Morskie powstaje Liga z Elis, pozostałe prowincje uznają Elis w roli przywódcy Ligi.
882 – 902 – III Wojna Morska – zakończona podpisaniem Paktu Morskiego przywracający stan sprzed I Wojny Morskiej; oba kraje wykończone walką
921 – Magna Sopatum w Elis – reformy w ortodoksji andronizmu
942 – W obliczu ryzyka IV Wojny Morskiej urząd Wielkiego Magistra zostaje powierzony rodowi aep Westes
945 – 976 – IV Wojna Morska z Pretarą kończy się pełnym zwycięstwem Elis; Pretara spalona i zredukowana do rozmiaru wioski, nie podnosi się z tej wojny
977 – Niepokoje Chlebowe – kryzys gospodarczy jaki nastał po IV Wojnie Morskiej
987 – Bulla Andernska – początek unii z Księstwem Andern
1010 – Fundacja Akademii w Elis
1072 – Fundacja Wielkiej Mennicy
1107 – Reformy Reciusa Demosa aep Westesa – ukształtowanie się współczesnego ustroju Ligii
![[Obrazek: FZZ6gR4.png]](https://i.imgur.com/FZZ6gR4.png)
/align]
[align=center]
![[Obrazek: C74JotK.jpg]](https://i.imgur.com/C74JotK.jpg)
---
ADRONIZM
---
Na początku był mrok a z mroku wszystko samoistnie powstało. Nie stało się to za sprawą pradawnych bóstw, jak chcę tego niektóre sekty. Z przedwiecznej ciemności wyłoniło się słońce, dające pierwszy blask wiekuistym przestworzom. Później dołączyły do niego gwiazdy, księżyce i planety. Jedną z nich była Varne. Planeta skalista, ognista, niegościnna. Pełna wulkanów, skarlałych drzew i drapieżnych zwierząt, polujących na wszystko co się rusza. Właśnie na niej, w nielicznych nadających się do życia dolinach pojawili się ludzie. Nie wiadomo kiedy, nie wiadomo jak. Byli słabi. Z trudem utrzymywali się przy życiu, nie dając upaść swemu gatunkowi. To co różniło ich od innych zwierząt, to był rozum. Łączyli się w małe wspólnoty, najczęściej zamieszkujące jedną jaskinię. Umieli rozpalać ogień, robić proste narzędzia z kamienia. Polować, zbierać zioła i stosować prymitywną medycynę. Byli jednak rozproszeni. Często poszczególne wspólnoty rywalizowały między sobą. Wyznawali swoich bogów, istoty których imię zostało zapomniane w dziejach świata.
Wszystko zmieniło objawienie się Ajkolasów (zwanych także Panami lub Strażnikami). Istot o niewielkiej mocy, swoistych duszków, które jednak górowały nad ludźmi zarówno umiejętnościami jak i wiedzą. Ich moc pozwoliła im zjednoczyć ludzi w większe bandy- plemiona, z których czasem powstały pierwsze cywilizacje. Za cenę bezwzględnego posłuszeństwa podzielono się z ludźmi różnymi wynalazkami i technologiami. Rolnictwem, udomowieniem zwierząt, pleceniem wikliny, wytopem metali i kowalstwem, kołem, pieczeniem chleba, robieniem alkoholi… Można by długo wymieniać dobrodziejstwa, którymi obdarzyli ludzkość. Rzeczywistość jednak nie była tak piękna. Ajkolasi byli z natury kłótliwymi istotami. Rywalizowali ze sobą. Do swoich porachunków używali ludzi. Wybuchały liczne, krwawe wojny. Burzono miasta, palono wsie. W czasach pokoju je odbudowywano. Tworzono marmurowe pałace, które pochłaniały życie kolejnych istot.
Kiedy w przebogatych pałacach, obleczonych w złoto i onyks, kolejni Stróżowie przepędzali dni na rozkoszach – ludzkość cierpiała. Wzywali oni przyjścia wybawienia od tego terroru. Lecz ono nie przychodziło. Kiedy Alkajosi usłyszeli modlitwy ludu zapragnęli by to im cześć oddawano. Wtedy to też kazano plemionom oddawać cześć im, a imiona tych do których pierwotnie zwracano udręczone głosy zaginęły w niepamięci.
Verne po wsze czasy pogrążony był w mroku, lecz pewnego dnia zwyczajnego. Kiedy wieże pałacu Isil – sud pięły się ku słońcu, a Morze Der obmywało piaski Zatoki Adermas; wielka góra Tor Amun zapadła się pod siebie. Niezliczone tony skał i ziemi zapadły się same w sobie, tworząc w miejsce najwyższego szczytu kotlinę. Lud Geremes, który obozował pod nią utrzymywał, że zanim jeszcze pyły opadły – z kurzu wyłonił się potężny mężczyzna, wyższy od niejednego domu, a przyobleczony w zbroję wykonaną z czerwonego złota.
![[Obrazek: N86oPSJ.png]](https://i.imgur.com/N86oPSJ.png)
Miecz Adro - symbol wiary
Kiedy zbiegli się zaciekawieni poddani przemówił do nich spiżowym głosem [słowa według wykładni Magna Sopatum III Powszechnego z 879 RNE]:
„Jam jest Adro – pierwszy i jedyny tego imienia. Jam jest gniew na wrogów. Jam jest zguba kłamców. Jam jest nadzieją dla jej pozbawionych. Jam jest wyzwolenie.”
Jeszcze kiedy mówił to z swego tronu, zwlókł się lokalny Stróż co zowił się Sacribus. Rzekł on pod wrażeniem potęgi bijącej od Adro, że gotów jest go przyjąć pośród swych sług, jeśli mu pokłon odda. Sądził w swej pysze, że okazuje mu niesłychaną łaskę pozwalając mu przeżyć. Jednak to Adro mu ją okazał kiedy jednym ruchem miecza szybko go zabił. Wszyscy patrzący dookoła zamarli. Jak to? Zabił boga? Kim on jest? W taki oto sposób zginął pierwszy Aljakos. Jednak nie ostatni.
Adro ogłosił, że przybył wyzwolić ludzkość z mroków niewoli i dlatego ruszył w swą drogę, od plemienia do plemienia. Jego szlak znaczyła krew zabitych Panów, a za nim zbierała się coraz większa gromada ludzi. Adro zapłakał nad ich losem. Bo sam jeden nie był w stanie jednocześnie walczyć z Aljakosami, przewodzić im, a także dbać o podstawowe potrzeby wyzwolonej ludzkości. Dlatego też nie wiadomo skąd przyzwał swe rodzeństwo. Co do sposobu, miejsca skąd przybyli, a nawet ich liczby w poszczególnych kościołach trwają spory. Najpopularniejsze wyliczenie pojawia się w „Liber Verne Cudia” z 566 RNE. Wymieniono tam 5 braci (Elis, Celest, Natin, Kalikin, Ores) i 5 siostr (Iana, Diona, Lenea, Eulalia, Neria).
W każdym razie przyzwał Adro ich i oddał w pieczę każdemu część wyzwolonych ludów, aby sam mógł skupić się na toczonej wojnie. Tak to wzięły początki w tym wydarzeniu największe ludu wyznające adronizm.
Pochód wyzwolonych trwał i obejmował coraz większe ziemie swym ogniem. Wtedy to Stróżowie zaniepokoili się. I tak bardzo się zatrwożyli, że odstawili na bok swe spory i próżność i porozumieli się między sobą. Tak to na zebraniu jakie odbyło się na płaskowyżu Urre-gai co w danym języku oznacza miejsce końca, wybrali spośród siebie Henhona (króla), który miał ich poprowadzić przeciw Adro i jego rodzeństwu. Henhon zwał się Sigi i według podań był najokrutniejszym i najpotężniejszym ze wszystkich Alkajosów.
Tak to wielkie armie złożone z setek tysięcy milionów zebrały się naprzeciw siebie na nizinie Dos-gai (miejsce śmierci). O bitwie jaka rozegrała się tam napisano wiele podań, ballad i legend. Tak wiele, że nie wiadomo, która oddaje prawdę. Jedna wersja, mówi, że bitwa trzy noce trwała, inna, że aż ich 300. Wszystkie jednak się zgadzają co do jednego – Adro wygrał, a jego triumf był pełny. Resztki Alkajsów rozbite uciekły na dalekie krańce świata, tam gdzie jasność Adro ich dopaść nie mogła i skryli się tam przed jego potęgą.
Po triumfie na nizinie Dos-gai, Adro zebrał po raz ostatni wszelkich swych popleczników i krewnych w jednym miejscu. Teraz kiedy cała ziemia stała przed nimi otworem nie było potrzeby gromadzenia się na tym samym terenie. Dlatego też Adro porozdzielał ludzkość pomiędzy swe rodzeństwo jak i najwierniejszych ze swych ludzkich stronników i przykazał im by każdy poprowadził swe plemię na niezamieszkane ziemie, gdzie będą mogli się w spokoju rozwijać. Tak też nastąpił koniec Zjednoczonych Plemion kiedy każdy poszedł w swym kierunku. Tylko Adro ze swym pierwotnym ludem odszedł w kierunku dawnej góry – Tor Amun, która stać się miała w jego zamierzeniu najświetniejszym z miast świata.
Okres jaki nastąpił po tym wydarzeniu zwie się Erą Jasności – gdyż były to najlepsze czasy dla ludzkości. Plemiona żyły w harmonii, a ich patronowie dbali o nich. Rodzeństwo dostarczyło ludzkości wiele nowych wynalazków i technologii ułatwiających codzienną egzystencję. Wojny zaś były jedynie sporadyczne i mało krwawe (chyba, że walczono z resztkami Alkajosów i ich sługami). Jednakże wszystko co dobre musi się skończyć.
Według zachowanych przekazów, pewnego dnia Adro bez słowa zniknął ze swego szklanego pałacu w Tor Amun. Potem jak odnotowywano pojawiał się jeszcze u swego rodzeństwa, a oni po pewnym czasie razem z nim znikali. Jedni bez słowa, inni przy zdawkowych pożegnaniach. Jedynie zachowała się relacja z słów Diony, która to oznajmiła przed swym zniknięciem, że sprawy innych światów czekają i jest ona wraz ze swym rodzeństwem potrzebna gdzie indziej. Jednak ludzkość ma się nie martwić, gdyż wrócą kiedy Verne znowu zagrozi mrok i przybędą wybawić ponownie od niego świat.
Wraz z odejściem świętego rodzeństwa zakończyła się trwająca setki lat Era Jasności. Nastały czasy mroczne, gdzie ludzkość pozbawiona opieki zatraciła większość osiągnięć i darów z poprzednich czasów. Ziemię zaczęły nawiedzać zarazy, a tereny pustoszyć nagłe i krwawe wojny. Jedne plemiona rozpadały się, inne przenosiły swe siedziby. Wtedy to w tym ciemnym okresie zatracono większość tekstów i pamięci o dawnych mileniach. Okres zawieruchy i upadku trwał wiele lat – nikt nie zliczy ile. O jego końcu, a zatem i początku Nowej Ery zaczęto mówić, kiedy upadła cywilizacja Szemtel – jedno z „mrocznych” państw z końcowego okresu ery – które w swej tyranii było tak okrutne, iż mówiło się, że nie ludzie tam rządzą, a Alkajosi.
Różności:
Kalkin – patron śmierci – personifikacja kostuchy raczej niż Hadesu
Nasz świat jest jednym z wielu. W innych Adro dalej toczy walkę z mrokiem (w różnej postaci)
Dusze zmarłych idą za Adro do kolejnego świata, gdzie pomagają mu walczyć z mrokiem; zatem w ortodoksji stosuje się pochówek z rynsztunkiem
Nie wiadomo kto stworzył świat (zapewne bogowie/bóg do których modlili się pierwotni bogowie - ale zostali zapomniani)
Adro nigdy w oficjalnej mitologii nie pretendował otwarcie do bycia bogiem (potem uznano go za takiego, z braku innych no i dzięki wywzoleniu)
Mamy dobrych i złych spośród rodzeństwa, ale każdy ma swoje wady. I te wady są tolerowane, a w niektórych krajach nawet wychwalane i mamy to prawdziwe zło - znowu ten ogólny mrok czego personifikacją byli min. Alkajosowie
Pojawiają się księgi objawione (niewiele, w fragmentach) – uznane na sopatum przez wybranych ortodoksów
Prorocy byli u zarania ery – lokalni; teraz ortodoksja nie uznaje by ktokolwiek był od lat
Komunikacja z bogami jest kwestią sporną – zależy od lokalnych kultów
W Elis kult ma charakter astralny – kapłani próbują odczytywać wiadomości z gwiazd; kontakt z Elisem jest baaardzo rzadki (ostatni uznawany lokalnie jakieś 80 lat temu)
Magna Sopatum – odpowiednik soborów
Adro – władczy, litościwy, honorowy - patron wszystkiego
Elis – ambitny, przebiegły, zazdrosny – patron polityków, dyplomatów i skrytobójców
Celest – pracowity, uparty, niecierpliwy – patron kowali, rzemieślników
Natin – kreatywny, rozrzutny, odludek – patron naukowców i wynalazców
Kalikin – nieśmiały, ostrożny, pokorny – patron umierających i wędrowców
Ores – rozrzutny, otyły, witalny – patron karczmarzy, biesiadników i winiarzy
Iana – samotniczka, gwałtowna, władcza – patronka kapłanów
Diona – honorowa, sprawiedliwa, uparta – patronka matek, umów i paktów
Lenea – gadatliwa, inspirująca, pogodna, kochliwa, uwodzicielska, rozwiązła – patronka artystów, miłości i kultury
Eulalia – skąpa,chciwa, energiczna – patronka bankierów i pieniądza
Neria – niecierpliwa, łatwowierna, okrutna - patronka mórz
Magna Sopatum:
Magna Sopatum z Tarcvinium – 489 – Uznanie „boskości” Adro; uznanie miecz Adro za symbol wiary; określenie „wielości” światów poza naszym; wykładnia kwestii śmierci
Magna Sopatum z Veii – 651 – Uznanie 10 rodzeństwa – kanoniczna 10; dozwolenie lokalnego kultu patrońskiego
Magna Sopatum z Brundium – 879 – ustalenie jednolitej wersji mitów założenia; ustalenie podstawowego kanonu ksiąg objawionych; uznanie Alkajos za sługi mroku
Magna Sopatum z Elis – 921 – nieuznawane przez część ortodoksów – ustalenie kultu astralnego, za sposób komunikacji z patronami; wykładnia komunikatów
Struktura kościoła:
Sacerdos - zwykły kapłan, duchowieństwo zwykłe
Loquens - głosiciel, wyższy stopień kapłana - najczęściej skupia się na działalności misyjnej, nauczaniu i badaniach wiary
Archisacerdos - arcykapłan, odpowiednik biskupa; ma zarząd zazwyczaj nad jedną prowincją
Custos - honorowa głowa lokalnego kościoła, coś w stylu prymasa; przewodzi Sopatum
Sopatum - zgromadzenie Custosa i Archisacerdosów - episkopat
![[Obrazek: 8bLqQSE.png]](https://i.imgur.com/8bLqQSE.png)
![[Obrazek: JUk1ep7.png]](https://i.imgur.com/JUk1ep7.png)
![[Obrazek: ggyZuTY.png]](https://i.imgur.com/ggyZuTY.png)
![[Obrazek: N7XM42g.png]](https://i.imgur.com/N7XM42g.png)
![[Obrazek: W8CuVep.png]](https://i.imgur.com/W8CuVep.png)
![[Obrazek: PvMqBGI.png]](https://i.imgur.com/PvMqBGI.png)
.