Wielka Encyklopedia Varangardu

[L'empereur]

Gołębiarstwo

Varangard od zawsze był specyficznym kulturowo i obyczajowo miejscem. Była to bowiem mieszanka przeróżnych regionalnych kulturek, na które narzucono jednorodną, cesarską kuratelę. Pewne elementy jednak spajają cały kraj.

Jednym z takich elementów jest gołębiarstwo, które uznawane jest poniekąd za "narodowy sport" Varangardczyków. Od dawien dawna hodowla gołębi była na ziemiach Cesarstwa praktykowana pod różnymi postaciami. Początkowo hodowano ptaki głównie dla mięsa i piór, z czasem jednak dostrzeżono walory estetyczne i hodowla ptactwa stała się elementem prestiżu społeczeństwa, szczególnie na wsi.

Sytuacja gołębi zmieniła się ponownie, kiedy władzę przejął Ceasarion. Rozpoczęto wówczas hodowanie gołębi na dworach cesarskich i szlacheckich, a ptactwo rozprzestrzeniło się po całym kraju i było traktowane jak standardowe zwierzę domowe. Rozpoczęto też wtedy pierwsze krzyżowania gatunkowe gołębi.

Cesarz Octavian toczył wojny z sąsiednimi państewkami na wielu różnych, rozległych frontach. Zmuszony był nadzorować wiele większych i mniejszych oddziałów, które nierzadko musiały działać w sposób skoordynowany. Trudne warunki polowe sprawiały jednak, że prędka komunikacja między nimi była niemożliwa. Wtedy to Octavian wprowadził do armii gołębie, których zaczęto używać do transportu rozkazów, przesyłek i wiadomości. Dzięki temu, armie Octaviana utrzymały kontakt i były w stanie pokonać finalnie najeźdźców.

Cesarz Taius doceniając rolę gołębi wydał prawa wedle których wszystkie gołębie miały podlegać Cesarzowi. Hodowla ptaków podupadła, gdyż pozwolenie na to miały wyłącznie ośrodki podlegające i sankcjonowane przez władcę. Mimo tego, obywatele we wsiach i miasteczkach dokonywali nielegalnej hodowli gołębi, co stało się niejako symbolem oporu wobec tyranii Taiusa.

Ponownie doceniono gołębie w erze Familiomachii, gdy pretendent Klaudius wykorzystał "podziemne" hodowle ptaków do zbudowania sprawnej sieci komunikacyjnej między rozproszonymi ośrodkami oporu wobec Taiusa. Do końca wojny populacja gołębi w państwie potroiła się, a kultura gołębiarska zaczęła odżywać.

W uznaniu dla gołębi, po przejęciu władzy przez Klaudiusa uznano je za zwierzęta dostojne. Jako znak nowego Cesarstwa, pokoju i stabilności wprowadzono gołębia do wielu herbów rodowych i nadano mu statut zwierzęcia pod protekcją Cesarza. Wobec tego, zabijanie zwierząt tych zostało zakazane. Krzyżowanie i zaawansowana hodowla doprowadziły finalnie do ustanowienia wyjątkowego, jak się określa, "perfekcyjnego" gatunku gołębi - gołębi varangardzkich.

Gołębie varangardzkie odznaczają się wieloma cechami, czyniącymi je idealnymi do zadań pocztowych. Ptaki te mają doskonały zmysł przestrzenny i pamięć, dzięki czemu idealnie wiedzą gdzie i jak mają lecieć. Są ponadprzeciętnie wytrzymałe i zdolne do lotów w nawet najgorszych warunkach pogodowych. Gołębie te mogą przenosić relatywnie ciężkie ładunki, zakładając nawet paczuszki i większe przesyłki. Ceną za to wszystko jest jednak relatywnie krótka długość życia tych zwierząt.

W czasach podbojów Cesarza Valeriana, gołębiarstwo było już nazywane sztuką. Oponenci Cesarstwa próbowali nieraz paraliżować sieci komunikacyjne tego państwa, co w początkowych okresach było dość skuteczne i nierzadko prowadziło do paraliżu działań zbrojnych. Wtedy, mądry Cesarz uczynił z gołębiarstwa oddzielny cech, najbardziej elitarny i okryty tajemnicami. Ptaki zaczęto malować tajemnymi technikami zdobieniowymi, dzięki którym sokoły i jastrzębie wysyłane przez oponentów myliły gołębie z innymi niełownymi ptakami. Dodatkowo, montowano przeróżne dzwoneczki i wstążki, które wydawały specyficzne dźwięki odstraszające łowców. Opracowano skomplikowany system wysyłania przesyłek, dzięki któremu nawet jeśli ptaki łowne wyłapały część gołębi, prędzej czy później przesyłka docierała na miejsce. Dzięki doprowadzeniu tego systemu do perfekcji, Valerian podporządkował sobie sąsiadów i roztoczył granice Cesarstwa na ogromne obszary.

Dzisiaj, gołębiarstwo dzieli się na dwie zasadnicze gałęzie. 

Pierwsza z nich to gołębiarstwo prywatne. Na wsi, posiadanie gołębi to rzecz wręcz oczywista, nawet jeżeli nie korzysta się z nich do przekazywania poczty, czy wiadomości. Ludzie czynią to kultywując tradycje i zwyczaje. Gołębie nierzadko są pupilami, mieszkającymi razem z domownikami w ich chatach. Na wiejskich uroczystościach obecne są pokazy najpiękniejszych gatunków gołębi, których obecnie w Cesarstwie wyróżnia się ponad 200. Odbywają się także wyścigi i inne konkursy.

Druga gałąź to gołębiarstwo cesarskie. Zgodnie z zarządzeniami Valeriana, a później Tiberiusa, każde miasto, miasteczko, wieś i twierdza muszą posiadać przynajmniej jeden gołębnik ze stosowną ilością ptactwa, które są wykorzystywane wyłącznie przez administrację cesarską. Na wsiach opieka nad cesarskim gołębnikiem należy do wójta lub zarządcy wsi, zaś utrzymanie tychże należy do obowiązków wszystkich mieszkańców. W miastach tworzy się specjalny urząd tzw. Gołębiarzy, którzy wybierani są przez radę miasta, a którym wypłacana jest stosowna zapłata za ich służbę. Gołębiarzowi przysługuje miejsce w radzie, a jego głównym zadaniem jest bezustanne utrzymywanie gotowości ptaków, opieka nad nimi i obsługa poczty cesarskiej. Wielkość gołębnika (w którym zazwyczaj jest również dom i gabinet Gołębiarza) świadczy o prestiżu i bogactwie miasta, toteż takie metropolie jak Varangard lub Belhavft utrzymują wielkie wieże i zatrudniają nierzadko kilku Gołębiarzy do obsługi tychże. 

Najważniejszy i największy gołębnik znajduje się oczywiście na dworze Cesarza. Władca osobiście wybiera na dworze Wielkiego Gołębiarza, który to urząd jest jednym z najbardziej prestiżowych i zaufanych monarsze. Obsługiwać on ma wszelkie wychodzące i przychodzące wiadomości, w porozumieniu z Kancelarią. 

Technika układania, szkolenia, ozdabiania i przysposabiania gołębi cesarskich to tajemna technika znana jedynie garstce najwierniejszych gołębiarzy władcy. Dzięki temu system pocztowy działa wydolnie i bez zarzutów, zapewniając państwu idealny poziom komunikacji.