Wydarzenia

[Gacek]

Lud Varangów
1202 rok

Ślub wodza Varangów Magnusa z Azarmidokht, siostrą Anszana Bahrama V z pewnością był jednym z ważniejszych wydarzeń w zachodniej części świata na przestrzeni ostatnich lat. Dla władców tego regionu był to ważny politycznie mariaż, przybliżający do siebie dwoje silnych sąsiadów, jakimi są władztwo Magnusa oraz Anszanat Bahramidów - państwa rozciągnięte wzdłuż zachodniej krawędzi zamieszkałego świata, rozległe i liczące się w regionie.
Dla poetów, wierszokletów, pieśniarzy i twórców najróżniejszych gatunków była to okazja do popisania się swym talentem - czy to wychwalając wdzięki pięknej panny młodej, czy to w pocie czoła sławiąc i potwierdzając przydomek Mądrego, jakim niekiedy obdarza się młodego Magnusa. Minstrele znów mogli zaśpiewać stare miłosne ballady, zręcznie podmieniając imiona małżonków na adekwatne, a plejady dworaków mogły wkradać się w łaski monarchów komplementami wobec ich przymiotów, dopasowania, gustów lub upodobań.

Nawet prosty lud, którego raczej średnio obchodzi, kto tam się żeni ze sobą spośród władców, wspomnieć może wydarzenie, jakim był ślub, z pewną nostalgią. A może nawet nie tyle sam ślub, co towarzyszące mu zabawy. Te były bowiem zaiste huczne i zaplanowane z rozmachem. Plotki i żarty krążą, iż cały klan Ondottów Sumarlidottirów rozesłany został po świecie, w dużej mierze ginąc bez wieści by nigdy nie powrócić, w celu rozniesienia wieści o wydarzeniu, na które przybyli liczni zagraniczni goście. Nie zabrakło wśród nich przedstawicieli sąsiednich krain - rajców z Vela Luki, możnych panów z Symeonem Juszczem na czele z Księstwa Grategonu, możnowładców z Braniborii, przedstawicieli sułtana Raszimu i wielu innych. Sensacje wzbudziło paru zbłąkanych przedstawicieli krain tak odległych jak Republika Simandaru czy Cesarstwo Tenku. Za wiele setek lat pokolenia historyków będą spierać się o to, czy przybycie takich posłów było faktem, czy też należy zrzucić je na karb pomyłki lub fantazji ówczesnych kronikarzy. Podobnych kontrowersji nie budzi natomiast obecność delegacji Castiglione z  Eugenio Silvio Nazarim na czele, ani też fakt przybycia tam Grahama Er'Ardheslaiq, brata króla Coirdilaes. Wszyscy oni brali udział w obchodach z okazji ślubu a także zabawach, na które nie szczędzono funduszy. Gwoździem programu było rzecz jasna wielkie polowanie, na którym wybrano się na wielkiego niedźwiedzia. Ogromne zwierzę tropiono i zaganiano przez wiele dni, a niejeden łowczy przypłacił tą zabawę możnych zdrowiem i życiem. W końcu jednak bestia zapędzona została pod ostrza możnowładców, którzy jeden po drugim zadawali jej bolesne rany, zacieśniając okrąg wokół niej. Finalnie bestia padła, przebita ostrzami i sztychami. Bohaterem polowania okrzyknięto Madama al-Alibabe, którego strzały naszpikowały jej grzbiet tak, że zaczął on przypominać jeża. Poza ogromnym niedźwiedziem, którego znawcy i miłośnicy polowań z ludu Varangów zaliczyli na poczet największych i nagroźniejszych tego gatunku zwierząt, jakie kiedykolwiek w tutejszych lasach wytropiono, łupem myśliwych padło także wiele zwierząt drobniejszego kalibru - od królików i zajęcy, na które wypuszczano psy, przez chwytane szponami łownych jastrzębi i sokołów drobne ptactwo, po sarny i dziki, niektóre nad wyraz okazałe. Było tego tak wiele, że nie było mowy o zjedzeniu nawet połowy upolowanej zwierzyny - po pobraniu stosownych trofeów przez łowców rozdawano więc ją okolicznemu chłopstwu, które dzięki temu mogło świętować przejazd ogromnego korowodu nie tylko na rozkaz, ale też ze szczerego serca, zawdzięczając mu pełny żołądek i zapełnioną po brzegi spiżarnie. Po przekroczeniu granicy Anszanatu rozrywki ustąpiły miejsca bardziej miejscowym, typowym dla lokalnych mieszkańców i arystokratów - zajeżdżano więc dziesiątki koni gnając w wyścigach po krętych i niebezpiecznych traktach, wyprzedzano się wzajemnie i zrzucano z koni na zakrętach, śmiejąc i prześcigając wzajemnie w popisach jeździeckich umiejętności. Wkrótce uczestnicy wesela dotarli do stolicy Anszanatu, gdzie odbył się uroczysty wjazd Magnusa do miasta, a także równie uroczyste i tradycyjne  "porwanie" panny młodej Azarmidokht przez Magnusa.

Następnie Magnus wraz z księżniczką udali się w podróż powrotną do Varg w celu zawarcia małżeństwa. Długą, powrotną podróż umiliły całemu orszakowi zabawy w siłowanie się i picie miodu do upadłego. Poskutkowały one ponoć więcej niż jednym wypadkiem śmiertelnym wśród uczestników, jako jednak iż nie było wśród nich głównych solenizantów, zgodnie uznano wesela za jak najbardziej udane.

Radujmy się więc szczęściem nowej pary! Goście rozjechali się do domów w zgodzie i zdrowiu, a kto wie, ilu z nich wykorzystało okazję do przekazania listów od swych władców na ręce nowo ożenionego Magnusa czy któregoś z dostojników Anszana Bahrama. O ile jednak gros zwolenników Magnusa i okolicznych elit jest zgodnych co do sukcesu samego ślubu, o tyle wśród starszyzny Varangów da się słyszeć głosy krytyki. Związek Magnusa z Bahramidami z jednej strony zabezpiecza bowiem państwo przed zagrożeniem z południa, z drugiej jednak rosnące wpływy Anszanatu niepokoją niektórych varangijskich możnych - a już tym bardziej niepokój wśród co bardziej konserwatywnych części społeczeństwa budzi budowa vohanistycznej świątyni w stolicy ich państwa. Wśród Varangów nie ma kapłanów, którzy otwarcie protestowaliby przeciw takiemu działaniu - niemniej co bardziej gorliwi zwolennicy kultu przodków spode łba patrzą na takie szerzenie się obcego kultu na ich ziemiach. Kto wie, do czego może to prowadzić - czyżby Varangów miała czekać nowa, vohanistyczna era? A może planowana świątynia w Varg pozostanie tylko pustym symbolem związków między dwiema nacjami, pamiątką po hucznie obchodzonym weselu? Z pewnością takie myśli wcześniej czy później zaczną przewijać się przez głowę Mądrego Magnusa... Gdy tylko oderwie wzrok od wdzięków swej nowej małżonki.

[indent]- Niewielki wzrost stabilności u Varangów i w Anszahacie
- Część elit Varangów zaniepokojona rosnącymi wpływami Anszaha i Vohanizmu w ich państwie[/indent]