εκδηλώσεις [wydarzenia]

[Ellahar]

Pogrzeb basileosa Belisariosa IV
1203

Basileos Belisarios IV opuścił swą dotychczasową cielesną powłokę. Możliwe, że przeczuwał kres tego cyklu ziemskiej wędrówki - poza polityką dbał też o najbiedniejszych, co z pewnością zapewniło mu przychylność Aszów, a także zagwarantowało dobrą reinkarnację. Niektórzy wierzą, że w najbliższym czasie odrodzi się na nowo w dynastii Ithilidów, inni zaś są przekonani, że już teraz gdzieś na dalekiej północy, czy barbarzyńskim wschodzie narodziło się dziecię, które z duchem Belisariosa poprowadzi tamtejsze ludy ku światłu Ormuzda. Byli też tacy, szczególnie związani z tradycją aecką, którzy widzieli w nim nowego herosa - tytana, czy po nowemu Asza.
Co zaś tyczy się Basilei... nowy władca, Konstantinos Pierwszy, przebywał poza krajem gdy doszła go wieść o śmierci brata, stąd minęły przeszło dwa tygodnie nim wrócił do stolicy i mógł odpowiednio pokierować sprawami. Posłowie z zaproszeniami na uroczystości pogrzebowe ruszyli informując o ich terminie. Śmierć władcy jest bowiem wydarzeniem jakby nie było politycznym.
Stąd gdy przybyli reprezentanci Raszizmu, Kanaan, Elyrii, Ephyrii i Charizmatików stos pogrzebowy już od miesiąca był ostygły, żałoba jednak wciąż trwała. Ostatniego jej dnia, miesiąc księżycowy po zgodnie, utworzono procesję, która tradycyjnie szła od domu zmarłego (w tym wypadku królewskiego pałacu), do miejsca pochówku (a raczej rozrzucenia prochów). W tym wypadku jednak celem konduktu była świątynia - nieukończona jeszcze - poświęcona nowemu Aszowi - Belisariosowi. Wykładając sumę dwóch milionów nomism na budowę świątyni Konstantinos niejako jednoosobowo zadecydował o ubóstwieniu swojego brata. Co istotne to miejsce kultu, tworzone wg tradycyjnego wzorca aeckiego ukazuje synkretyzm wyspiarskiego vohanizmu: wyznawca kultu Tytanów nie poczuje się w nim obco. W rzeczywistości jest to tytanistyczna świątynia (nowego herosa-tytana) z dodatkiem świętego ognia tak symbolicznego w vohaniźmie.
Kondukt, na którego organizacje przeznaczona niebagatelne pół miliona nomism, był z pewnością wydarzeniem kulturalnym: płaczki, aktorzy odgrywający w marszu sceny z życia nowego bóstwa, niewolnicy rozrzucający drobne monety wśród tłumu, czy odziane na biało sieroty z fundowanych przez Belisariosa sierocińców. Ostatecznie w pochodzi zgromadzonych było kilka tysięcy osób, w tym wymienione wcześniej reprezentacje zagranicze, a nawet kanclerz andronistycznego Królestwa Casiglione. Koniec pochodu i złożenie prochów zmarłego w urnie ustawionej na półce wyrytej w piersi posągu przedstawiającego Belisariosa IV ukazało jeszcze jedną niecodzienną rzecz: oto główną kapłanką w światyni była młoda żona zmarłego basileosa - pochodząca z Ephyrii Nila. Nie było przy tym tajemnicą, że była ona (i jest nadal) tytanistką.
Po złożeniu prochów, zapaleniu kadzideł i odmówieniu modłów o przychylność Belisariosa dla niegdysiejszej ojczyzny kondukt rozszedł się do domów.
Kwestie tytanistów i vohanistów rozwiązano dosyć sprawnie - jedni idą do świątyni czcić nowego tytana, drudzy - nowego Asza. Oczywiście spośród nich niektórzy bardziej fanatyczni wskazują, że "za dużo tego wschodniego ognia", albo "nie podkreślono dostatecznie podległości Aszów względem Ormuzda", to większość społeczeństwa może być bardziej zjednoczona, niż podzielona w kwestii kultu władcy.