Wydarzenia

[Gacek]

Ussura
1204 rok

„Przodki, chrońta Cara!” - tak wykrzykiwały tłumy zebrane na ulicach Eregardu kiedy to do miasta wjeżdżał Fiodor Michaiłow Nikołajew wraz ze swymi poplecznikami. Bramy stolicy zostały przed nim otwarte, a garnizon jak i rajcy miejscy złożyli przysięgę nowemu carowi. Wydaje się zatem, że w wyścigu o tron Nikołajew wyprzedził swego dalekiego krewniaka Jegrow-Tułajewa. Wołodarowi zresztą do stolicy śpieszno nie było. Szeregi jego popleczników zgromadzonych w Konfederacji Słuckiej doprawdy urosły od czasu zawiązania, lecz jak wieści niosły, Konfederacja Kamieniecka już ponad trzy razy tyle bojarów zgromadziła. W takich okolicznościach otwarta bitwa mogła się skończyć tylko w jeden sposób. Dlatego pretendent zawrócił swój orszak i zamiast na stolicę ruszył ku swym domenom w Garnywołosku, gdzie jeszcze cieszy jakimś poparciem. Może ta decyzja była jedynym rozsądnym rozwiązaniem, lecz została odebrana w obozie jako swego rodzaju... kapitulacja? Od tego czasu obóz Jegrow-Tułajewa zmniejsza się z każdym dniem, a poplecznicy go opuszczają nie chcąc umierać za praktycznie martwą sprawę.

Carowi Fiodorowi taki obrót rzeczy się podoba. Doprawdy stracił możliwość szybkiego rozprawienia się z pretendentem w jednej krótkiej bitwie, lecz zbiera on w swym obozie coraz więcej stronników. Nikołajew by zdobyć poparcie, postanowił odwołać się także do argumentu jedności. Każdy wie, że sąsiedzi Ussary z „zainteresowaniem” patrzą na rozwój sytuacji i tylko czekają na osłabienie państwa, które dominowało dotychczas w regionie. Wydawać by się mogło, że jeśli tylko Ussara pogrąży się w wojnie domowej, to czeka ją interwencja państw ościennych. A na upadek kraju mało kto w Ussarze czeka. Narracji pomógł też fakt, że Król Castiglione przez swe poselstwo już starał się wmieszać w spór, który wielu traktowało jako sprawy wewnętrzne Caratu. No i pamiętać też trzeba o niepokornych wasalach. Podróżni widząc mobilizowane wojska i poselstwa zaczynają po karczmach sądzić, że moment ogłoszenia niepodległości jest już bliski. Bej Gazirehu w końcu zwrócił się do bratniego w wierze Anszanatu z poselstwem, a afera związana z sojuszem z Tsageri pokazała już wcześniej, że i Księżna Baghdati ma ambicje by wyrwać się spod buta Ussary.

Dlatego Fiodor wzywa, by wszyscy stanęli ramię w ramię i bronili pozycji Carstwa. Nie wiadomo jednak czy deklaracja ta skierowana była też do Jegrow-Tułajewa. W obliczu tak spektakularnego odpływu poparcia, Wołodar może nawet by się skusił na to, lecz czy żyjący pretendent nie będzie zbyt wielkim ryzykiem dla Nikołajewa? W każdym razie, nowy car pamięta jeszcze, że prócz nich są dwaj inni „krewniacy” z ochotą na tron. Władym Michajłowicz Skriabin dalej przebywa w Vela Luce jednakże sytuacja się trochę zmieniła od ostatniego czasu. Vela Luka już nie jest małym wolnym miastem, bez ambicji politycznych, a wasalem dużo większego i agresywniejszego ludu Varaganów. Biorąc pod uwagę ostatnie działania wodza Magnusa, może uda się Władymowi namówić barbarzyńców do interwencji i osadzenia go na tronie w Eregardzie. Natomiast daleko na południu, na dworze Cesarza Varangardu przebywa zaś niejaki Igor Borysewicz Jegrow. Doprawdy Cesarz Tiberius jeszcze nie wykonał żadnego ruchu pokazującego, że chce wmieszać się w sprawy Ussary, lecz z całą pewnością Imperator jest człowiekiem ambitnym, a samo Cesarstwo opiera się na ciągłym rozroście. Więc pytanie raczej nie brzmi, czy, a kiedy Varangard ruszy.

Jak wielu przewidywało, sytuacja w Carstwie Ussary jest bardzo dynamiczna i szybko się rozwija. Ciekawe jest teraz czy niegdyś silny kraj pogrąży się w wojnie domowej do której wmieszają się sąsiedzi, czy uda się rozwiązać całą sytuację za pomocą rozmów i dyplomacji?

[indent]- Fiodor Michaiłow Nikolajew koronowany na Cara Ussury.
- Bojarowie opuszczają Wołodara Iwanowicza Jegorow-Tulajewa i Konfederację Słucką.
- Jegorow-Tulajew kontroluję niewielki skrawek ziem na północnym-wschodzie.
- Widząc zakusy zagranicy spora część Bojarów jednoczy się w okół Nikolajewa chcąc bronić ojczyzny.[/indent]